Η Francesca Albanese επισκέφτηκε την Αθήνα και το Σαββατοκύριακο ανέβηκε στη σκηνή του Τριανόν, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της “Όταν ο κόσμος κοιμάται – Ιστορίες, λέξεις και πληγές της Παλαιστίνης” από τις εκδόσεις Τόπος. Η ίδια μίλησε για όσα καταγράφει εδώ και μήνες μέσα από τις εκθέσεις της στον ΟΗΕ και έκανε και μία κουβέντα με τον Γιάνη Βαρουφάκη την οποία συντόνισε η δημοσιογράφος Ναταλί Χατζηαντωνίου. Ως Ειδική Εισηγήτρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, η Albanese έχει βρεθεί στο επίκεντρο της διεθνούς συζήτησης, κυρίως λόγω της χρήσης του όρου «γενοκτονία» για τη Γάζα ήδη από τα τέλη του 2023.
Στην ομιλία της, ξεκαθάρισε από την αρχή ότι δεν τη ενδιαφέρει η προσωπική προβολή, αλλά η έλλειψη αντίδρασης της διεθνούς κοινότητας. Περιέγραψε τη γενοκτονία όχι ως μια «ερμηνεία», αλλά ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων στοιχείων και νομικών ορισμών, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στη συνενοχή κρατών, θεσμών και οικονομικών δομών που, όπως είπε, επιτρέπουν τη συνέχισή της.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη στρατηγική του Ισραήλ, στο ιστορικό της κατοχής και στις πρακτικές που είχαν προηγηθεί, αλλά και στη στάση της Ευρώπης, των ΗΠΑ και οργανισμών όπως ο ΟΗΕ. Δεν έμεινε όμως εκεί, μίλησε συγκεκριμένα και για την Ελλάδα, τόσο σε επίπεδο πολιτικών επιλογών όσο και κοινωνικής στάσης, καλώντας σε νομική και πολιτική δράση και όχι απλώς σε συμβολικές κινήσεις.
Η Albanese συνδύασε νομικά επιχειρήματα, πολιτική ανάλυση και προσωπικές εμπειρίες από τη δουλειά της, επιμένοντας ότι το ζήτημα δεν είναι ηθικό αλλά νομικό και ότι η σιωπή, σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη στάση αλλά συμμετοχή. Αυτά είναι τα λόγια της.
Δεν είμαι μετριόφρων, αλλά η προσοχή δεν πρέπει να πέφτει σε μένα. Καταλαβαίνω ότι, δεδομένης της γενικής αδράνειας, αυτό που κάνω ακούγεται εξαιρετικό, αλλά το πρόβλημα έγκειται ακριβώς σε αυτή την αδράνεια. Δεν είμαι εδώ για να πω μια ωραία ιστορία. Υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας μέσα στον τρόμο που περιγράφω, αλλά δεν υπάρχει καμία ευχαρίστηση στο να είσαι ο χρονικογράφος μιας γενοκτονίας. Δεν θα μπορέσουμε συλλογικά να βγούμε υγιείς από αυτή τη γενοκτονία. Δεν μπορέσαμε να βγούμε υγιείς από άλλες προηγούμενες ανωμαλίες και αποτροπιασμούς σαν αυτόν, γι’ αυτό επιμένω ότι αυτή είναι μια στιγμή που απαιτεί σοφία και ίαση. Έχουμε έναν κοινό εχθρό. Και το σύστημα που επέτρεψε στη γενοκτονία να συνεχιστεί δεν είναι μόνο το Ισραήλ, είναι η συνενοχή που απολαμβάνει το Ισραήλ.
Αν η Γάζα ήταν σκηνή εγκλήματος, θα είχε τα αποτυπώματα όλων μας
Εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε την απλότητα σε βάρος της πραγματικότητας. Μας αρέσουν τα παραμύθια και έτσι είπαμε στους εαυτούς μας ότι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήμασταν καλοί και θέλαμε ειρήνη. Δεν είναι αλήθεια, ήμασταν ακόμα αρκετά βάναυσοι. Αναρωτηθείτε ως Έλληνες μέχρι πότε λιθοβολούσατε γυναίκες ως μορφή τιμωρίας. Πολλοί από εσάς πιθανώς δεν το γνωρίζετε, αλλά θα σοκαριστείτε. Το ίδιο συνέβαινε στο Βέλγιο, έγχρωμοι άνθρωποι βρίσκονταν σε ζωολογικούς κήπους μέχρι το 1959. Δεν ήταν μια εύκολη πορεία γι’ αυτό χρειαζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σαν φως. Είναι κάτι που μας επιτρέπει να γινόμαστε καλύτεροι. Και αυτό είναι ένα σημείο καμπής, μια κομβική στιγμή στην ιστορία.
