Μπορεί τα τελευταία encore του καλοκαιριού να ακούστηκαν στις μεγάλες σκηνές, τα φεστιβάλ να ρίχνουν αυλαία και να επικρατεί η αίσθηση ότι οι συναυλίες τελείωσαν, στην πραγματικότητα, όμως, μετά τις Αυγουστιάτικες διακοπές είναι που αρχίζει το δεύτερο μισό της μουσικής χρονιάς. Το πρόγραμμα που ανακοίνωσε το Floyd για το φθινόπωρο και τον χειμώνα, αποδεικνύει ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι εξίσου γεμάτοι, με ένα line-up που περνά από το darkwave στο jazz fusion, από το black metal στο indie και από το synthwave στο punk, χωρίς να χάνει στιγμή τη συνοχή του. Ένα πρόγραμμα που μοιάζει περισσότερο με μικρό φεστιβάλ που απλώνεται στον χρόνο, παρά με μια απλή σειρά συναυλιών.
Οι The Sisters of Mercy είναι γνωστοί και αγαπημένοι του ελληνικού κοινού, οι τελευταίοι πραγματικοί σταρ του gothic rock και ένα από τα συγκροτήματα που έχουν δημιουργήσει ολόκληρες υποκουλτούρες. Με τον μυστηριώδη Andrew Eldritch να παραμένει η μοναδική σταθερά του σχήματος εδώ και περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, οι Βρετανοί κατάφεραν να μετατρέψουν το gothic rock σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα μουσικό είδος. Το «Temple of Love», το «Lucretia My Reflection», το «This Corrosion» και το «Dominion» παραμένουν ύμνοι μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ το συγκρότημα συνεχίζει να γεμίζει συναυλιακούς χώρους χωρίς να έχει κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ εδώ και πάνω από 30 χρόνια.
The Sisters of Mercy
Οι Satyricon είναι ένα ιστορικό black metal συγκρότημα αλλά και η μπάντα που βοήθησε το ακραίο αυτό ιδίωμα να αποκτήσει μεγαλύτερο κοινό, χωρίς ποτέ να χάσει τη σκοτεινή του ταυτότητα. Ο Satyr και ο Frost θεωρούνται από τις πιο εμβληματικές μορφές της νορβηγικής σκηνής και δίσκοι όπως τα Nemesis Divina και Now, Diabolical συγκαταλέγονται πλέον στα κλασικά του είδους. Τα live τους συνδυάζουν ωμή δύναμη, ατμοσφαιρικό φωτισμό και μια σχεδόν τελετουργική αίσθηση που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητους ακόμη και όσους δεν είναι φανατικοί του black metal.
Satyricon
Οι Snarky Puppy δύσκολα περιγράφονται με μία λέξη. Jazz, funk, fusion, soul, world music, gospel, progressive… όλα συνυπάρχουν σε έναν ήχο που αλλάζει συνεχώς, χωρίς να χάνει ποτέ τον προσανατολισμό του. Με επικεφαλής τον μπασίστα και συνθέτη Michael League, το πολυμελές σχήμα έχει κατακτήσει πέντε Grammy και θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά live acts του πλανήτη. Στις συναυλίες τους τίποτα δεν είναι προγραμματισμένο μέχρι την τελευταία νότα. Ο αυτοσχεδιασμός και η επικοινωνία μεταξύ των μουσικών είναι μέρος της εμπειρίας, κάνοντας κάθε εμφάνιση πραγματικά μοναδική.
Snarky Puppy
Αν υπάρχει ένας καλλιτέχνης που ενσαρκώνει τη σύγχρονη DIY rock κουλτούρα, αυτός είναι ο Ty Segall. Μέσα σε λιγότερο από 20 χρόνια έχει κυκλοφορήσει δεκάδες άλμπουμ, προσωπικά και συνεργατικά, κινούμενος με απίστευτη άνεση ανάμεσα στο garage rock, το psychedelic, το glam και το punk. Οι συναυλίες του έχουν πάντα μια αίσθηση αυθορμητισμού, σαν να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξεφύγει από το πρόγραμμα και να οδηγηθεί σε έναν εκρηκτικό μουσικό αυτοσχεδιασμό. Για πολλούς θεωρείται ήδη μία από τις σημαντικότερες μορφές του αμερικανικού ανεξάρτητου rock του 21ου αιώνα.
