Κάθε χρόνο λέμε το ίδιο πράγμα, και κάθε χρόνο επιβεβαιώνεται: οι Κάννες δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ, είναι η ανεπίσημη αφετηρία της οσκαρικής σεζόν. Όχι γιατί το Χόλιγουντ περιμένει την Κρουαζέτ για να αποφασίσει τι θα αγαπήσει, αλλά γιατί, σχεδόν πεισματικά, καταλήγει να την ακολουθεί. Από τον Χρυσό Φοίνικα μέχρι το Dolby Theatre, η διαδρομή έχει γίνει πια πιο σύντομη απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν οι Αμερικανοί.
Η φετινή επιλογή κινείται ξανά στο ίδιο γνώριμο έδαφος, δημιουργοί με αποδεδειγμένο pedigree, ονόματα που επιστρέφουν σαν να μην έφυγαν ποτέ, και μια αίσθηση ότι κάπου εδώ, ανάμεσα σε αυτά τα «prestige projects», κρύβεται ήδη ο επόμενος μεγάλος νικητής. Ίσως όχι απαραίτητα ο καλύτερος, αλλά σίγουρα αυτός που θα αντέξει περισσότερο στη διαδρομή. Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν είναι να μαντέψεις ποια ταινία θα σηκώσει τον Χρυσό Φοίνικα. Είναι να εντοπίσεις ποια θα επιβιώσει μετά από αυτόν. Ποια θα μεταφραστεί, θα ταξιδέψει, θα «κουμπώσει» πάνω στο αφήγημα των βραβείων και θα φτάσει μέχρι τα Όσκαρ.
Και κάπου εδώ ξεκινάει το παιχνίδι. Οι προβλέψεις, το ένστικτο, και μια αγαπημένη αυθαίρετη βεβαιότητα
Ο Ryusuke Hamaguchi, δημιουργός του Drive my car και του Evil does not exist και ένας από τους πιο διεισδυτικούς παρατηρητές της ανθρώπινης φύσης στο σύγχρονο σινεμά, επιστρέφει στις Κάννες με την όρεξη του νικητή. Ως ένας από τους πιο αγαπημένους του φεστιβαλικού κοινού ακολουθεί εδώ την ιστορία μιας διευθύντριας οίκου ευγηρίας, την οποία υποδύεται η Virginie Efira, της οποίας η τακτοποιημένη καθημερινότητα ανατρέπεται μετά από μια απρόσμενη συνάντηση με έναν ετοιμοθάνατο θεατρικό συγγραφέα, τον οποίο ενσαρκώνει ο Tao Okamoto.
Με δεδομένη τη σταθερή πορεία του Hamaguchi στο φεστιβαλικό κόσμο, δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν η νέα του ταινία αναδειχθεί σε έναν από τους βασικούς διεκδικητές του Χρυσού Φοίνικα. Και όπως έχουμε δει ήδη επανειλλημένα, τα όσκαρ δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στις ταινίες που ξεχωρίζουν στις Κάννες, ίσως και περισσότερο από όλα.
Δεν ξεχνάω πως ο Rami Malek πήρε Όσκαρ για τη λάθος ταινία [Bohemian Rhapsody] -όχι ότι απαραίτητα θα έπρεπε να πάρει και για κάποια άλλη δηλαδή. Μπορεί όμως να ήρθε η ώρα της «εξιλέωσης» και να είναι αυτή η ταινία που θα του προσφέρει ένα επι της ουσίας «cinephile cred»; Μπορεί. Μπορεί να τον βοηθήσει και το θέμα. Η ζωή ενός καλλιτέχνη στη downtown Νέα Υόρκη των ‘80s, σε μια ιδιαίτερη στιγμή του, ανάμεσα σε μια σοβαρή ασθένεια και τον θάνατο, εκεί που παρά τις δυσκολίες, η ομορφιά και η αγάπη μπορούν και επιμένουν. Ο Ira Sachs, ένας από τους πιο respected indie δημιουργούς της Νέας Υόρκης, επιστρέφει με αυτό που περιγράφεται κάπως παραδόξως ως μια «μουσική φαντασία». Στο πλευρό του Malek βρίσκονται οι Tom Sturridge, Ebon Moss-Bachrach και Rebecca Hall (που αγαπήθηκε πολύ και στην προηγούμενη ταινία του Sachs, το Peter Hujar’s Day).
Ταινία του Ρουμάνου σκηνοθέτη Cristian Mungiu, που είχε κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα το 2007 με το 4 Months, 3 Weeks and 2 Days, και αυτή τη φορά συνεργάζεται για πρώτη φορά με μεγάλα ονόματα. Οι πρόσφατοι υποψήφιοι για Όσκαρ Renate Reinsve και Sebastian Stan – αγνώριστος μάλιστα με ξυρισμένο κεφάλι -πρωταγωνιστούν σε ένα οικογενειακό δράμα που διαδραματίζεται στη Νορβηγία και ακολουθεί μια οικογένεια που μετακομίζει εκεί από τη Ρουμανία. Ο Stan, που είχε μετακομίσει στις ΗΠΑ από παιδί, μάλλον θα έχει πολλές συνεντεύξεις μπροστά του γύρω από αυτή την «επιστροφή στις ρίζες». Η Neon, που έχει διανείμει έξι συνεχόμενους νικητές του Χρυσού Φοίνικα, εξασφάλισε τα δικαιώματα της ταινίας ήδη από πέρσι – αν αυτό σου λέει κάτι.
Ο Pedro Almodóvar, μετά το The Room Next Door, επιστρέφει στις Κάννες με μια πιο προσωπική ιστορία και full ισπανικό καστ. Η ταινία ακολουθεί μια διαφημίστρια που χάνει τη μητέρα της μέσα στις γιορτές – ήδη ακούγεται κλασσικό και δυνατό. Θα βοηθήσουν τα έντονα χρώματα και το συναίσθημα στο φουλ… και κάτι μου λέει ότι θα είναι από αυτά που σε διαλύουν σιγά σιγά μέχρι να μη ξέρεις τι να κάνεις.
Μετά το Όσκαρ για το σενάριο του Anatomy of a Fall, που έγραψε μαζί με τη Justine Triet, ο Arthur Harari περνά στη σκηνοθεσία (με την Triet ξανά στο σενάριο) για το The Unknown. Πρωταγωνιστεί η Léa Seydoux, ενώ ο ίδιος περιγράφει την ταινία ως ένα μείγμα από «ρεαλιστικό αστικό χρονικό, φαντασία, έρευνα, μελόδραμα και ονειροπόληση». Και κάπου εκεί μπαίνει και ένα body-swap στοιχείο. Και ναι, πάμε πάλι: η Neon έχει ήδη τα δικαιώματα για τη Βόρεια Αμερική.
Εδώ έχουμε μια επιλογή από το Un Certain Regard. H Jane Schoenbrun, που ξεχώρισε το 2024 με το I Saw the TV Glow ( που λατρεύθηκε και μισήθηκε ισοτρόπως) επιστρέφει με κάτι που το trailer περιγράφει ως «ένα νέο είδος horror remake», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Στην ταινία συμμετέχουν η Hannah Einbinder και η Gillian Anderson. Το Camp Miasma, είναι μια παραγωγή της Mubi και αναμένεται στις αίθουσες αυτό το καλοκαίρι. Η προηγούμενη ταινία μπορεί να μην έφτασε σκανδαλωδώς στα όσκαρ έκανε όμως ένα τεραστια μπαζ στα ανεξερτάτητα βραβεία και αυτό βάζει τις ελπίδες μου ψηλά για κάτι σαφώς πιο χρυσόπληκτο φέτος.