Release Athens: 10 χρόνια ιδρώτας, δάκρυα και σινγκαλόνγκ μέχρι την Αίγινα

Είναι πολλές οι αναμνήσεις, ένα κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας. Το Release Athens ξεκίνησε το 2016 και έστησε το σπίτι του στην Πλατεία Νερού, δίπλα στη θάλασσα και λίγα λεπτά απ’ το κέντρο και έγινε το σταθερό μας ραντεβού κάθε καλοκαίρι. 

Το μέρος που μεγαλώνουμε, αλλά δεν «ηρεμούμε» ποτέ πραγματικά. Υπήρξε και η μεγάλη παύση του Covid, αυτή η σιωπή που μας φάνηκε αιώνας, μέχρι να ξανανοίξουν οι πόρτες το 2022, αλλά εκείνο το καλοκαίρι σίγουρα όλοι το θυμόμαστε σαν να ήταν χθες.

Φέτος, με τη χαρά του #10yearanniversary, το 2026 έρχεται σαν συνέχεια της μεγάλης αυτής μουσικής ιστορίας, με ονόματα που για κάθε ακροατή: Chris Isaak, Limp Bizkit (με Viagra Boys / Ecca Vandal), David Byrne (με Nation of Language / Deadletter), Jean-Michel Jarre, Nick Cave & The Bad Seeds (με Baxter Dury / Anna von Hausswolff), Gorillaz (sold out, ναι), Pet Shop Boys, Megadeth & Sepultura, Moby & Garbage, The Offspring (με Bad Religion / High Vis), Pantera, Helloween (με Saxon / Ashes of Ares), Thievery Corporation (με The Wailers / BALTHVS), Sabaton & Savatage (με Epica).

Και επειδή το Release Athens είναι το δικό σου φεστιβάλ, τρέχει κι έναν μεγάλο διαγωνισμό. Δέκα τυχεροί κερδίζουν από ένα διπλό All Days Pass για όλες τις μέρες ακόμα και για τα sold out (Gorillaz included). Ο διαγωνισμός λήγει στις 22/2 και περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο τέλος του άρθρου. Ποιες είναι όμως οι πιο δυνατές δικές μου αναμνήσεις από την Πλατεία Νερού;

Sigur Rós: Καταιγίδα μεταφορικά και κυριολεκτικά (2016)

Δεν τους αγαπώ ιδιαίτερα, ποτέ δεν ήμουν το κορίτσι που λιώνει με τις παγωμένες, μεταφυσικές εξάρσεις των Sigur Rós. Κι όμως, εκείνο το βράδυ του 2016, κάτω από τη μπόρα, έγινα μέρος μιας συλλογικής παράδοσης άνευ όρων. Η καταιγίδα έσκασε σχεδόν κινηματογραφικά, σαν να την είχαμε παραγγείλει και η Πλατεία Νερού μύριζε βρεγμένο καλοκαίρι και ηλεκτρισμό. Η εικόνα -εκείνη η θρυλική φωτογραφία της Vicky Mos- έκανε τον γύρο του διαδικτύου, αλλά η αλήθεια δεν χωρούσε σε κάδρο. Οι τρεις Ισλανδοί έπαιζαν σαν να επικαλούνταν δυνάμεις που δεν ελέγχονται. Η αισθητική τους άψογη, ο ήχος κρυστάλλινος, η συναισθηματική φόρτιση σχεδόν αβάσταχτη.

Moderat: Ηλεκτρονική κάθαρση (2017)

Οι Moderat ήρθαν για να μας θυμίσουν ότι η electronica δεν είναι καθόλου μα καθόλου ψυχρή. Από την πρώτη νότα, με τα visuals να αναβοσβήνουν, το πλήθος απογειώθηκε. Μελαγχολία, industrial παλμός, synth pop που σφίγγει το στομάχι. “Rusty Nails”, “Running”, “Reminder”, “Bad Kingdom”. Κομμάτια που είναι σαν έχουν γραφτεί πάνω σε αθηναϊκά βράδια. Κι όμως, ενώ το σετ βασιζόταν σε προηχογραφημένο υλικό, τίποτα δεν έμοιαζε στημένο. Οι Moderat πέτυχαν και πάλι να ενώσουν το live act με το dj set χωρίς να χάσουν το συναίσθημα. Θυμάμαι να κοιτάζω γύρω μου και να βλέπω ανθρώπους να χορεύουν με μάτια κλειστά, όχι ξέφρενα, σχεδόν εσωτερικά. Το Release για ακόμη μία φορά έδειξε το εύρος του ξεφεύγοντας από τις κιθάρες. 