Ty Segall. Photo by Denee Segall
Ελάχιστα συγκροτήματα έχουν περάσει τόσες δυσκολίες όσο οι The Charlatans. Από τον τραγικό θάνατο του οργανίστα Rob Collins μέχρι την απώλεια του ντράμερ Jon Brookes, οι Βρετανοί βρέθηκαν πολλές φορές μπροστά στη διάλυση. Κι όμως, κάθε φορά επέστρεφαν. Από την εποχή του Madchester μέχρι τη Britpop και το σύγχρονο alternative rock, παρέμειναν δημιουργικοί και διαχρονικοί. Τραγούδια όπως τα «The Only One I Know» και «One to Another» συνεχίζουν να ακούγονται σαν να γράφτηκαν χθες, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρούνται μία από τις πιο υποτιμημένες μεγάλες μπάντες της βρετανικής μουσικής.
The Charlatans
Από τα υπόγεια της Θεσσαλονίκης μέχρι τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, οι Naxatras έχουν καταφέρει να αποκτήσουν ένα πραγματικά διεθνές κοινό χωρίς να κάνουν καμία απολύτως έκπτωση στον ήχο τους. Ψυχεδελικό rock, progressive αναφορές, heavy riffs, space rock και αυτοσχεδιασμοί συνθέτουν έναν ήχο που αντλεί έμπνευση από τους Pink Floyd, τους Hawkwind και τους πρώιμους Black Sabbath, αλλά καταλήγει να έχει ξεκάθαρα τη δική του ταυτότητα. Το μεγάλο τους ατού ήταν από την αρχή οι ζωντανές εμφανίσεις που δεν βασίζονται σε θεαματικά εφέ ή περίτεχνες παραγωγές, αλλά στη σταδιακή οικοδόμηση μιας ατμόσφαιρας που παρασύρει το κοινό σε ένα σχεδόν υπνωτικό μουσικό ταξίδι. Είναι από εκείνες τις μπάντες που πραγματικά καταλαβαίνεις γιατί έχουν αποκτήσει τόσο πιστό κοινό μόνο όταν τις δεις επί σκηνής.
Naxatras
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το όνομα Mareux ήταν γνωστό μόνο στους κύκλους της darkwave σκηνής. Ένα viral βίντεο στο TikTok, όμως, ήταν αρκετό για να εκτοξεύσει το «The Perfect Girl» και να φέρει εκατομμύρια νέους ακροατές σε έναν ήχο που συνδυάζει coldwave, synth-pop και κινηματογραφική μελαγχολία. Πίσω από το project βρίσκεται ο Aryan Ashtiani, ο οποίος έχει καταφέρει να δώσει νέα ζωή σε έναν ήχο βαθιά επηρεασμένο από τη δεκαετία του ’80 χωρίς να ακούγεται νοσταλγικός ή παρωχημένος.
Mareux
Δύο άνθρωποι, ένα laptop, ένα μικρόφωνο και απίστευτη ένταση. Οι Sleaford Mods απέδειξαν ότι δεν χρειάζεσαι περίπλοκες παραγωγές για να γράψεις πολιτική μουσική. Ο Jason Williamson μετατρέπει την καθημερινότητα της εργατικής τάξης σε καυστικούς μονολόγους γεμάτους ειρωνεία, ενώ ο Andrew Fearn χτίζει τους μινιμαλιστικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς που τους συνοδεύουν. Είναι ένα από τα ελάχιστα σύγχρονα συγκροτήματα που καταφέρνουν να είναι ταυτόχρονα αστεία, εξοργισμένα και απολύτως επίκαιρα.
