Στις ξένες ταινίες, κάποιος βάζει αθλητικά παπούτσια, βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του και αρχίζει να τρέχει στην πόλη. Αυτή η πάρα πολύ συχνή σκηνή στην οθόνη έχει μεταφερθεί στη ζωή και ήταν κυρίως η πανδημία που την έφερε στο προσκήνιο και την εισήγαγε ενεργά και στην πραγματικότητα του Έλληνα, που δεν θα τον λέγαμε και φανατικό του τρεξίματος. Έγινε όμως, και το βλέπεις γύρω σου: στους γνωστούς και τους φίλους που έχουν καθιερώσει ώρες τρεξίματος μέσα στην εβδομάδα και που πολύ συχνά, τις προτιμούν από το να πιούν ένα ποτό. Το να ξεφυτρώσουν γύρω μας και running clubs ήταν η αναμενόμενη συνέπεια αυτής της νέας συνήθειας.
Υπήρξε μια εποχή που το socializing σήμαινε αποκλειστικά μπαρ, καφέδες και βραδινές εξόδους. Σήμερα, όμως, οι άνθρωποι αναζητούν εμπειρίες που συνδυάζουν ευεξία, αυθεντική επαφή και μια αίσθηση κοινότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε γειτονιά της Αθήνας συναντά κανείς παρέες δρομέων να τρέχουν συντονισμένα, να κάνουν διατάσεις σε πάρκα ή να καταλήγουν για καφέ μετά την προπόνηση. Το τρέξιμο έπαψε να είναι μια μοναχική δραστηριότητα με ακουστικά στα αυτιά και έγινε αφορμή για νέες γνωριμίες, φιλίες και για τη δημιουργία ολόκληρων κοινοτήτων. Λένε ότι είναι μια τάση της Gen Z, αλλά ξέρω ένα κάρο ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που την ακολουθούν φανατικά επίσης.
Προσωπικά, αυτό που βρίσκω ελκυστικό στα running clubs είναι ότι καταρρίπτουν τον μύθο ότι «πρέπει να είσαι αθλητής για να τρέξεις». Οι περισσότεροι ξεκινούν χωρίς εμπειρία, με λίγο άγχος και αρκετές αμφιβολίες. Πολύ γρήγορα, όμως, ανακαλύπτουν ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον χρόνο σου ή για το πόσα χιλιόμετρα μπορείς να βγάλεις. Αυτό που μετράει είναι η συνέπεια, η διάθεση και η χαρά της συμμετοχής.
Διαβάστε περισσότερα στο Klik.gr