Τρίτη απόγευμα δεν είναι ό,τι πιο ιδανικό για να τρέχει κανείς σε συναυλίες, αλλά ο ενθουσιασμός μου υπερνικάει την εξάντληση και τρέχω να προλάβω το τραμ. Το τρίτο μου metal live για φέτος με βγάζει και πάλι στην Πλατεία Νερού, αυτή τη φορά για να αποχαιρετήσω δύο ιστορικά συγκροτήματα: Megadeth και Sepultura.
Διανύουμε πλέον μια εποχή όπου αγαπημένοι καλλιτέχνες των 70s, 80s και 90s αποφασίζουν να αποσυρθούν, είτε γιατί θεωρούν ότι δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω στη σκηνή είτε επειδή, πολύ απλά, δεν μπορούν να ανταποκριθούν πια όπως αρμόζει. Είναι αρκετά γλυκόπικρο συναίσθημα να ξέρεις ότι θα δεις για τελευταία φορά μπάντες με τις οποίες έχεις μεγαλώσει, έχεις χιλιοπαίξει τα τραγούδια τους και συνδεθεί με τη μουσική τους. Το βασικό μου κίνητρο για τη συγκεκριμένη μέρα του Release Athens ήταν οι Sepultura, τους οποίους δεν είχα καταφέρει να δω μέχρι χθες, όμως χαιρόμουν που θα ξανάβλεπα Megadeth και, μάλιστα, μόλις δύο χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα (πάλι στο Release).
Λίγο πριν τα κυρίως, προλαβαίνω τα τελευταία είκοσι λεπτά των Sylosis και, ήδη από την είσοδο του φεστιβάλ όπου μοιράζονται τα συλλεκτικά hard copy εισιτήρια, όσα ακούω από τα ηχεία μου κινούν το ενδιαφέρον. Συνήθως τα πρώτα acts σε φεστιβαλική μέρα (πόσο μάλλον καθημερινή) δεν μαζεύουν ιδιαίτερο κόσμο, όμως στους Sylosis συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η Πλατεία Νερού είχε γεμίσει επαρκώς και η ενέργεια του κόσμου ήταν αναπάντεχα ανεβασμένη.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos.gr