Λιονέλ Μέσι: Ο αρτίστας μετανάστης που δεν ξέχασε την πατρίδα του
Γύρω του επικρατούσε χάος. Οι κόκκινες φανέλες κινούνταν μέσα στο πλήθος, οι πανηγυρισμοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και οι συμπαίκτες του αγκαλιάζονταν, άλλοι από χαρά και άλλοι από συγκίνηση. Στις εξέδρες ακούγονταν τα τραγούδια των φιλάθλων, ενώ στον αγωνιστικό χώρο υπήρχαν δάκρυα, ένταση και συναισθήματα που δύσκολα μπορούσαν να περιγραφούν. Μέσα σε όλα αυτά, ο Λιονέλ Μέσι είχε το βλέμμα του στραμμένο προς το σημείο όπου βρίσκονταν οι συμπατριώτες του. Κάποιοι θεώρησαν ότι γύρισε την πλάτη του στην απονομή επειδή ήταν θυμωμένος για την ήττα. Στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να κρατήσει μέσα του κάθε εικόνα, κάθε ήχο και κάθε συναίσθημα, γνωρίζοντας ότι εκείνη η στιγμή θα γινόταν μία από τις αναμνήσεις στις οποίες θα επέστρεφε ξανά και ξανά. Ήταν λυπημένος επειδή είχε χάσει έναν ακόμη τελικό, όμως έκλαιγε κυρίως επειδή γνώριζε ότι έδινε το τελευταίο του παιχνίδι με την εθνική Αργεντινής.
Ένα παιδί από το Ροσάριο που έφυγε για την Ευρώπη
Η ιστορία του Μέσι είναι και η ιστορία ενός παιδιού που άφησε την πατρίδα του σε πολύ μικρή ηλικία για να αναζητήσει καλύτερες συνθήκες για τον ίδιο και την οικογένειά του. Τα πρώτα 13 χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Ροσάριο, όπου ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο και να δείχνει από νωρίς το ξεχωριστό ταλέντο του. Η ζωή, όμως, του έβαλε ένα σημαντικό εμπόδιο. Διαγνώστηκε με ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης και χρειαζόταν μια θεραπεία που η οικογένειά του δυσκολευόταν να καλύψει οικονομικά. Ο τοπικός σύλλογος στον οποίο αγωνιζόταν δεν μπορούσε να αναλάβει το κόστος και τότε εμφανίστηκε η Μπαρτσελόνα, η οποία αποφάσισε να πληρώσει για την ιατρική του αγωγή. Έτσι, ο μικρός Μέσι μετακόμισε στην Ισπανία και άρχισε μια διαδρομή που θα άλλαζε όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και την ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ξεχωρίσει. Το παρατσούκλι “La Pulga”, δηλαδή «ο ψύλλος», άρχισε να τον ακολουθεί λόγω του μικρού του αναστήματος και της απίστευτης ταχύτητας και ευκινησίας του. Οι εμφανίσεις του προκάλεσαν ενδιαφέρον ακόμη και σε επίπεδο εθνικών ομάδων, με την Ισπανία να εξετάζει το ενδεχόμενο να τον εντάξει στις δικές της μικρές εθνικές ομάδες. Για τον ίδιο, όμως, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωνε πλέον στην Ισπανία, δεν είχε ξεχάσει την πατρίδα του. Από μικρός έλεγε ότι το μεγάλο του όνειρο ήταν να αγωνιστεί με την εθνική Αργεντινής. Η ομοσπονδία της χώρας κινήθηκε γρήγορα και στις 29 Ιουνίου 2004, λίγες ημέρες μετά τα 17α γενέθλιά του, ο Μέσι έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα κάτω των 20 ετών.
EPA/Alberto Aja
Το παράξενο ξεκίνημα στην ανδρική εθνική ομάδα
Οι Αργεντινοί φίλαθλοι περίμεναν πλέον με ανυπομονησία να τον δουν και στην ανδρική εθνική. Η στιγμή ήρθε στις 17 Αυγούστου 2005, σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Ουγγαρία. Ο Μέσι μπήκε στον αγωνιστικό χώρο στο 19ο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου, όμως η πρώτη του εμφάνιση εξελίχθηκε με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του αποβλήθηκε. Ήταν ένα χαοτικό ξεκίνημα για έναν παίκτη που έμελλε να περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες στην υπηρεσία της εθνικής ομάδας και να γίνει ο αρχηγός της.
Η παρουσία του στην Αργεντινή συνέπεσε με μια δύσκολη εποχή για το ποδόσφαιρο της χώρας. Για χρόνια υπήρχε η αναζήτηση του «νέου Μαραντόνα», ενός παίκτη που θα μπορούσε να επαναφέρει την εθνική στην κορυφή. Ο Μέσι έμοιαζε σχεδόν ιδανικός για τον ρόλο: αριστεροπόδαρος, με το Νο10 στην πλάτη και ικανότητες που εντυπωσίαζαν από την πρώτη στιγμή. Η σύγκριση με τον Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν αναπόφευκτη, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε τεράστια πίεση. Κάθε παιχνίδι της εθνικής εξεταζόταν υπό το πρίσμα της προηγούμενης γενιάς και κάθε αποτυχία μετατρεπόταν σε προσωπική κριτική προς τον Μέσι.
