Η φράση του τότε στελέχους της Νέας Δημοκρατίας και προβεβλημένου Υπουργού, κ. Γιώργου Βουλγαράκη, περί νόμιμου και ηθικού αποτέλεσε την θρυαλλίδα των εξελίξεων τόσο για τον ίδιο όσο και για την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή εκείνης της εποχής. Πέρασε στη ιστορία και από τότε, κατά καιρούς, βγαίνει από το…χρονοντούλαπό της και υπενθυμίζει στο πολιτικό σύστημα τις ευθύνες του για την απομάκρυνση ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος από τις κάλπες.
Και να που η συζήτηση για το νόμιμο και ηθικό επιστρέφει για άλλη μια φορά στο τραπέζι της συζήτησης. Αναφέρομαι στα όσα αποκαλύπτονται με την υπόθεση της συζύγου του ευρωβουλευτή κ. Ν. Φαραντούρη, που εξελέγη με τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου φιλοδοξούσε να γίνει αρχηγός και κατέληξε τελικά στο να πάρει την έδρα Βρυξελλών και να την πάει στο ΠΑΣΟΚ. Συνταγματικό ναι, ηθικό; Σηκώνει μεγάλη συζήτηση.
Το ίδιο συμβαίνει και με την υπόθεση της συζύγου του. Για την ώρα ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι όλα έγιναν νομότυπα και παρουσίασε μάλιστα και τα σχετικά έγγραφα. Κανείς δεν αμφισβήτησε τα τυπικά της προσόντα , τα οποία την οδήγησαν στην προνομιούχο και αμειβόμενη με δεκάδες χιλιάδες ευρώ θέση της, στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην ΕΕ. Έτσι και αλλιώς κάποιος θα έπαιρνε την θέση με το μπόνους του επιδόματος αλλοδαπής που ξεπερνά τα 240.000 ευρώ! Το ερώτημα λοιπόν που έρχεται και υπενθυμίζει τα περί νόμιμου και ηθικού, ξεκινούν όταν η θέση δίνεται – εντελώς συμπωματικά – την ώρα που ο σύζυγός της έχει εγκατασταθεί στις Βρυξέλλες.
Παράλληλα, ο κ. Φαραντούρης είναι ένας πολιτικός που έχει παρέμβαση, έχει σύρει ουκ ολίγα στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, αλλά παρ΄όλα αυτά φαίνεται να ευνοήθηκε από εκείνην. Το αν η θέση προκηρύχθηκε με βάση τους κανόνες και αν ακολουθήθηκαν όλες οι διαδικασίες είναι κάτι που θα φανεί.
Είμαι από τους τελευταίους που θα υποστήριζαν ότι οι γυναίκες είναι οι «κυρίες του κυρίου». Για αυτό και διαφωνώ απόλυτα με την τακτική του κ. Φαραντούρη να παραθέσει τα βιογραφικά και άλλα προσόντα της συζύγου του. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η απάντησή του θα έπρεπε να μείνει μόνο στο πολιτικό σκέλος, αναφορικά με τα όσα καταμαρτυρούν για την επιλογή και την τοποθέτησή της.
Όπως θεωρώ ότι είναι πρόκληση, μετά από όσα πέρασε η χώρα, και όταν ο βασικός μισθός με το ζόρι φτάνει τα 800 ευρώ και κάτι, κάποιοι να λαμβάνουν επίδομα αλλοδαπής που ξεπερνά τα 240.000 ευρώ για τα οικονομικά έτη 2027 έως 2029!
Αλλά αυτά θα τα βρουν οι αρμόδιοι, που έχουν εξάλλου και το μαχαίρι και το πεπόνι. Μένω στο ουσιαστικό. Αυτό που περνάει στην κοινωνία και δεν είναι άλλο από την αίσθηση ότι για τους πολιτικούς και τους δικούς τους, το σύστημα λειτουργεί αλλιώς και μάλιστα υπερκομματικά.
Και όταν το ζήτημα «νόμιμο και ηθικό» επιστρέφει, τότε ο μεγάλος χαμένος για άλλη μια φορά είναι το πολιτικό σύστημα, που έτσι και αλλιώς οδεύει απαξιωμένο προς τις κάλπες.
Η μεγάλη αποχή στις ευρωεκλογές και στις εκλογές για την αυτοδιοίκηση ήταν ένα ηχηρό καμπανάκι. Οι άδειες πλατείες σε συγκεντρώσεις πολιτικών εξίσου. Για αυτό και επιμένω, ανεξάρτητα από πρόσωπα και καταστάσεις, μήπως τελικά ήρθε η ώρα το ηθικό να τεθεί πάνω από το…νόμιμο και το συνταγματικό ώστε να πάψει να υπονομεύεται η δημοκρατία μας;