Βρέθηκα για μια δουλειά στη Σαρωνίδα και ένας φίλος μου πρότεινε να πάμε σε ένα κρυμμένο εστιατόριο που βρίσκεται στη συνοικία. Του ξεκαθάρισα ότι δεν ήθελα ψάρι και μου πρότεινε το «Σκαθάρι». Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ· η ενημέρωση πια ανακυκλώνεται σε 30-40 μαγαζιά και σε κάποια θρυλικά. Αν βάλεις ας πούμε στο Google «Δίπορτο», θα βρεις άρθρα επί άρθρων, θα νομίζεις ότι η γεύση ξεκίνησε από εκεί. Ενώ ειλικρινά, το έχω αναφέρει, βαριέμαι και το μοντέλο των νέων προτάσεων: λίγο φούρνος, λίγο μεσημεριανό, λίγο disco το βράδυ, όλα σε ένα, ό,τι πιάσει.
Το «Σκαθάρι» λοιπόν δεν είναι παραθαλάσσιο, αλλά στην ταράτσα έχεις θέα θάλασσα. Να τονίσω ότι είναι εξαιρετικό σαν διακόσμηση εσωτερικά. Η κουζίνα του έχει λίγο από όλα· θα έλεγα ότι είναι μια μοντέρνα, πληθωρική κουζίνα με ελληνικές πινελιές
Σαν πρώτα ήρθαν τσούρος κολοκυθοκεφτές· ήταν μια χαριτωμένη ιδέα και θα έλεγα και επιτυχημένη, γιατί όντως ήταν κολοκυθοκεφτές αλλά σε σχήμα τσούρος, μου έβγαζε και μια ελαφριά σύνδεση με μπατζίνα. Ο κιουνεφές με το μέλι και το τυρί είχε ένα ενδιαφέρον και ήταν και μπαμπάτσικος. Τα επόμενα δύο πιάτα κάπου χάθηκαν: η φάβα με τα καραμελωμένα κρεμμύδια είχε λίγο έντονο το λάδι και την τριμμένη τρούφα τη βρήκα αχρείαστη, ενώ το μοσχάρι πάνω στο σου και τον πουρέ ήταν πιάτο ιδιαίτερο σε όψη, αλλά αν το άφηνες αρκετή ώρα καταστρεφόταν το σου από τη ζέστη του μοσχαριού. Αν το απελευθέρωνες, το μοσχάρι ήταν πραγματικά νόστιμο.
Περισσότερα στο exodos