Όταν στην Αργεντινή αμφισβήτησαν ακόμη και την αγάπη του για την εθνική
Ενώ με την Μπαρτσελόνα κατακτούσε τίτλους τον έναν μετά τον άλλον, με την Αργεντινή η μεγάλη επιτυχία δεν ερχόταν. Οι επικρίσεις στην πατρίδα του ήταν ιδιαίτερα έντονες. Δεν αμφισβητήθηκε μόνο η αγωνιστική του απόδοση, αλλά ακόμη και το πόσο πραγματικά ένιωθε την εθνική ομάδα. Ένα από τα παράδοξα της κριτικής ήταν ότι σχολιαζόταν διαρκώς το γεγονός πως δεν τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο πριν από τους αγώνες. Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε επιλέξει την Ισπανία, τη χώρα στην οποία μεγάλωσε ποδοσφαιρικά και όπου έκανε την τεράστια καριέρα του, αντιμετωπιζόταν από μερίδα του κοινού ως κάποιος που δεν αγαπούσε αρκετά την Αργεντινή.
Ο Μέσι, ωστόσο, συνέχισε να επιστρέφει στην εθνική και να προσπαθεί. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 στη Βραζιλία αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες. Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια και όλα έδειχναν ότι ο Μέσι βρισκόταν μπροστά στην ευκαιρία να κατακτήσει το τρόπαιο που έλειπε από την καριέρα του. Η Γερμανία, όμως, επικράτησε στον τελικό. Ακολούθησαν δύο ακόμη οδυνηρές ήττες σε τελικούς Copa América απέναντι στη Χιλή. Μετά τη δεύτερη αποτυχία, ο Μέσι έφτασε στα όριά του και ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την εθνική ομάδα. «Έχω χάσει τέσσερις τελικούς», ήταν το νόημα των δηλώσεών του, εκφράζοντας την αίσθηση ότι το τρόπαιο που ήθελε περισσότερο από όλα δεν ήταν γραφτό να έρθει.
EPA/Alberto Aja
Η επιστροφή και το μήνυμα που άλλαξε τα πάντα
Η απόφαση να φύγει από την εθνική δεν κράτησε για πάντα. Ο Μέσι άλλαξε γνώμη και επέστρεψε, επιλέγοντας να συνεχίσει να προσπαθεί. Η περίοδος που ακολούθησε ήταν ίσως η πιο δύσκολη της διεθνούς καριέρας του. Η Αργεντινή πέρασε δύσκολα στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και στη Ρωσία το 2018 η παρουσία της ήταν απογοητευτική. Το 2019, όμως, ο Μέσι έδωσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μηνύματα της καριέρας του. Είπε ότι ήθελε να ολοκληρώσει την πορεία του έχοντας κατακτήσει κάτι με την εθνική και, αν αυτό δεν γινόταν, τουλάχιστον να έχει προσπαθήσει όσες φορές μπορούσε. Το μήνυμα δεν αφορούσε μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και τη ζωή: να σκοντάφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις να κυνηγάς το όνειρό σου.
EPA/SARAH YENESEL
Η δικαίωση ήρθε τελικά το 2021 στη Βραζιλία. Η Αργεντινή κατέκτησε το Copa América και ο Μέσι σήκωσε για πρώτη φορά έναν μεγάλο τίτλο με την ανδρική εθνική ομάδα, 16 χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Η στιγμή αυτή άλλαξε και τη σχέση του με τους φιλάθλους. Το βάρος της συνεχούς σύγκρισης με τον Μαραντόνα άρχισε να υποχωρεί και ο Μέσι μπορούσε πλέον να αγωνιστεί χωρίς την ίδια πίεση που κουβαλούσε για χρόνια.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ και η κορυφή
Έναν χρόνο αργότερα, στο Κατάρ, ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ιστορίας του με την εθνική Αργεντινής. Ο Μέσι οδήγησε την ομάδα μέχρι την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σε έναν τελικό απέναντι στη Γαλλία που εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο δραματικά παιχνίδια στην ιστορία της διοργάνωσης. Το τρόπαιο που κάποτε έμοιαζε να του αρνείται διαρκώς είχε πλέον περάσει στα χέρια του. Η πορεία από τους χαμένους τελικούς, την παραίτηση και την αμφισβήτηση μέχρι την κορυφή έκανε την επιτυχία ακόμη πιο σημαντική.
Για πολλούς, εκείνη η κατάκτηση έβαλε τέλος και στην τελευταία μεγάλη συζήτηση για τη θέση του στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Μέσι είχε πλέον κερδίσει σχεδόν τα πάντα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, αλλά είχε και το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Αργεντινή. Η εικόνα του να σηκώνει το τρόπαιο στο Κατάρ έγινε το σύμβολο μιας καριέρας που χρειάστηκε να περάσει από πολλές αποτυχίες προτού φτάσει στην απόλυτη δικαίωση.