Ήξερα πού έμπλεκα τη στιγμή που το κατάλαβα, στα τέλη Οκτωβρίου του 2023. Δεν ήμουν η πρώτη στον ΟΗΕ που ένιωσε την ανάγκη να χρησιμοποιήσει τη λέξη γενοκτονία. Η αλήθεια είναι σαν το φως: όσο πιο φωτεινή είναι, τόσο πιο επώδυνη γίνεται όταν βρισκόμαστε στον άνετο λήθαργό μας και τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να καλύψουμε τα μάτια μας και να ξανακοιμηθούμε. Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι περήφανη είναι η ακεραιότητά μου, την οποία δεν συμβίβασα ποτέ. Θυμάμαι τον φόβο και το σοκ όταν συνάδελφοί μου, μου έλεγαν: «Φραντσέσκα, ακούς τι λένε; Καλούν σε πλήρη καταστροφή. Αυτό είναι γενοκτονία». Κι εγώ τότε έλεγα: «Δεν ξέρω, δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι». Γι’ αυτό δεν δικαιολογώ όσους, μετά από δύο ή τρία χρόνια, λένε ακόμα τα ίδια βρίσκοντας τις ίδιες δικαιολογίες. Είναι κάτι παραπάνω από κοινότοπο, είναι συνενοχή. Πρόκειται απλώς για την ανάγνωση του ορισμού της γενοκτονίας και τη σύνδεση των δεδομένων. Μίλησα με ειδικούς και επιζώντες από τις γενοκτονίες της Ρουάντα και της Βοσνίας, οι οποίοι εκλιπαρούσαν τη διεθνή κοινότητα να μην περιμένει. Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει γενοκτονία δεν χρειάζεται να διαβάσουν ορισμούς, ξέρουν τι είναι, γιατί είναι κάτι τόσο καταστροφικό που δεν συνέρχεσαι ποτέ.
Για να κατανοήσει κανείς τη γενοκτονική πρόθεση, πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω και να δει τη συνολική εικόνα. Η πρόθεση κρύβεται στη σύνδεση των γεγονότων που προηγήθηκαν: οι μαζικές φυλακίσεις, τα βασανιστήρια. Είχα τεκμηριώσει λίγους μήνες πριν την έναρξη της γενοκτονίας ότι το Ισραήλ, σε 55 χρόνια, είχε συλλάβει τουλάχιστον μία φορά σχεδόν 1 εκατομμύριο ανθρώπους, ανάμεσά τους κατά μέσο όρο 700 παιδιά ετησίως. Κατεδάφιζε σπίτια και σκότωνε βάναυσα Παλαιστίνιους σε περιόδους «ειρήνης» ή πολέμου.
Αν η Γάζα ήταν σκηνή εγκλήματος, θα είχε τα αποτυπώματα όλων μας και το εννοώ. Η γενοκτονία είναι κάτι που δεν είναι δύσκολο να αποδειχθεί ως έγκλημα επειδή πρέπει να βρεις με μικροσκόπιο την πρόθεση. Έχουμε ένα νομικό πλαίσιο που προλαμβάνει, που έχει έγκαιρες προειδοποιήσεις οι οποίες θα έπρεπε να σταματήσουν μια γενοκτονική πρόθεση καθώς αυτή εκδηλώνεται· αντίθετα όμως, εμείς αποφύγαμε ακόμη και να δούμε όταν οι Παλαιστίνιοι αποκαλούνταν αρουραίοι, φίδια ήδη από το 2008, το 2011, το 2012, το 2014.
Μου έχουν επιβάλει κυρώσεις από τις ΗΠΑ ως «απειλή για την παγκόσμια οικονομία» επειδή έγραψα αυτή την έκθεση, κι εσείς χρησιμοποιείτε ακόμα Airbnb;
Υπάρχει επίσης στρατιωτική συνενοχή και αυτή συμβαδίζει με την “ασφαλειοποίηση” των κοινωνιών μας. Το Ισραήλ χρησιμοποίησε τους Παλαιστίνιους ως πειραματόζωα ενός ατέρμονα κερδοφόρου εργαστηρίου όπλων και συστημάτων επιτήρησης, που στη συνέχεια πωλούνται σε κυβερνήσεις οι οποίες κατασκοπεύουν τους αντιπάλους τους, που κατασκοπεύουν τους πολίτες τους. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Πρόκειται για μια κρίσιμη θρασύτητα στις κοινωνίες μας. Και φυσικά η στρατιωτική και οικονομική συνενοχή, η χρηματοπιστωτική συνενοχή. Ζούμε σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο φτιαγμένο από πλέγματα. Το συνταξιοδοτικό σύστημα, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, οι τράπεζες, τα πανεπιστήμια, όλα συνδέονται με τα ισραηλινά εγκλήματα. Και γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να αποσυνδέσετε τα πανεπιστήμιά σας, την οικονομία σας από αυτό.
