Λυπάμαι τις νοικοκυρές έτσι που αγωνίζονται κάθε πρωί να διώχνουν απ’ το σπίτι τους τη σκόνη, σκόνη, ύστατη σάρκα του…
Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη Eσύ έλειπες. Aργά κινάω να φύγω, Mα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ…
Κι αντί να ξεφυτρώσουν νύχια στην καρδιά σου και στα μάτια σου ψάχνεις, κοιτάς τριγύρω ό,τι απέμεινε απ’ τα ερείπια…
Την στοχάζομαι. Η φωνή της, λες, μου εμίλει ριγηλή σαν μέσ’ σε όνειρο – και τ’ όμμα ήταν σφαίρα. Σπασμός…
Φράχτης ξύλινος, παλιού κισσού αντιστύλι, και σε στοίβα λιθάρια (εκεί που δε θαρρούσες μια ψυχή ζωντανή) παιδί, κ' έχει στα…