Richard Ashcroft: ’90s αναβίωση με φεγγάρι (2018)

Θυμάμαι ότι είχα μείνει λίγο πιο πίσω στην αρχή, σαν να ήθελα να κρατήσω απόσταση από την εφηβεία μου. Χάθηκα στις down tempo, trip-hop ατμοσφαιρικές μελωδίες των Sworr τους οποίους δεν είχα ακούσει πριν και με κέρδισαν αμέσως. Το αγέρι φυσούσε και κοιτούσα τον ουρανό σαν να βλέπω ταινία. Μέχρι που ακούστηκε το “Sonnet”. Και τότε έτρεξα πιο μπροστά. Ο Richard Ashcroft βγήκε στη σκηνή και μαζί του ήρθαν όλα στο μυαλό μου: τα δωμάτια με αφίσες, τα cds που γρατζουνίστηκαν από υπερβολική χρήση, το “The Drugs Don’t Work” που τραγουδούσαμε στα νιάτα μας χωρίς να πολυκαταλαβαίνουμε τι εννοεί. Η μπάντα του άψογη. Οι ενορχηστρώσεις πλουσιότερες, τα κιθαριστικά ξεσπάσματα μετρημένα, χωρίς υπερβολή. “Lucky Man”, “Song for the Lovers”, “Break the Night with Colour”, κι εκεί, πίσω από τα δέντρα, ξεπρόβαλε ένα τεράστιο φεγγάρι λες και όλο το σκηνικό ήταν σκηνοθετημένο. Και μετά ήρθε το “Bitter Sweet Symphony”. Δεν νομίζω ότι έμεινε άνθρωπος που δεν τραγούδησε. 

Iggy Pop: Δίδαξέ τους, Iggy (2019)

Το ριφ του “I Wanna Be Your Dog” είναι αρκετό για να καταλάβεις ότι κάτι μεγάλο θα συμβεί. Ο Iggy Pop, στα 75 του τότε, μπήκε στη σκηνή σαν να ήταν ακόμα 25. “T.V. Eye” και τα τσιμέντα τραντάχτηκαν. Μπουκάλια πετούσαν στον αέρα, το mosh pit άνοιγε κι εκείνος χαμογελούσε και έκανε κωλοδάχτυλα με την ευγένεια πανκ αγίου. Η φωνή βραχνή, ζητούσε συγγνώμη. “Ήμουν νέος, φτωχός και βρώμικος. Είμαι ακόμα βρώμικος”. Και γελάσαμε όλοι συνωμοτικά. Μία ώρα και σαράντα λεπτά σεβασμού και μία μπάντα-φωτιά με πνευστά που απογείωναν τα πάντα. Ένιωθα τυχερή. Τυχερή που τον έβλεπα ζωντανό, που τον έβλεπα να οργώνει τη σκηνή, να κατεβαίνει στο κοινό, να μας θυμίζει ότι το ροκ είναι στάση ζωής. Και αν κάποτε δεν μπορεί να τρέξει, ας έρθει να μας πει ιστορίες. Θα τον ακούμε.