Το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία ως μέρος μιας αποικιοκρατικής εξάλειψης. Είναι η πρώτη φορά που ένα διεθνές δικαστήριο ασχολείται με μια γενοκτονία εποίκων-αποικιοκρατών. Αυτός ο αγώνας αντηχεί τη μοίρα όλων των ιθαγενών πληθυσμών που υπέστησαν γενοκτονία, από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και τις ΗΠΑ. Δεν έχει σημασία πώς θα το ονομάσετε, απλώς σταματήστε το. Έχουν καταστρέψει εντελώς τη Γάζα ως βιότοπο. Είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε το μέγεθος των αποτροπιασμών μας και προτιμούμε να μην αντιδρούμε, σαν τα ελάφια που παραλύουν μπροστά στα φώτα του φορτηγού πριν τα χτυπήσει.
Δεν σταματώ για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι έχω παιδιά. Ακόμη κι αν δεν είχαμε, δεν κληρονομήσαμε αυτόν τον πλανήτη από τους προγόνους μας, αλλά τον δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να τον στύβουμε έτσι. Πρέπει να τερματίσουμε αυτή τη γενοκτονία. Δεν είμαι σίγουρη αν θα με θυμούνται ως ηρωίδα, γιατί τα πράγματα δεν φαίνονται να πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Η αχτίδα ελπίδας είναι το φως της αφύπνισης, αλλά χρειάζεται τροφή από θαρραλέους ανθρώπους που θα σπάσουν τους δεσμούς της συνενοχής. Για μένα, μια από τις μεγαλύτερες απάτες είναι ότι η Airbnb δεν έχει χρεοκοπήσει ακόμα. Μου έχουν επιβάλει κυρώσεις από τις ΗΠΑ ως «απειλή για την παγκόσμια οικονομία» επειδή έγραψα αυτή την έκθεση, κι εσείς χρησιμοποιείτε ακόμα Airbnb; Το τίμημα της τεμπελιάς σας έχει αντίκτυπο σε όσα περνούν οι Παλαιστίνιοι. Δεν θέλω να με θεωρείτε ηρωίδα, ούτε θέλω να νιώθετε άνετα. Αν με στηρίζετε στο Facebook αλλά συνεχίζετε να αγοράζετε προϊόντα από τη Zara ή άλλες εταιρείες που το κίνημα BDS ζητά να μποϊκοτάρετε, τότε είμαι άχρηστη. Η αντίσταση στη συνενοχή είναι πράξη αυτοσυντήρησης.
Η Ελλάδα και η Ιταλία συμβάλλουν στην κατάλυση του διεθνούς δικαστικού συστήματος
Αυτή η στιγμή μας επιτρέπει να δούμε το Ισραήλ ως αυτό που είναι: ένα κράτος απαρτχάιντ. Δεν είναι μια ηθική κρίση, είναι ένα νομικό ζήτημα. Το Ισραήλ διατηρεί δύο διαφορετικά καθεστώτα. Το αστικό δίκαιο για τους Ισραηλινούς, συμπεριλαμβανομένων των παράνομων εποίκων, των βίαιων εποίκων και τον στρατιωτικό νόμο που γράφτηκε από στρατιώτες, επιβάλλεται από στρατιώτες, αναθεωρείται σε στρατιωτικά δικαστήρια από στρατιώτες για τους Παλαιστίνιους, σε μια γη που το Ισραήλ δεν έχει καμία εξουσία να κατέχει. Δεν είναι η γνώμη μου, αλλά η συμβουλευτική γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου που λέει ότι το Ισραήλ πρέπει να αποχωρήσει άνευ όρων και πλήρως από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
