Hosseinronaghi
Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα, το ποινικό δικαστήριο της επαρχίας Κομ καταδίκασε τους καλλιτέχνες σε μαστίγωμα, σε διετή απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και σε διετή απαγόρευση άσκησης καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, με κατηγορίες που περιλαμβάνουν την προσβολή της δημόσιας ευπρέπειας μέσω της παραγωγής και δημοσίευσης «χυδαίου και ανήθικου περιεχομένου» στο διαδίκτυο.
Αν και το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της δικαιοσύνης δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει την απόφαση, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικηγόροι που εξέτασαν τα έγγραφα δήλωσαν ότι το μοτίβο των συλλήψεων και των νομικών υποθέσεων εναντίον καλλιτεχνών που αψηφούν δημόσια το καθεστώς αντανακλά μια ευρύτερη προσπάθεια αποτροπής της πολιτιστικής διαφωνίας.
Τον Δεκέμβριο του 2024, η 29χρονη τραγουδίστρια ερμήνευσε το πατριωτικό τραγούδι Az Khoone Javanane Vatan («Από το αίμα των νέων της πατρίδας») χωρίς χιτζάμπ, σε μια ζωντανή διαδικτυακή εμφάνιση που έγινε viral.
Κρατήθηκε προσωρινά μαζί με αρκετούς μουσικούς λίγο μετά τη δημοσίευσή του, προτού αφεθεί ελεύθερη. Οι αρχές αργότερα άσκησαν επίσημη δίωξη σχετικά με τη δημοσίευση του βίντεο, το οποίο έκτοτε έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές στο YouTube.
Η Μπαχάρ Γκαντεχαρί, διευθύντρια υπεράσπισης στην αμερικανική οργάνωση Center for Human Rights in Iran, δήλωσε: «Η τιμωρία της Αχμαντί με 74 μαστιγώματα απλώς και μόνο επειδή τραγούδησε και εμφανίστηκε χωρίς χιτζάμπ αποτελεί άλλη μια υπενθύμιση ότι η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν δεν έχει αλλάξει, παρά την πολεμική προπαγανδιστική εκστρατεία των ιρανικών αρχών που αποσκοπεί στη βελτίωση της εικόνας τους».
Πρόσθεσε ότι η αντίθεση ανάμεσα στην επίσημη εικόνα που παρουσιάζεται και στη δίωξη των καλλιτεχνών αποκάλυψε «το χάσμα ανάμεσα στην προπαγάνδα του καθεστώτος και την πραγματικότητα».
Ο Μοΐν Χαζαελί, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Dadban, ένα κέντρο νομικής συμβουλευτικής για Ιρανούς ακτιβιστές, δήλωσε ότι η ποινή στερείται νομικής βάσης.
«Το τραγούδι, η εκτέλεση μουσικής και η παραγωγή ή διάδοση μουσικών έργων από γυναίκες δεν ποινικοποιούνται βάσει του ιρανικού ποινικού δικαίου. Κατά συνέπεια, τέτοιες δραστηριότητες δεν μπορούν λογικά να θεωρηθούν ως “παραγωγή, διανομή ή δημοσίευση άσεμνου περιεχομένου”», είπε.
«Η επιβολή ποινής μαστιγώματος εναντίον καλλιτεχνών, ακτιβιστών της κοινωνίας των πολιτών ή άλλων πολιτών δεν αποτελεί απλώς ζήτημα εσωτερικού ποινικού δικαίου. Εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τις διεθνείς υποχρεώσεις των κρατών να απαγορεύουν τα βασανιστήρια και να διασφαλίζουν τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Για τον λόγο αυτό, πολλές διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταδικάσει απερίφραστα τέτοιες πρακτικές, υπογραμμίζοντας ότι το μαστίγωμα δεν συνιστά νόμιμη μορφή τιμωρίας αλλά μορφή βασανιστηρίου και απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης. Η υπόθεση της Παραστού Αχμαντί έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε διεθνές επίπεδο, με οργανώσεις, νομικούς και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να εκφράζουν ανησυχία για την κλιμάκωση της καταστολής της ελευθερίας της έκφρασης και των δικαιωμάτων των γυναικών στο Ιράν.
Για τους Ιρανούς καλλιτέχνες, η απόφαση, αν και δεν ήταν απρόσμενη, έχει εντείνει τους φόβους για περαιτέρω σκλήρυνση της πολιτιστικής καταστολής και για μια ευρύτερη προσπάθεια φίμωσης κάθε μορφής καλλιτεχνικής διαφωνίας.
Η Ιρανοβρετανίδα ηθοποιός Nazanin Boniadi δήλωσε: «Η καταδίκη της τραγουδίστριας Παραστού Αχμαντί σε μαστίγωμα για την απλή πράξη του να τραγουδήσει δημόσια χωρίς χιτζάμπ αποτελεί μια ξεκάθαρη υπενθύμιση ότι, παρά τις συζητήσεις στην Ουάσινγκτον για ένα “νέο καθεστώς” στο Ιράν, ο μηχανισμός καταστολής της Ισλαμικής Δημοκρατίας παραμένει αμετάβλητος.
Η αποδοχή ενός καθεστώτος που μαστιγώνει γυναίκες για τις φωνές τους και σκοτώνει πολίτες που απαιτούν τα δικαιώματά τους, απλώς το ενθαρρύνει να συνεχίσει την τυραννική του πορεία».
Η Ιρανή ηθοποιός Setareh Maleki, η οποία αναγκάστηκε να εξοριστεί μετά τη συμμετοχή της στην οσκαρικά υποψήφια ταινία «The Seed of the Sacred Fig», δήλωσε ότι η εμφάνιση της Αχμαντί είχε ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο πάνω της.
«Όταν παρακολούθησα το βίντεο από τη συναυλία της Παραστού Αχμαντί, αναζωπύρωσε μέσα μου το πνεύμα της αντίστασης. Για μέρες συνέχιζα να παρακολουθώ τα βίντεο ξανά και ξανά και ένιωθα τεράστια υπερηφάνεια για την Παραστού.
Γνωρίζοντας όλες τις συνέπειες που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει, εκείνη εξακολουθούσε να αρνείται να εγκαταλείψει το δικαίωμά της, ως γυναίκα, να ζει, να τραγουδά και να ακούγεται. Οι Ιρανές γυναίκες δεν σταματούν ποτέ να αγωνίζονται ενάντια στην τυραννία, ούτε για μια στιγμή, και αυτό είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο».
Πρόσθεσε: «Για έναν Ιρανό καλλιτέχνη που αρνείται να συμμορφωθεί με τη λογοκρισία μέσα στο Ιράν, η καθημερινή ζωή αποτελεί μια μορφή αντίστασης.
Έχουμε διανύσει μεγάλο δρόμο, αλλά υπάρχει ακόμη μακρύς δρόμος μπροστά μας. Είμαι ευγνώμων που κάθε μέρα ένας ακόμη αγαπημένος καλλιτέχνης μάς θυμίζει ξανά την ελπίδα και γίνεται ένα φως που μας καθοδηγεί».