Fontaines D.C.: Τα δάκρυα του post-punk (2022)

Ήταν το πρώτο μου καλοκαιρινό φεστιβάλ μετά τον κόβιντ, ήταν που δεν είχα ξαναδεί τους Ιρλανδούς, ήταν ο Grian με βλέμμα χαοτικό και το set μονόωρο, αλλά πυκνό (“Sha Sha Sha”, “Roman Holiday”, “I Don’t Belong”, “Nabokov”, “I Love You”). και δεν άντεξα, λύγισα. Δάκρυα, καρδιές με τα χέρια, cringe εξομολογήσεις αγάπης. Δεν με νοιάζει, ήταν πολλά τα συναισθήματα. Κάπου δίπλα μου ένας κύριος με ιρλανδική σημαία. Κάπου μπροστά παιδιά που έλεγαν ότι σε λίγα χρόνια θα τους δούμε headliners, όπως ακριβώς συνέβη το 2025 που τα σάρωσαν όλα στην Πλατεια Νερού. Κι εμείς εκείνο το βράδυ λέγαμε: «Τους είδα τότε, απόγευμα, πριν σκοτεινιάσει και είχα πλαντάξει στο κλάμα από ευτυχία».

Liam Gallagher: Η νύχτα γέμμισε τσιγάρα και αλκοόλ (2022)

Εννέα και κάτι, κάγκελα, γρήγοροι παλμοί και ο Liam μπροστά μας, πολύ πριν ανακοινωθεί η επανασύνδεση με τον Noel. Ένα “Hello” και η καρδιά πήγε να σπάσει. Με τις μαράκες και το σταύρωμα των χεριών πίσω από την πλάτη, μας έστειλε κατευθείαν στα ’90s. “Rock ’n’ Roll Star”, “Morning Glory”, “Slide Away”για ζέσταμα, “Cigarettes & Alcohol”, “Wonderwall”, “Champagne Supernova” για κλείσιμο. Δεν έπαιξε το “Some Might Say” και πονέσαμε λίγο, αλλά μας αποζημίωσε. Μίλησε για γηπεδικά, μάνουριασε με φανς της Ρεάλ, ρώτησε “Are there any Oasis fans in the house?”, λες και υπήρχε αμφιβολία. Και το σινγκαλόνγκ ακούστηκε όντως μέχρι την Αίγινα.

Rosalía: Flamenco punk και MOTOMAMI (2023)

Η Rosalía μάς άφησε κυριολεκτικά όλους μαλάκες. Πήγαμε με ύφος μπλαζέ και φύγαμε τραγουδώντας και χορεύοντας. “SAOKO” και πανζουρλισμός. Το led κράνος, οι χορευτές, οι κάμερες που την ακολουθούσαν σαν σύγχρονος Μεγάλος Αδελφός και η ίδια σίφουνας. Το “BIZCOCHITO”, το “DESPECHÁ”, το “MOTOMAMI” ήταν ένα ατελείωτο πάρτυ. Η φωνή της πηδούσε από φλαμένκο σε pop, από ραπ σε τζαζ. Μιλούσε ελληνικά, αγκάλιαζε σημαίες, ξεβαφόταν on stage, δεν υπήρχε φίλτρο. Γύρω μου, γονείς με παιδιά, Gen Z με μπαμπάδες. Ένα Flamenco punk όργιο που μακάρι να το ξαναζήσουμε.

Arctic Monkeys: Δύο νύχτες υστερίας (2023)

Δύο sold out βραδιές. Μέσος όρος ηλικίας 17 και κάτι. Πλακάτ: “Alex I wanna be yours”, “Alex R U Mine?” κι εγώ, φυσικά, να φωνάζω χωρίς χαρτόνι γιατί βαριέμαι να το κρατάω. Ο Alex Turner με πόζα Έλβις, γυαλιά Top Gun, πουκάμισο ανοιχτό. “Do I Wanna Know” και sing-along που κάλυπτε τα πάντα. Το outro του “Body Paint” σχεδόν θρησκευτικό. Η δεύτερη βραδιά πιο εκρηκτική, η πρώτη πιο αισθησιακή. Και στις δύο, δάκρυα. Όχι μόνο για τον Alex. Για το ότι μια μπάντα σχεδόν 20 ετών καταφέρνει να ανανεώνει το κοινό της και αυτό είναι επίτευγμα.