Η κλιμάκωση των εγκλημάτων είναι άμεσα ανάλογη με την ατιμωρησία που παραχωρείται στο Ισραήλ. Οι δημοκρατίες μας, γεννημένες από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κινδυνεύουν να γίνουν φασιστικές όταν το κράτος δικαίου υποχωρεί. Η ικανότητά μας να παραμένουμε σε εγρήγορση έχει ναρκωθεί. Το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η κατοχή είναι παράνομη και το Ισραήλ πρέπει να αποχωρήσει άνευ όρων. Η συζήτηση για τη λύση των δύο κρατών αυτή τη στιγμή είναι αντιπερισπασμός· το σπίτι καίγεται και εμείς συζητάμε για τη διαρρύθμιση. Πρέπει να μιλάμε για το δικαίωμα ενός λαού στην αυτοδιάθεση. Το κράτος σας και το κράτος μου δεν μπορούν να αναγνωρίζουν ως νόμιμες τις συνέπειες αυτής της παράνομης κατοχής. Στη Γερμανία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όσοι εναντιώνονται στη γενοκτονία αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες. Πρέπει να σπάσουμε τις γραμμές συνενοχής. Το Ισραήλ ξόδεψε 900 εκατομμύρια δολάρια για να συντρίψει το κίνημα BDS, κάτι που δείχνει πόσο το φοβάται. Πρέπει να σταματήσουμε το εμπόριο όπλων και αγαθών. Η Ελλάδα και η Ιταλία συμβάλλουν στην κατάλυση του διεθνούς δικαστικού συστήματος. Χρειαζόμαστε νομική δράση, όχι μόνο διαμαρτυρίες. Οι ακαδημαϊκοί και οι νομικοί πρέπει να υψώσουν τη φωνή τους τώρα, όχι να γράφουν απλώς ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις.
Όταν λέω ότι υπάρχει μια “ισραηλινοποίηση” των κοινωνιών μας, έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχουν ολόκληρες κατηγορίες ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζονται μέσα από το πρίσμα του νόμου, ούτε μέσα από το πρίσμα της ανθρωπιάς, αλλά μέσα από το πρίσμα της ασφάλειας, ενώ όσοι τους υπερασπίζονται ποινικοποιούνται. Αυτός είναι ένας κόσμος που δεν έχει το κράτος δικαίου ως ισχύ του, ως αρχιτεκτονική του. Είναι ένα σύστημα που μετατρέπει την παρανομία από εξαίρεση, σε κανόνα. Και αυτό είναι ένα σύστημα που θα έπρεπε να τρομάζει τον καθένα μας, από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά.
Αν οι Παλαιστίνιοι, μετά από πέντε γενιές, καταφέρνουν να παραμένουν άνθρωποι, επιστήμονες, διανοούμενοι και να χαμογελούν παρά τον πόνο τους, τότε μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς
Αλλά υπάρχει επίσης κάτι χειρότερο και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να σας απασχολεί ως Έλληνες. Βρίσκομαι εδώ για λίγο περισσότερο από μία ημέρα και νομίζω ότι υπάρχει μια ενδιαφέρουσα οπτική που έχουν οι Έλληνες. Πιστεύετε ότι επιλέξατε το Ισραήλ για να εξασφαλίσετε την ειρήνη από τους αιώνιους εχθρούς σας; Δεν είναι έτσι. Το Ισραήλ σας διάλεξε. Το Ισραήλ επέλεξε εσάς και πρόκειται να εκμεταλλευτεί τους φόβους σας και την ανασφάλειά σας, γιατί αυτό κάνει το Ισραήλ. Μελέτησα το Ισραήλ να ωθεί γενιές Παλαιστινίων στον αναγκαστικό εκτοπισμό προκειμένου να εξασφαλίσει αυτή την περιφερειακή του ηγεμονία, φέρνοντας τον όλεθρο στην περιοχή. Πρόκειται για μια μακρά διαδικασία στην οποία το Ισραήλ προχωρά χέρι-χέρι με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή, κάτι που θα έπρεπε να μας ανησυχεί όλους.
