Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι και ακούω να λένε υγεία πάνω απ’ όλα, μου έρχεται μια συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό. Εγώ, μικρό παιδί ακόμα ούτε δέκα χρονών, να το λέω στον θείο μου. Και ακόμα το λέω αλλά με δισταγμό πια. Ίσως γιατί πλέον κατάλαβα ότι είναι κάτι τόσο εύθραυστο που είναι σα να κάνουμε μια ευχή την ώρα που το λέμε εμένα δεν έπιασε τότε. Ευχόμαστε υγεία, ναι, αλλά πώς; Πώς μπορούμε να ευχηθούμε για κάτι που δεν εξαρτάται από κανέναν;
Όχι απλά δεν εξαρτάται από κανέναν αλλά τις περισσότερες φορές, το σοκ που βιώνουμε μόλις μάθουμε κάτι πολύ άσχημο, μας κάνει να νιώθουμε τον κόσμο να γίνεται πιο μεγάλος, πιο δύσκολος, πιο απάνθρωπος, γεμάτος μάχες που δεν κερδίζονται πάντα. Δεν έχει να κάνει με το αν θα συμβεί σε εμάς τους ίδιους, σε κάποιον δικό μας ή σε κάποιον που ίσως να μην ξέρουμε καν, έχει να κάνει με τη στιγμή που γίνεται η μεγάλη ανακοίνωση, και τότε παγώνουν όλα. Πόσες ιστορίες παιδιών έχουμε ακούσει που χάθηκαν από καρκίνο και έχουμε κλάψει σα να είναι τα δικά μας παιδιά; Και από την άλλη, πόσες φορές έχουμε κλάψει από χαρά όταν μάθαμε ότι ένα παιδί βρήκε δότη και κατάφερε να βγει από τον λαβύρινθο της αρρώστιας του;
Μήπως όμως η ευχή μας πιάσει τελικά αν κάνουμε εμείς κάτι γι αυτό; Αυτό πιστεύω σκέφτηκε και η Νικολέτα Ευρυπίδου, η πρώτη Ελληνίδα δότρια μυελού των οστών στη χώρα μας. Την άκουσα στο πρώτο podcast «Ιστορίες Ελπίδας» που υλοποιείται με τη στήριξη της Motor Oil να δηλώνει χαρακτηριστικά και με έναν ξεκάθαρο κόμπο στο λαιμό της «Ένιωσα ότι ψήλωσα λίγο αφού το έκανα…». Αν η Νικολέτα ψήλωσε μόνη της, όλοι μαζί μπορούμε να φτάσουμε πολύ μακριά.
Όσο ακούω τα podcasts, δεν μπορώ να μη σκεφτώ αυτές τις ιστορίες στην καθημερινότητά μας, και πόσο σημαντικό είναι κάποιος να τις καταγράφει, να τις διηγείται, να τις κρατά ζωντανές.
Και νιώθω ότι έπιασε τόπο η ευχή της. Παρά τις δυσκολίες, δημιούργησε ξανά ζωή. Το ίδιο αναλογίζομαι και κάθε φορά που ακούω ότι βρέθηκε ακόμη ένας δότης για έναν ασθενή υψηλού κινδύνου. Και όλα αυτά, προέρχονται από ανθρώπους που προσφέρουν στον συνάνθρωπό τους και αγαπούν τη ζωή.
Εδώ είναι που υλοποιείται και το όραμα της αείμνηστης Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Από το 1990 μέχρι και σήμερα, μέσα από το έργο, το δικό της και τον πολύτιμων συνεργατών της, δημιουργήθηκε μια αγκαλιά για όλες αυτές τις οικογένειες που πάλεψαν και παλεύουν κάθε μέρα απέναντι στην ασθένεια.
Οικογένειες όπως της Στεφανίας, της Ασπασίας, της Χαράς και πολλών ακόμα ανθρώπων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές ασθένειες και αποφάσεις που έπρεπε να πάρουν. Και ειλικρινά σκέφτηκα, πόσο σπάνιο είναι να βρίσκει κανείς νόημα ακόμα και εκεί όπου η ελπίδα δε μας δικαιώνει με τον τρόπο που θα θέλαμε. Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουν αυτοί οι άνθρωποι: κρατούν κάτι φωτεινό ζωντανό, ακόμα κι όταν η ιστορία τους δεν έχει το τέλος που θα διάλεγαν.
Οι «Ιστορίες Ελπίδας» δεν είναι, λοιπόν, ιστορίες ασθένειας. Είναι ιστορίες ανθρώπων που, σε μια στιγμή απόλυτης ευαλωτότητας, επέλεξαν ή “συνάντησαν τυχαία” την ανθρωπιά ενός άλλου. Πίσω από κάθε τηλεφώνημα που ανακοινώνει έναν συμβατό δότη, πίσω από κάθε δωρεά μυελού των οστών, κρύβεται μια απόφαση που παίρνει ένας άγνωστος άνθρωπος για έναν άλλον άγνωστο. Και είναι ακριβώς αυτό το αόρατο νήμα, αυτή η αλυσίδα καλοσύνης, που έχτισε στην πράξη το όραμα του Σωματείου «ΕΛΠΙΔΑ – Σύλλογος Φίλων Παιδιών με καρκίνο» και του Συλλόγου «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ», ένα σύστημα φροντίδας που δεν αφήνει κανέναν μόνο.
Αυτό πρέπει να διατηρήσουμε και εμείς, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Με τη ζεστή και ανθρώπινη ματιά της Αθηναΐδας Νέγκα, η σειρά δίνει φωνή σε ανθρώπους που βίωσαν την αγωνία και την αβεβαιότητα, αλλά κατάφεραν να βρουν ξανά το φως.
Οι «Ιστορίες Ελπίδας» είναι μια σειρά 8 επεισοδίων. Τα δύο πρώτα επεισόδια είναι ήδη διαθέσιμα στο pod.gr, στο Spotify και σε μορφή vidcast στο κανάλι του pod.gr στο YouTube και αξίζουν, πραγματικά, μισή ώρα από τον χρόνο σας. Οι ιστορίες Ελπίδας συνεχίζονται στο τρίτο επεισόδιο στις 19/7 και στο τέταρτο στις 2/8.