(ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ)
Αν κάποιος Έλληνας της διασποράς επισκέπτεται την πατρίδα μετά από χρόνια και θέλει να διαμορφώσει εικόνα για την οικονομική κατάσταση στη χώρα, δεν έχει παρά να επισκεφτεί ένα νησί. Το χρήμα φαίνεται, δεν σηκώνει συζήτηση… Αναβλύζει από παντού! Διαφορετικά, δεν μπορεί να εξηγηθεί πώς μία εβδομάδα διακοπών κοστίζει όσο μία πλήρης οικοσκευή…
Με κριτήριο, λοιπόν, πόσα ξοδεύει ένα ζευγάρι που επισκέπτεται πέντε – έξι μέρες κάποιον τουριστικό προορισμό – για οικογένεια, ας το αφήσουμε καλύτερα, το είδος δεν απαντάται πλέον στα ελληνικά νησιά – ο μέσος μισθός στην Ελλάδα πρέπει να είναι τρία χιλιάρικα και κάτι καθαρά, ο κατώτατος γύρω στα δύο και η αγορά να σφύζει από δυναμισμό και καταναλωτική μανία.
Προφανώς, σε όλες τις χώρες του κόσμου που ασχολούνται με το τουριστικό προϊόν, υπάρχουν προορισμοί που απευθύνονται σε επισκέπτες με βαριά πορτοφόλια. Η ελληνική ιδιαιτερότητα είναι ότι,
έτσι όπως το πάμε, θα καταφέρουμε να κάνουμε όλους τους προορισμούς κατάλληλους μόνο για τους ξένους τουρίστες και όσους Έλληνες «αντέχουν», αφού αυτοί και μόνο αυτοί θα μπορούν να σηκώσουν το κόστος μιας ολιγοήμερης αξιοπρεπούς διαμονής σε κάποιο ελληνικό νησί.
Διότι – να τα λέμε και αυτά – υπάρχουν και φαινόμενα μη αξιοπρεπούς παροχής υπηρεσιών, με υπερτιμολογημένα δωμάτια – minimal, υπό την έννοια των διαστάσεων και όχι της αισθητικής – εστίαση κάτω του μέσου όρου και ποτά που τα πίνεις ή σε πίνουν… Οπότε λες, δεν το έχω κάνει και τάμα, κάθομαι σπίτι μου, βάζω το κλιματιστικό μου και ψάχνω στο internet προσφορές για το πού θα πάω του χρόνου…
Προφανώς, υπάρχει και αντίλογος για το υψηλό κόστος διακοπών και την αδυναμία των επιχειρήσεων να το συγκρατήσουν σε κάποια ανεκτά επίπεδα. Όσοι δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, έχουν να λένε για το υψηλό εργοδοτικό κόστος, τις συνεχείς αυξήσεις πρώτων υλών που δεν μπορούν να απορροφήσουν ή τις μεταπτώσεις που παρουσιάζει η τουριστική κίνηση.
Και ίσως δεν έχουν άδικο. Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, ότι στον χώρο του τουρισμού δεν δραστηριοποιούνται μόνο κανονικές επιχειρήσεις, αλλά και «επιχειρηματίες» που πιστεύουν και το λένε ντεκλαρέ ότι «δουλεύουν τρεις μήνες τον χρόνο και πρέπει να ζήσουν δώδεκα», λες και εσύ που δουλεύεις δώδεκα είσαι… τουρίστας σε αυτήν τη ζωή…
Αλλά είπαμε: υπεράνω όλων, τα «μπάνια του λαού»… Ακόμα, κι αν αποδεικνύονται πανάκριβα… Αν ετοιμάζεστε κιόλας για διακοπές, καλό καλοκαίρι!