Ο πολυμερισμός είναι απαραίτητος για την ειρήνη, αλλά πρέπει να συμφωνήσουμε σε αρχές. Η Γάζα είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του ΟΗΕ σε όλα τα επίπεδα. Το σύστημα κυριαρχείται από τις ισχυρές δυνάμεις· το Ισραήλ είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Ακόμη και η ανθρωπιστική λειτουργία του ΟΗΕ απέτυχε. Πώς είναι δυνατόν 191 κράτη να μην μπορούν να συμμαχήσουν ενάντια στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ; Το Συμβούλιο Ασφαλείας άνοιξε τον δρόμο για τη λεγόμενη «συμφωνία ειρήνης» που ουσιαστικά αντικαθιστά τον ίδιο τον ΟΗΕ. Δεν αποδέχομαι το επιχείρημα ότι «πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι», όταν πρόκειται για κάτι τόσο ανήθικο όσο το όραμα του Τραμπ για τη Δυτική Ασία. Η λύση δεν θα έρθει από ψηλά· η δύναμη βρίσκεται σε εμάς. Πρέπει να μετατρέψουμε αυτόν τον πόνο σε κάτι μετασχηματιστικό. Πρέπει να διορθώσουμε έναν πολυμερισμό που επί δεκαετίες επέτρεπε στη Δύση να δολοφονεί δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες στην Αφρική ή να χρησιμοποιεί τη Λατινική Αμερική ως αυλή των ΗΠΑ.
Το διεθνές δίκαιο είναι μια εργαλειοθήκη· είναι θέμα ηθικής το πώς θα το χρησιμοποιήσουμε. Μπορείτε να ελέγχετε μέσω εφαρμογών στο κινητό σας αν τα προϊόντα που αγοράζετε, η ασφαλιστική σας εταιρεία ή η τράπεζά σας στηρίζουν την κατοχή. Το πρόβλημα δεν είναι ατομικό, είναι συστημικό. 60.000 άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν τριπλάσιο πλούτο από το φτωχότερο 40% του πληθυσμού. Αν δεν κατέχετε μεγάλα κεφάλαια ή δεν ελέγχετε αλγορίθμους, το πιθανότερο είναι ότι είστε κι εσείς θύματα εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό η αλληλεγγύη (solidarity, από το solidum – ένα σώμα) είναι απαραίτητη. Αυτή η γενοκτονία προκάλεσε μια παγκόσμια αφύπνιση, αλλά και μια καταστολή που προδίδει την ευθραυστότητα του συστήματος που κερδοσκοπεί από τον θάνατο των Παλαιστινίων.
Το Ισραήλ μποϊκοτάρει τις εκθέσεις μας εδώ και 20 χρόνια. Πέρυσι στη Νότια Αφρική, ο Ισραηλινός πρέσβης μου είπε ότι είμαι «μάγισσα». Κατάλαβα τότε ότι αντιμετώπιζα όλη την πατριαρχία της Ευρώπης. Η Γαλλία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο υπουργός Μπαρό είπε ψέματα στο κοινοβούλιο ισχυριζόμενος ότι είπα πως «το Ισραήλ είναι εχθρός της ανθρωπότητας». Δεν το είπα ποτέ αυτό, είπα ότι είναι ένα κράτος απαρτχάιντ που διαπράττει γενοκτονία με τη συνενοχή πανεπιστημίων και τραπεζών. Ζήτησε την παραίτησή μου βασισμένος σε ψέματα και δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη, γιατί η «τεστοστερονική εξουσία» δεν ζητά ποτέ συγγνώμη. Αυτή η αποικιοκρατική νοοτροπία εξακολουθεί να υπαγορεύει στον Παγκόσμιο Νότο ή στις γυναίκες τι να κάνουν. Η αποικιοκρατία σφυρηλάτησε τα εργαλεία της πάνω στα δικά μας σώματα, επιβάλλοντας μια ομοιομορφία (όλοι λευκοί, χριστιανοί, ίδιοι). Πρέπει να σπάσουμε τη φούσκα της αμνησίας μας. Η πνευματικότητα δεν είναι ατομικό ζήτημα -όπως προσπαθούν να μας πείσουν πουλώντας μας στρώματα γιόγκα ή αιθέρια έλαια- αλλά μια πρακτική που μας ενώνει μεταξύ μας και με το περιβάλλον.
Μαθαίνουμε από τους Παλαιστίνιους τη δύναμη της φαντασίας. Η λέξη sumud περιγράφει αυτό που κάνουν: δεν είναι απλώς ανθεκτικότητα ή αντίσταση, είναι αυτό που κάνουν τα δέντρα. Μένουν εκεί, απλώνουν τις ρίζες τους βαθιά και τα κλαδιά τους ψηλά, και όσο πιο δυνατή είναι η καταιγίδα, τόσο περισσότερο «χορεύουν» μέσα σε αυτήν. Τα δέντρα δεν πεθαίνουν γιατί παίρνουν οξυγόνο το ένα στο άλλο μέσω των ριζών τους. Εμείς έχουμε χάσει αυτή την ικανότητα λόγω του ατομικισμού και του καταναλωτισμού. Το σύστημα θέλει να πιστεύουμε ότι τα δικαιώματα είναι μια ψευδαίσθηση. Αν οι Παλαιστίνιοι, μετά από πέντε γενιές, καταφέρνουν να παραμένουν άνθρωποι, επιστήμονες, διανοούμενοι και να χαμογελούν παρά τον πόνο τους, τότε μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς.