Pulp: Common People για πάντα (2024)

Ο Jarvis Cocker με βελούδινο κοστούμι μέσα στον καύσωνα, τι άλλο να ζητήσω; “I Spy” και ελληνικά μηνύματα στις οθόνες, “Disco 2000” και μπύρες στον αέρα. Θυμήθηκε την αμμοθύελα στη Φρεαττύδα, τη βόλτα του στην Αθήνα, το honeymoon του. Και μετά ήρθε το “Common People”. Ξέχασε -είπε- τον πρώτο στίχο. Δεν πειράζει, οι φωνές μας έκαναν τη δουλειά. Χοροπηδούσαμε αγκαλιασμένοι. “Sing along with the common people…” και όλα εξαφανίστηκαν: ηλικία, άγχη, υποχρεώσεις. Δάκρυα ευτυχίας, ιδρώτας, θλάση στο γόνατο. Αυτό σημαίνει συναυλία.

IDLES & Kylie Minogue: Οργή και γκλίτερ (2025)

Οι IDLES για ακόμη μία φορά έκαναν τη μουσική πολιτική τους πράξη και ειδικά αυτή τη φορά ήταν πιο αναγκαίοι από ποτέ. “Colossus” και η Πλατεία έγινε ένα σώμα. “Viva Palestina”, “Fuck the King”, wall of death στο “Never Fight A Man With A Perm”. Σημαίες, ιδρώτας και η απόλυτη σύνδεση κοινού με τη μπάντα. 

Και λίγες μέρες μετά, η Kylie. Πράσινο ή μπλε βινύλ; Ακόμα διαφωνούμε. “Confide in Me” και ράγισαν καρδιές. “All the Lovers”, “Love at First Sight”, από την οργή στην ποπ λύτρωση και η Πλατεία έγινε χορευτική συνωμοσία γιατί το Release τα χωράει όλα τα στρατόπεδα.

Δέκα χρόνια μετά, το Release Athens αποδεικνύει με κάθε τρόπο ότι είναι ένα ημερολόγιο της  ζωής μας. Το απόλυτο καλοκαιρινό μας soundtrack. Και το φετινό lineup του 2026 έρχεται σαν φυσική συνέχεια αυτών των αναμνήσεων, σαν να μας λέει, «Επ, για έλα εδώ, δεν τελειώσαμε, τώρα αρχίζουμε». 

Release Athens Festival: 10 χρόνια – Μεγάλος Διαγωνισμός

Το Release Athens Festival, λοιπόν, φέτος γιορτάζει και προσκαλεί το κοινό του να γίνει ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε έναν ξεχωριστό διαγωνισμό. Δέκα τυχεροί θα κερδίσουν από ένα διπλό All Days Pass για το Release Athens 2026, για να παρακολουθήσουν όλες τις ημέρες του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένων και των sold out, όπως αυτή με headliners τους Gorillaz.

Πώς μπορεί κανείς να συμμετάσχει:

Το φεστιβάλ καλεί τους fans να μοιραστούν τις πιο αξέχαστες αναμνήσεις τους από τα δέκα χρόνια της διοργάνωσης στο Instagram ή στο Tiktok.

Οι συμμετέχοντες καλούνται να:

• Κάνουν follow το @release_athens
• Κάνουν post (όχι story) με την αγαπημένη τους ανάμνηση από τα 10 χρόνια του Release Athens Festival

Το post μπορεί να είναι:

• StoryTime / Testimonial, όπου μοιράζονται τις πιο δυνατές και fun εμπειρίες τους
• Φωτογραφίες ή βίντεο από αγαπημένες στιγμές στο φεστιβάλ, με φίλους, αγαπημένα συγκροτήματα και μοναδικά live.

Στο caption, οι συμμετέχοντες πρέπει να κάνουν tag το @release_athens και να περιγράψουν την εμπειρία τους, χρησιμοποιώντας τα hashtags #releaseyourmemories #10yearsreleaseathens.

Απαραίτητη προϋπόθεση: ο δημόσιος λογαριασμός. O διαγωνισμός λήγει 22 Φεβρουαρίου.