(ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ /EUROKINISSI)
Δεν έχω ούτε την ικανότητα, ούτε την πρόσβαση στον χώρο αυτό, ώστε να γράψω όπως ο Γιώργος Βότσης, τον οποίο χάσαμε πρόσφατα, ένα κείμενο όπως εκείνος το «Άκου με, ένοπλε σύντροφε». Ούτε φιλοδοξώ εξάλλου να κάνω διάλογο μαζί με τους «ένοπλους συντρόφους».
Γνωρίζω ότι δεν θα με πείσουν ούτε φυσικά θα τους πείσω για το ότι η βία στο τέλος της ημέρας γεννά μόνο βία και αντιλήψεις που μας έχουν οδηγήσει ως κοινωνία σε παράξενους και επικίνδυνους ατραπούς. Εξάλλου ως άνθρωπος είμαι κατά της βίας και κάθε μορφής της.
Απορίες θα καταγράψω στο σημερινό σημείωμα και κυρίως να αναρωτηθώ, όπως εκτιμώ και πολλοί άλλοι, για το ποιο «έγκλημα» είχε διαπράξει η Βάγια Νέστορα, για να την καταδικάσουν σε θάνατο κάποιοι στο όνομα κάποιου «αγώνα» τους. Διότι δεν μπορώ να δεχτώ ότι μια μάνα «καταδικάστηκε» σε θάνατο, γιατί το παιδί της ανήκε σε έναν πολιτικό χώρο που κάποιοι δεν ενέκριναν ή ήθελαν να στείλουν… μήνυμα.
Ούτε θεωρώ ότι οι ανθρώπινες ζωές μπορεί να είναι παράπλευρες απώλειες, όπως ισχυρίζονταν οι δολοφόνοι της «17 Ν». Καμία οργάνωση και καμία ιδεολογία δεν έχει το δικαίωμα να δικάζει, να καταδικάζει και να αναλαμβάνει τον… ρόλο του Θεού.
Τελεία και παύλα. Αυτά είναι αυτονόητα και τα πληρώσαμε για να τα πετύχουμε αρκετά χρόνια, γεμάτα δάκρυα, αίμα και πόνο. Όπως αυτονόητο είναι να ξεκαθαρίσουμε ότι με το να πετάει το ένα κόμμα στο άλλο, υπονοούμενα, για κάλυψη, στήριξη κι άλλα συναφή, το μόνο που καταφέρνει είναι να ρίχνει μύλο στο νερό αυτών των οργανωμένων ομάδων, που στόχο έχουν να δημιουργήσουν ρήγματα και να βρουν υποστηρικτές στην κοινωνία.
Και όσο τα κόμματα δείχνουν το ένα το άλλο, ανοίγουν τη χαραμάδα για να εισχωρήσουν τέτοιες αντιλήψεις των αυτόκλητων τιμωρών – δολοφόνων. Εάν αυτό δεν το κατανοήσουν κόμματα και ηγεσίες, τότε μάλλον κάτι δεν έχουμε καταλάβει.
Το να εργαλειοποιηθεί μια δολοφονία, για να αποκομίσουν πολιτικά-κομματικά οφέλη είναι μια επιλογή που ανακυκλώνει ιστορίες, οι οποίες έπρεπε να έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Η τρομοκρατία και τα… άνθη της, δεν πρέπει να μας χωρίζουν, αλλά να μας ενώνουν ως κοινωνία. Οι ανισότητες που τη γεννούν και οι ιδεολογικές στρεβλώσεις που καλλιεργούν ως συνέχεια, η τοξικότητα στον πολιτικό λόγο, στρώνουν τον δρόμο, σε όσους φαντασιώνονται ότι νικούν το… τέρας, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο.
Η τρομοκρατία, δεν έχει χρώμα, γι΄ αυτό και πρέπει να καταδικάζεται από όλους. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που πρέπει να ξεριζωθεί από την κοινωνία. Και οι ευθύνες όλων είναι τεράστιες, για να μην ξαναπέσουμε στην παγίδα της κόκκινης, της πράσινης, ή της μπλε τρομοκρατίας.
Ούτε οι νεκροί, ούτε οι δολοφόνοι είναι μέρος μιας προεκλογικής εκστρατείας του πολιτικού συστήματος. Η συντεταγμένη Πολιτεία και τα όργανά της πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Και όταν βρουν τους ενόχους και τους στείλουν στη Δικαιοσύνη, θα ήθελα να μάθω τι απάντηση θα δώσουν στο ερώτημα του τίτλου: ποιο έγκλημα έκανε η Βάγια Νέστορα…