Μία παράνομη αναχαίτιση ενός πολιτικού σκάφους συνέβη σε διεθνή ύδατα, ακριβώς έξω από τις ελληνικές ακτές και η Ελλάδα βοήθησε. Έτσι, όχι μόνο αφήνουμε το Ισραήλ να περιπολεί στη Μεσόγειο, αλλά πηγαίνουμε χέρι-χέρι με το Ισραήλ στην επιβολή αυτής της ανομίας
Δέχομαι ακραίες πιέσεις και φοβάμαι για την οικογένειά μου, αλλά αυτό που συμβαίνει σε μένα είναι απλώς μια αντανάκλαση του τι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους. Αν αυτά συμβαίνουν στους υπερασπιστές των δικαιωμάτων, φανταστείτε τι συμβαίνει στους υπόλοιπους. Η ΕΕ που χτίσαμε είναι μια ένωση αγορών, όχι λαών, αλλά αυτό είναι ένα σημείο εκκίνησης για να την αλλάξουμε. Με εξοργίζει το γεγονός ότι ενώ περνάω όλα αυτά για να πω την ιστορία των Παλαιστινίων, με ρωτάτε για μένα. Η τελευταία μου έκθεση τεκμηριώνει ότι οι Παλαιστίνιοι λιμοκτονούν, τους σπάνε τα κόκαλα, τους δέρνουν, τους βιάζουν -βιάζονται Παλαιστίνιοι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Είναι δυνατόν όλη η περιέργειά σας να αφορά εμένα; Εγώ είμαι μια λευκή γυναίκα με προνόμια. Ας μιλήσουμε για την Παλαιστίνη και ας μη μετατρέπουμε αυτό το ζήτημα σε φιλοσοφική ψυχαγωγία.
Σχετικά με τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ (όπως το έργο ασφάλειας λιμένων με drones και υποβρύχια ρομπότ), η Ελλάδα, ενώ αυτοπαρουσιάζεται ως υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου, στην πράξη βοηθά ένα κράτος που διατηρεί παράνομη κατοχή. Το Ισραήλ δεν έχει κανένα δικαίωμα να σταματά κανέναν που πηγαίνει στη Γάζα. Η Ελλάδα θα έπρεπε να λαμβάνει θετικά μέτρα για να σταματήσει τη γενοκτονία, αντί να συνεργάζεται με την ισραηλινή βιομηχανία όπλων. Η Ελλάδα είναι άμεσα εμπλεκόμενη στα ισραηλινά εγκλήματα, αυτή η συνεργασία την καθιστά άμεσα εμπλεκόμενη. Η αδικία δεν θα κρατήσει για πάντα και κάποια μέρα θα υπάρξει λογοδοσία. Η δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη ξεκινά από τις δικές μας χώρες. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να ερευνούν αυτές τις συνεργασίες και οι βουλευτές πρέπει να ξεκινήσουν έρευνες, γιατί οι πράξεις της Ελλάδας δεσμεύουν όλη τη χώρα και πρέπει να υπάρξει απάντηση.
Όσον αφορά τον στολίσκο (flotilla), είμαι σοκαρισμένη αλλά καθόλου έκπληκτη από αυτά που είδα. Είναι μια φάση κλιμάκωσης, το είπα από την αρχή. Είδα drones να χρησιμοποιούνται εναντίον του στολίσκου. Τα ίδια drones που χρησιμοποιούνται για την περιπολία της Μεσογείου και για να διασφαλίσουν ότι η Μεσόγειος παραμένει ένα νεκροταφείο -όχι μόνο ανθρώπων, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα ίδια drones και το ίδιο είδος μεθοδολογίας χρησιμοποιήθηκε εναντίον του Madeleine που βομβαρδίστηκε στα ανοικτά των ακτών της Μάλτας. Κανείς δεν το καταδίκασε. Και μετά οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν όταν ο στολίσκος ήταν στα ανοικτά των ακτών της Τύνιδας. Επομένως, αυτό που είναι σοκαριστικό εδώ είναι ότι μια παράνομη αναχαίτιση ενός πολιτικού σκάφους συνέβη σε διεθνή ύδατα, ακριβώς έξω από τις ελληνικές ακτές και η Ελλάδα βοήθησε. Έτσι, όχι μόνο αφήνουμε το Ισραήλ να περιπολεί στη Μεσόγειο, αλλά πηγαίνουμε χέρι-χέρι με το Ισραήλ στην επιβολή αυτής της ανομίας. Είναι βάναυσο. Και γι’ αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπάρξει μια τεράστια αντίδραση από τον κόσμο. Ακουστείτε, βουλευτές, δημοσιογράφοι.
