Ένα νέο κόμμα διεκδικεί από χθες την προτίμηση και την ψήφο των πολιτών, φιλοδοξώντας να αναδιατάξει συσχετισμούς και να κλονίσει πολιτικές ισορροπίες. Η «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού έρχεται για να διεκδικήσει τυπικά τον ρόλο του κόμματος – τιμητή του πολιτικού συστήματος, ουσιαστικά ωστόσο φιλοδοξεί να ανακατανείμει τα εκλογικά κοινά δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και να επαναφέρει στο παιχνίδι ακροατήρια που έχουν πάρει διαζύγιο από την κάλπη.
Τι είναι, όμως, ακριβώς, το νέο κόμμα; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του – τι γράφει η ιδεολογική του ταυτότητα; Η χθεσινή παρουσίασή του δεν έδωσε παρά ένα πρώτο γενικό περίγραμμα, θολό στα πολιτικά και στα προγραμματικά, όπως ταιριάζει σε μια πρωτοβουλία που θέλει να ψαρέψει στα νερά και της πολιτικής και της αντιπολιτικής.
Αν κάποιος αναζητά αναλογίες με ό,τι κυκλοφορεί στη διεθνή πολιτική αγορά, το πιθανότερο είναι να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι κίνηση που «αντιγράφει» το μοντέλο του Κινήματος των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, έτσι τουλάχιστον όπως το ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο και όχι όπως κατέληξε, δηλαδή ένα συμβατικό κοινοβουλευτικό κόμμα…
Η αναζήτηση ομοιοτήτων είναι ένα εγχείρημα παρακινδυνευμένο, καθώς άλλα είναι τα πρόσωπα και οι εμπειρίες που μεταφέρουν, άλλη η χρονική στιγμή, διαφορετικό το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον… Υπάρχει ωστόσο ένα κοινό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο στήριξε την προσπάθειά του ο Μπέπε Γκρίλο και τώρα θέλει να στηρίξει τη δική της η Μαρία Καρυστιανού.
Η πρώτη ύλη είναι ο θυμός και το όχημα που τη μεταφέρει ένας θαμπός αντισυστημισμός… Ο Γκρίλο και η Καριστιανού δεν έχουν κοινή ιδεολογία – ίσως να μην έχουν και καμία σχέση. Αυτό που τους συνδέει είναι ότι και οι δύο λειτουργούν ως φορείς κοινωνικής αγανάκτησης απέναντι στο πολιτικό σύστημα και επενδύουν στο ευρύτερο κοινωνικό αίσθημα που θέλει τους θεσμούς να μη λειτουργούν.
Ο Ιταλός σατιρικός καλλιτέχνης έκανε σημαία του τη διαφθορά και στράφηκε κατά του κομματικού συστήματος που την επωάζει. Η πρώην Πρόεδρος του «Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών» προτάσσει την έλλειψη λογοδοσίας για την τραγωδία και μιλάει για συγκάλυψη.
Ο λόγος και των δύο δεν έχει σχέση με την τεχνοκρατία, αλλά με το συναίσθημα. Απευθύνονται σε πολίτες που θεωρούν τα κόμματα ξεπερασμένα, ακόμα και σε στρώματα που φλερτάρουν με τον αντικοινοβουλευτισμό, με ρητορική που μεταφέρει ισχυρό θυμικό φορτίο, οργή και αίσθηση αδικίας, απαιτώντας αλήθεια και κάθαρση.
Κάπου εδώ, όμως, σταματούν οι αναλογίες και αρχίζουν οι διαφορές: Το Κίνημα που ίδρυσε ο Γκρίλο μετεξελίχθηκε σε κανονικό πολιτικό κόμμα, που έβαλε τον αντισυστημισμό στο συρτάρι και δεν δίστασε να συμμετάσχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας, άλλοτε με την ιταλική Δεξιά και άλλοτε με την Κεντροαριστερά.
Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται ακόμα στην αφετηρία και η πολιτική πορεία της παραμένει γρίφος. Από τη διαδρομή του Μπέπε Γκρίλο έχει να πάρει πολλά, δεν θα ήθελε όμως να έχει και την πολιτική κατάληξή του, καθώς ο ιδρυτής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων εξαφανίστηκε, έτσι όπως εντυπωσιακά εμφανίστηκε…
Σαν πολιτικός κομήτης…