Πριν από πολλά πολλά χρόνια άνοιξε ένα σινεμά με φαγητό που το λέγανε Stellar. Ένα μικρό σινεμά, διαφορετικό από τα άλλα, που δεν αρκούνταν απλώς στο να προβάλλει μια ταινία και να σου δίνει ποπ κορν. Πρόσφερε μια σειρά από πιάτα επηρεασμένα από την ταινία που προβαλλόταν κάθε φορά, σαν να προσπαθούσε να βγάλει την ιστορία από την οθόνη και να τη φέρει μπροστά σου, στο πιάτο.
Ήταν από τους πρώτους χώρους στην Αθήνα που δημιούργησαν αυτήν τη μικρή επανάσταση: φαγητό και ταινία μαζί. Όχι με έναν δήθεν τρόπο, ούτε σαν γαστρονομικό κόλπο για να πουληθεί κάτι ακριβότερα, αλλά με μια αληθινή αγάπη και για τα δύο. Το φαγητό δεν ερχόταν να κλέψει την παράσταση από την ταινία, ούτε η ταινία να γίνει απλώς αφορμή για δείπνο. Το ένα συμπλήρωνε το άλλο.
Για τρία χρόνια γινόταν πανζουρλισμός στην Αθήνα και δεν σας κρύβω ότι, αν και δεν ήταν δικό μου, το χαιρόμουν σαν να είχα ένα μικρό μερίδιο σε όλο αυτό. Είχα άλλωστε την τιμή της επιλογής μερικών ταινιών, πράγμα που για μένα ήταν μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη ευθύνη. Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαλέγεις ταινία για το σπίτι σου και άλλο να ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι θα φάνε, θα πιουν, θα γελάσουν ή θα συγκινηθούν με αφορμή αυτήν.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos.gr