Δεν πρόκειται για το αν σας αρέσουν οι Παλαιστίνιοι ή όχι. Πρόκειται για εσάς και τα δικαιώματά σας. Όπως για μένα και τα δικαιώματά μου ως Ιταλίδα. Υπήρξε παράνομη αναχαίτιση και δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα που να τη δικαιολογεί. Δύο άτομα οδηγήθηκαν στο Ισραήλ, μία χώρα που ασκεί βασανιστήρια, σύμφωνα με την Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων, ως κρατική πολιτική. Αυτό είναι παραβίαση. Το να επιτρέπεται στο Ισραήλ να το κάνει αυτό, όπως προφανώς έκανε η Ελλάδα, παραβιάζει το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Αν το βασανιστήριο είναι έγκλημα στη χώρα σας βάσει του ελληνικού νόμου, όπως θα έπρεπε να είναι, είναι απαράδεκτο. Μην επιτρέπετε στην παρανομία να γίνει ο κανόνας. Μην επιδεικνύετε σιωπή μπροστά σε αυτή την ανωμαλία.
Δεν είναι φυσιολογικό το Ισραήλ να μετατρέπει νέους ανθρώπους, τους νεότερους πολίτες του, αγόρια και κορίτσια 18, 19, 20 ετών, σε υλικούς εκτελεστές μιας γενοκτονίας. Δεν θα επιβιώσουν από αυτό
Συνάντησα μερικούς από τους Παλαιστίνιους που έχουν γίνει δεκτοί στην Ελλάδα και είμαι πραγματικά σοκαρισμένη από τον τρόπο που συμβαίνει αυτό. Είναι απλώς ένα τσεκάρισμα στο κουτάκι ότι παρέχετε προστασία, την οποία η ελληνική κυβέρνηση και μέσω αυτής, ο ελληνικός λαός, δίνει στους πρόσφυγες από τη Γάζα; Είναι αρκετά αποτρόπαιος ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφέρονται, επειδή υπάρχει μια απανθρωποποίηση, θεωρώντας ότι μπορούν να θεραπευτούν και να τοποθετηθούν σε έναν χώρο χωρίς ψυχική ίαση, χωρίς καν κουζίνα για να φροντίσουν τον εαυτό τους, χωρίς την οικογένειά τους. Πού είναι η οικογενειακή επανένωση για τα θύματα μιας γενοκτονίας; Είναι πραγματικά απογοητευτικό να είσαι μέρος αυτής της Ευρώπης το 2026. Η Ιταλία και η Ελλάδα είναι δύο από τις τρεις χώρες στην Ευρώπη που συμβάλλουν στην κατάρρευση του διεθνούς δικαστικού συστήματος. Σε κάθε πράξη συνενοχής προκαλείται ζημιά σε ολόκληρο το σύστημα που χτίσαμε για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας. Απανθρωποποιούμε τον άλλο σε σημείο που δεν βλέπουμε καν ότι αξίζει την προστασία του νόμου.
Όσον αφορά την Ιταλία, η Ιταλία είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση γιατί νομίζω ότι υπήρξε μια ευθυγράμμιση παραγόντων. Αλλά πρώτα και κύρια έχουμε μια ευπάθεια λιγότερη από οικονομική άποψη. Έχουμε διατηρήσει κάποια ανεξαρτησία. Δεν είμαστε τόσο εξαρτημένοι από το ισραηλινό χρηματοπιστωτικό -ας πούμε- σύστημα ή τις ισραηλινές επενδύσεις ακόμη. Και σε κάθε περίπτωση, βλέπουμε τη σύνδεση μεταξύ της αδικίας στην Παλαιστίνη και της αδικίας στην Ιταλία, βλέπουμε τη σύνδεση μεταξύ της εκμετάλλευσης της εργασίας και της θυσίας των εργατών και της σύνδεσης με αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Αλλά επίσης ήταν οι φοιτητές, οι φοιτητές που κατήγγειλαν πρώτοι τη συνενοχή των πανεπιστημίων με το Ισραήλ, ζητώντας λογοδοσία και μετά ακολούθησαν οι εργαζόμενοι. Και μετά υπήρξε ο στολίσκος. Και έτσι οι άνθρωποι τώρα καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ένα μεγαλύτερο σχέδιο όπου όσοι βρίσκονται στην κυβέρνηση ανταποκρίνονται πιο εύκολα στα συμφέροντα των λόμπι. Και τα λόμπι είναι νομιμοποιημένες μορφές διαφθοράς και αλλοίωσης των δημοκρατικών διαδικασιών και, κατά συνέπεια, της θέλησης του λαού. Έτσι, η αντίσταση στη συνενοχή με το Ισραήλ σήμερα, η διακοπή της συνενοχής με το Ισραήλ, είναι μια πράξη δημοκρατίας και αυτοσυντήρησης, χωρίς καν να επικαλούμαστε συναισθηματικές αντιδράσεις και συμπάθεια προς τους Παλαιστίνιους.
