Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Μπισμπίκης, με αφορμή τα έργα «Σωσμένος» του Έντουαρντ Μποντ και «Άνθρωποι και Ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ, δύο εξαιρετικές παραστάσεις που ανέβασε πέρυσι με μεγάλη επιτυχία στον τεχνοχώρο Cartel, και θα συνεχίσουν φέτος (από 15 Οκτωβρίου και 12 Νοεμβρίου, αντίστοιχα), μιλάει για την άσκοπη βία στους νέους και την αποσύνδεση τους από την οικογένεια που τους οδηγεί σε λάθος δρόμους και θυμάται τα δικά του άγρια νιάτα, μια περίοδος που ήταν «ψυχοφθόρα, οδυνηρή και δύσκολη» και θα τον οδηγούσε, όπως λέει ο ίδιος «ή σε φυλακή ή σε ίδρυμα ή στο θάνατο».
Εξηγεί πώς η τέχνη έγινε το δικό του καταφύγιο, γιατί σέβεται τους ανθρώπους που ζούνε στο περιθώριο, αλλά και τι σημαίνει να ανήκεις σε μικρές ομάδες με ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι αισθήματα αλληλεγγύης, σεβασμού και αγάπης, τονίζοντας ότι είναι άνθρωπος που έχει πολύ ψηλά στη ζωή του την αξία της φιλίας. Παραδέχεται ότι δεν νοιώθει πια ατρόμητος, έχει μαλακώσει, αλλά αισθάνεται πιο ελεύθερος, δείχνοντας τις ευαισθησίες του και φροντίζει, μετά την περιπέτεια υγείας που πέρασε, τον εαυτό του και σωματικά και πνευματικά.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης δηλώνει ότι «πάνω απ’ όλα είναι η ίδια η ζωή, αλίμονο κι αν ήταν η τέχνη», κι ότι αν κάνει κέφι θα ξαναχορέψει ζεΐμπέκικο πάνω στην πίστα γιατί «το ζεΐμπέκικο είναι μεγάλη ιστορία. Αν υπάρχει ποτό, καψούρα και άσμα, δεν μπορώ να κρατηθώ». Μετά από τόσα χρόνια, άλλωστε, έχει υποχωρήσει η αγωνία της αποδοχής. «Έχω μάθει από μικρό παιδί να με βρίζουν και να με δείχνουν με το δάχτυλο».
