Είδαμε τους Limp Bizkit σε ένα επετειακό Release Athens που θα μείνει στην ιστορία

Είναι η πρώτη Release συναυλία γι’ αυτό το καλοκαίρι – ξεκινώ να τις μετράω όπως τα παιδιά μετρούν τα μπάνια και τα παγωτά- και βρίσκομαι αντιμέτωπη με έναν παλιό γνωστό μου, τους Limp Bizkit. Η σχέση μου μαζί τους ξεκίνησε όταν κληρονόμησα το mp3 του μεγαλύτερου αδερφού μου, το οποίο στην τότε επαρκή μνήμη του ενός GB συμπεριλάμβανε το «Take a Look Around», μια όμορφη αρχή για μια εφηβεία γεμάτη νεύρα.

Ήδη μπαίνοντας στο τραμ για την Πλατεία Νερού ήξερα πως θα τιμήσω το παρελθόν μου, στριμωγμένη μέσα σε ένα βαγόνι με συνεπιβάτες που φαινόντουσαν τόσο ψημένοι για τη συναυλία όσο ένιωθα κι εγώ, έτοιμοι να κάνουν χαμό και να γυρίσουν σπίτι τους με βραχνή φωνή.

To pre-game που χρειαζόμασταν

Τη μεγάλη βραδιά (με την οποία η διοργάνωση γιορτάζει τα 10 της χρόνια!) άνοιξε με την Ecca Vandal, τον χιπ-χοπ/ροκ δυναμίτη που έχει συνοδεύσει τους Limp Bizkit στα τελευταία τους τουρ. Η τραγουδίστρια και η μπάντα της τα έδωσαν όλα, καλώντας το κοινό να ανοίξει το pit με τον ήλιο ακόμη να καίει και τους θεατές να ακολουθούν το παράδειγμά της.

Οι Viagra Boys ανέβηκαν στη σκηνή αμέσως μετά, μετρώντας τη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη εμφάνισή τους στην Αθήνα και όπως πάντα ακατάλληλοι και ημίγυμνοι. Στο μυαλό μου, οι Viagra Boys μπορούν να λειτουργήσουν ως μια φυσική εξέλιξη των Limp Bizkit, μια ίσως λίγο πιο καλοπροαίρετη αλλά εξίσου ανεβαστική εκδοχή του συγκροτήματος. Και όντως, οι χαζομάρες του frontman Σεμπάστιαν Μέρφι (ανάμεσά τους, μερικά push-ups με φιλί στο δάπεδο και μια παντομίμα για το πώς πρέπει διαχειριστείς την ψυχεδελική αμφεταμίνη κατά τη διάρκεια του «Research Chemicals»), γοήτευσαν ακόμη και τα πιο σκληροπυρηνικά bizkits του κοινού.

My Generation (X memes)

Είχα διαβάσει για την παράξενα μαγνητική παρουσία του Φρεντ Ντερστ στη σκηνή, ακόμη και την περίοδο που η μπάντα έπαιζε support για την παγκόσμια περιοδεία των Metallica, κερδίζοντας ακόμη και τον χειρότερο πρωτοδισκάκια του κοινού. Τίποτα όμως, δε θα μπορούσε να με προετοιμάσει για την ενέργεια των Limp Bizkit επί σκηνής, με τον Ντερστ να έχει στα χέρια του τον απόλυτο έλεγχο της κατάμεστης Πλατείας Νερού.

Είμαι μέρος αυτής της μειονότητας που της αρέσει να τσεκάρει το σέτλιστ πριν από τη συναυλία εδώ και χρόνια και πλέον δεν το θεωρώ αμαρτία, ό,τι και να μου πείτε. Ακόμη κι ένα κατά συρροή control freak όπως εγώ, όμως, μπορεί να εκτιμήσει την έκπληξη του να μην ξεκινά η συναυλία με το πιο ισοπεδωτικό τραγούδι της δισκογραφίας μιας μπάντας. Αφού ο Ντερστ ανακοίνωσε πως έχει ακούσει τρελά πράγματα για την ενέργεια του ελληνικού κοινού, οι Bizkit έπαιξαν τα «Just Like This» και «9 Teen 90 Nine» πριν η βραδιά απογειωθεί με το «Break Stuff».

Από εκεί και πέρα μπορούσαμε να ανέβουμε μονάχα, με τη μπάντα να παίζει τα μεγαλύτερα χιτ και ανάμεσα στα τραγούδια να προσφέρει μικρές ποπ ανάσες για ξεκούραση, generation X memes (εσείς το ξέρατε ότι ο Τομ Κρουζ και ο Τζόναθαν Ντέιβις γουστάρουν Limp Bizkit;), λίγο «Master of Puppets» κατά τη διάρκεια του «Hot Dog» και, ίσως το πιο επικό πράγμα που μπορεί να συμβεί σε ένα λάιβ, τους συγχρονισμένους στίχους των τραγουδιών στη μεγάλη οθόνη. Δεν υπάρχει τρόπος να το εξηγήσω, αλλά νιώθω πως οι Limp Bizkit αναγνωρίζουν την πηγαία μου ανάγκη να ξέρω ακριβώς τι ουρλιάζω, με τον ίδιο τρόπο που νιώθω πως φτιάχνουν μουσική για όσους από εμάς θριαμβεύουμε σε φανταστικούς καβγάδες που ξαναγράφουμε κάτω από το ντους.

Photo: Argiris Liossis / Limp Bizkit

Όταν εμείς ανοίγαμε pits, εσείς τρώγατε βελανίδια

Όπως φάνηκε, δεν είχα κοιτάξει το setlist πάρα πολύ καλά αυτή τη φορά. Όταν, λίγο πριν το τέλος του λάιβ και ενώ είχα ξοδέψει όση δύναμη έχω για να τραγουδήσω το «Take a Look Around», ο Ντερστ ανακοίνωσε πως απλά θα ξαναπαίξουν το «Break Stuff» (!), το κοινό τα έχασε. Και, εντάξει, ας το παραδεχτούμε, η κάτοψη του φεστιβάλ με τα πολλαπλά mosh pit που έχει ήδη κάνει τον γύρο του διαδικτύου απέδειξε πως οι φίλοι του Ντερστ είχαν δίκιο. Μάλλον στην Ελλάδα το κάνουμε λίγο αλλιώς.