Sleaford Mods
Από το 1969 μέχρι σήμερα, οι Βρετανοί στάθηκαν δίπλα σε ονόματα όπως οι Deep Purple, οι Black Sabbath και οι Led Zeppelin, διαμορφώνοντας τα θεμέλια του hard rock και του πρώιμου heavy metal. Οι χαρακτηριστικές πολυφωνικές αρμονίες, τα πλήκτρα του Ken Hensley και η κιθάρα του Mick Box έγιναν το σήμα κατατεθέν ενός ήχου που επηρέασε αμέτρητες μπάντες τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Παρ’ ότι η σύνθεσή τους έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στις δεκαετίες, ο κιθαρίστας Mick Box εξακολουθεί να κρατάει ζωντανή τη φλόγα μιας μπάντας που δεν έπαψε ποτέ να περιοδεύει και να κυκλοφορεί νέα μουσική. Η εμφάνισή τους στο Floyd αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς αποτελεί μέρος της αποχαιρετιστήριας παγκόσμιας περιοδείας “The Magician’s Farewell”, με την οποία οι Uriah Heep ολοκληρώνουν ένα ταξίδι σχεδόν έξι δεκαετιών.
Uriah Heep
Αν σήμερα υπάρχουν δεκάδες συγκροτήματα που συνδυάζουν doom, gothic αισθητική και μελωδία, μεγάλο μέρος της ευθύνης ανήκει στους Paradise Lost. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα, οι Βρετανοί δεν σταμάτησαν να εξελίσσονται, περνώντας από το death-doom στο gothic metal και ακόμη και σε ηλεκτρονικές επιρροές. Το «Say Just Words», το «As I Die» και το «Embers Fire» παραμένουν από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του είδους, ενώ οι συναυλίες τους εξακολουθούν να διαθέτουν μια βαριά, σχεδόν υπνωτική ατμόσφαιρα.
Paradise Lost
Μία μεγάλη γιορτή του thrash metal και μία συνάντηση δύο ιστορικών σχολών του thrash metal. Από τη μία οι Γερμανοί Kreator, που μετέτρεψαν την ευρωπαϊκή σκηνή σε παγκόσμια δύναμη και από την άλλη οι Αμερικανοί Overkill, από τους ελάχιστους που συνεχίζουν αδιάκοπα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Με δεκάδες δίσκους, αμέτρητες περιοδείες και ένα κοινό που τους ακολουθεί πιστά εδώ και σαράντα χρόνια, η κοινή τους εμφάνιση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες metal βραδιές της χρονιάς.
KREATOR with special guests OVERKILL
Οι συναυλίες του Carpenter Brut μοιάζουν περισσότερο με κινηματογραφική εμπειρία παρά με ηλεκτρονικό live. Σαν να βλέπεις horror ταινία του ’80… αλλά σε συναυλία. Εμπνευσμένος από τον John Carpenter, τα arcade games και τις VHS ταινίες τρόμου, ο Γάλλος δημιουργός έχει γίνει ο πιο αναγνωρίσιμος εκπρόσωπος της synthwave παγκοσμίως. Τα εκρηκτικά visuals, οι κιθάρες που μπλέκονται με τα synthesizers και η αδιάκοπη ένταση κάνουν κάθε εμφάνισή του να θυμίζει soundtrack ενός φανταστικού cult φιλμ που δεν γυρίστηκε ποτέ.
Carpenter Brut
Έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε που το If You’re Feeling Sinister άλλαξε την indie σκηνή. Για πολλούς θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ των τελευταίων 30 χρόνων (θα συμφωνήσω). Οι Belle and Sebastian θα τον παρουσιάσουν σχεδόν ολόκληρο, γιορτάζοντας την επέτειό του, μαζί με τραγούδια από την υπόλοιπη σπουδαία πορεία τους. Με τον Stuart Murdoch να παραμένει ένας από τους πιο χαρισματικούς storytellers της βρετανικής μουσικής, η συναυλία αναμένεται να είναι περισσότερο μια ζεστή συνάντηση με παλιούς φίλους παρά ένα τυπικό live.