Έξι Παγκόσμια Κύπελλα και το τελευταίο αντίο
Στα 38 του χρόνια, ο Μέσι συμμετείχε στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλό του και συνέχισε να αποτελεί καθοριστικό παίκτη για την Αργεντινή. Η παρουσία του παρέμενε αρκετή για να καθορίζει την εικόνα της ομάδας, παρότι το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί σε κάθε παιχνίδι με την ίδια ένταση που είχε παλαιότερα. Στην πορεία του στη διοργάνωση κατάφερε να προσθέσει ακόμη μία σημαντική στιγμή στην προσωπική του ιστορία, ξεπερνώντας ένα από τα ονόματα που είχαν χρησιμοποιηθεί περισσότερο στις συγκρίσεις μαζί του: την Αγγλία, τον μεγάλο αντίπαλο της Αργεντινής, με μια εξαιρετική εμφάνιση.
EPA/SARAH YENESEL
Στον τελικό, ωστόσο, το σώμα του δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί στο επίπεδο που είχε συνηθίσει το κοινό. Η τέλεια κατάληξη δεν ήρθε. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα του είχε πλέον παγιωθεί. Για μια ολόκληρη γενιά ποδοσφαιρόφιλων, ο Μέσι είχε γίνει ο παίκτης που σημάδεψε την εποχή του και για πολλούς ο κορυφαίος όλων των εποχών.
EPA/SARAH YENESEL
Το βάρος της απώλειας και το τέλος
Η αποχώρησή του από την εθνική ομάδα δεν αποτέλεσε τεράστια έκπληξη. Η ηλικία του είχε ήδη αρχίσει να επηρεάζει τη φυσική του κατάσταση, ενώ η απώλεια του πατέρα του τον επηρέασε βαθιά. Σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο μήνυμα είχε εκφράσει την αδυναμία του να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εκείνον και είχε παραδεχθεί ότι, έχοντας ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το ποδόσφαιρο, άρχισε να αναρωτιέται πόσο ακόμη θα μπορούσε να συνεχίσει.
EPA/CHRISTOPHER NEUNDORF
Ο Μέσι εξακολουθεί να αγωνίζεται στο MLS, όμως έχει δώσει επανειλημμένα σημάδια ότι η καριέρα του ως επαγγελματία ποδοσφαιριστή πλησιάζει προς το τέλος της. Το τελευταίο κεφάλαιο με την εθνική Αργεντινής, όμως, έχει πλέον γραφτεί. Και μαζί του κλείνει μια εποχή που δεν αφορά μόνο τους Αργεντινούς, αλλά ολόκληρο το ποδοσφαιρικό κοινό.
Ο άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του
Η ιστορία του Μέσι έχει ιδιαίτερη σημασία και πέρα από τα γκολ και τα τρόπαια. Είναι η ιστορία ενός μετανάστη που έφυγε από την πατρίδα του ως παιδί για να βρει μια καλύτερη ευκαιρία. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει την Ισπανία και να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Αντίθετα, παρέμεινε δεμένος με την Αργεντινή και επέλεξε να φορέσει τη φανέλα της σε όλη τη διεθνή του καριέρα.
Αυτός ο δεσμός δεν κρίθηκε από τον τόπο στον οποίο έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Ο Μέσι έφυγε από το Ροσάριο στα 13 του, όμως δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί τον εαυτό του Αργεντινό. Ίσως γι’ αυτό και η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου είχε τόσο διαφορετικό βάρος για εκείνον. Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη τίτλος. Ήταν η δικαίωση ενός παιδιού που έφυγε από την πατρίδα του, ενός νεαρού που αμφισβητήθηκε, ενός αρχηγού που έχασε τελικούς και σκέφτηκε να τα παρατήσει, αλλά επέστρεψε για να προσπαθήσει ξανά.
EPA/Ian Langsdon
Υπάρχουν αθλητές που οι φίλαθλοι αισθάνονται ότι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν σε μια συγκεκριμένη εποχή. Ο Μέσι ανήκει σε αυτή την κατηγορία, όπως ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Ρότζερ Φέντερερ και άλλες μορφές που ξεπέρασαν τα όρια του αθλήματός τους. Η αποχώρησή του από την εθνική δεν σημαίνει απλώς ότι ένας ακόμη μεγάλος ποδοσφαιριστής κλείνει ένα κεφάλαιο. Σημαίνει ότι μια ολόκληρη γενιά αποχαιρετά τον άνθρωπο που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για σχεδόν δύο δεκαετίες.
Και στο τέλος, έμεινε μία φράση που συμπυκνώνει τη σχέση του με την πατρίδα του: «Ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε Αργεντινό». Για τον Μέσι, η απόσταση από την πατρίδα του δεν άλλαξε ποτέ την καταγωγή του. Έφυγε από το Ροσάριο ως παιδί, αλλά έφτασε στην κορυφή του κόσμου ως Αργεντινός.
Πηγή: CNN