Μία απλοϊκή αφήγηση είναι ότι οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραύμα είναι ανίκανοι να προκαλέσουν τραύμα. Οποιοσδήποτε ψυχολόγος θα γελάσει ακούγοντάς το, γιατί στην πραγματικότητα το τραύμα είναι η πηγή άλλων τραυμάτων και κυρίως το ανίατο τραύμα. Έχω πει συχνά, χωρίς να δικαιολογώ τους Ισραηλινούς, ότι εκεί υπάρχει κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουμε. Για αιώνες ο εβραϊκός λαός υπέστη διακρίσεις και διώξεις και αυτό είναι κάτι που διαμορφώνει χαρακτήρες. Υπάρχει κάτι που ονομάζεται διαγενεακό τραύμα, το οποίο ενσωματώνεται στο DNA και δημιουργεί αυτό το αίσθημα επιβίωσης. Ωστόσο, το 2026, θα έπρεπε να καταλαβαίνουμε τι πήγε στραβά. Το τραύμα αυτών των ανθρώπων έχει υποστεί τέτοια χειραγώγηση και έχει χρησιμοποιηθεί για πολιτικά οφέλη, που καθιστά ακόμα και τους ίδιους τους Ισραηλινούς σαν πιόνια σε αυτό, πολιτικά πιόνια σε αυτή την ιστορία. Οπότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκέφτονται τη θεραπεία του τραύματος, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι, ταυτόχρονα, υπήρχαν επιζώντες του Ολοκαυτώματος που έψαχναν για ασφαλές καταφύγιο και κάποιος έδιωχνε τους Παλαιστίνιους -αυτούς που ονομάζουμε σήμερα Παλαιστίνιους- από τα σπίτια τους. Έγιναν 56 σφαγές. Ποιος διέπραξε αυτές τις 56 σφαγές στην ιστορική Παλαιστίνη, το σύγχρονο Ισραήλ, και την καταστροφή 500 χωριών με τη μεγαλύτερη έξοδο που καταγράφηκε ποτέ τότε στην αραβική περιοχή; Είναι λοιπόν μια εύκολη αφήγηση που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Φυσικά υπάρχει μια ηθική βλάβη. Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο σωστός τρόπος να το αποκαλέσω, δεν είμαι ειδική, αλλά ελπίζω ότι θα υπάρξει τρόπος να θεραπευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Από την αρχή είπα ότι δεν είναι φυσιολογικό το Ισραήλ να μετατρέπει νέους ανθρώπους, τους νεότερους πολίτες του, αγόρια και κορίτσια 18, 19, 20 ετών, σε υλικούς εκτελεστές μιας γενοκτονίας. Δεν θα επιβιώσουν από αυτό. Διαβάστε Φανόν, είναι η ώρα να επαναφέρουμε τον Φραντς Φανόν στα τραπέζια ανάγνωσής μας.
Είναι μια στιγμή που απαιτεί σοφία και συμπόνια. Πράγματα που φαίνεται να λείπουν εντελώς από το πολιτικό τοπίο της Ευρώπης μας. Της Ευρώπης των αγορών, όχι της Ευρώπης των λαών, σαφώς. Πρέπει να δούμε πώς αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τον “άλλο” ανάμεσά μας. Είναι ανθρώπινα όντα που αντιμετωπίζονται ως απειλή για την ασφάλεια, ένοχοι πριν καν τους δούμε στο πρόσωπο, ένοχοι ως κατηγορία. Απειλή ασφαλείας, μέχρι να αποδειχθούν αθώοι, όπως οι Παλαιστίνιοι.