Belle & Sebastian
Ο Marwan Abdelhamid, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, μεγάλωσε στη Γάζα και σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους εκπροσώπους μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν τη μουσική όχι μόνο ως μέσο έκφρασης, αλλά και ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Ο ήχος του είναι εξίσου πολυδιάστατος με τη ζωή του. Αραβικές μελωδίες συναντούν την R&B, το hip hop και τη σύγχρονη pop, ενώ οι στίχοι του κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα στα αραβικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά. Το αποτέλεσμα είναι μια αυθεντική αφήγηση γύρω από την ταυτότητα, τη διασπορά, τον έρωτα και την αίσθηση του ανήκειν. Περισσότερο όμως από ένας επιτυχημένος μουσικός, έχει εξελιχθεί σε πολιτιστικό σύμβολο για εκατομμύρια νέους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Η παρουσία του στη μόδα, η δημόσια υπεράσπιση της παλαιστινιακής ταυτότητας και η άρνησή του να αποκόψει την τέχνη του από την προσωπική και συλλογική ιστορία, έχουν μετατρέψει κάθε νέα κυκλοφορία του σε γεγονός που ξεπερνά τα στενά όρια της μουσικής.
SAINT LEVANT
Ελάχιστοι καλλιτέχνες της τελευταίας δεκαπενταετίας έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν τόσο προσωπικό μουσικό κόσμο όσο η Chelsea Wolfe. Ξεκινώντας από τις folk καταβολές της, έχτισε σταδιακά ένα σύμπαν όπου το gothic, το doom metal, το industrial, η darkwave και η ambient συνυπάρχουν με απόλυτα φυσικό τρόπο. Κάθε της δίσκος μοιάζει με κινηματογραφικό soundtrack για έναν εφιάλτη που, όσο σκοτεινός κι αν είναι, δύσκολα θέλεις να τελειώσει. Άλλοτε ψιθυρίζει σχεδόν υπνωτιστικά και άλλοτε ξεσπά πάνω σε παραμορφωμένες κιθάρες και βαριά ηλεκτρονικά τοπία, δημιουργώντας μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα εύθραυστη και εκκωφαντική και οι συναυλίες της δεν βασίζονται στην υπερβολή αλλά στην ατμόσφαιρα.
Chelsea Wolfe
Όταν οι Black Veil Brides εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 2000, πολλοί πίστεψαν ότι το glam και το theatrical hard rock είχαν μείνει οριστικά στο παρελθόν. Το συγκρότημα του Andy Biersack απέδειξε ακριβώς το αντίθετο. Αντλώντας έμπνευση από τους KISS, τους Mötley Crüe και τον Alice Cooper, αλλά και από το metalcore και το σύγχρονο alternative rock, δημιούργησαν έναν ήχο και μια αισθητική που τους χάρισαν εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Πλέον έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της σύγχρονης hard rock σκηνής. Οι εμφανίσεις τους συνδυάζουν θεατρικότητα, εντυπωσιακή σκηνική παρουσία και ένα κοινό που τραγουδά κάθε στίχο από την αρχή μέχρι το τέλος. Μετά την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα στο Release Athens, επιστρέφουν για το πρώτο headline show τους στη χώρα.
Black Veil Brides
Μπορεί οι συγκρίσεις με τους Tool να ακολούθησαν τους SOEN από τα πρώτα τους βήματα, όμως οι Σουηδοί κατάφεραν γρήγορα να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Με ιδρυτικό μέλος τον σπουδαίο ντράμερ Martin Lopez, γνωστό από τη θητεία του στους Opeth, η μπάντα εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου progressive metal, συνδυάζοντας τεχνική αρτιότητα με έντονη μελωδικότητα και συναισθηματικό βάθος. Οι ζωντανές εμφανίσεις τους έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθική φήμη για την ποιότητα του ήχου και την ακρίβεια της εκτέλεσης. Η επιστροφή τους στο Floyd, για το μεγαλύτερο headline show που έχουν δώσει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, αναμένεται να αποτελέσει μία από τις κορυφαίες progressive metal συναυλίες του 2027.
SOEN