(ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)
Πρώτη είδηση στα αθλητικά δρώμενα εκτός Μουντιάλ που επισκιάζει -και λογικό είναι- την επικαιρότητα, βρέθηκε αυτές τις μέρες η ανάδειξη του 44χρονου πρωταθλητή Ελλάδας στο τριπλούν, Δημήτρη Τσιάμη ο οποίος κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες στίβου που έγιναν το περασμένο Σαββατοκύριακο στον Βόλο…
Δικαίως όλα τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το φαινόμενο Τσιάμης, οποίος έχει σπάσει κάθε ρεκόρ ηλικιακής κατηγορίας. Και ο οποίος έχει κερδίσει διακρίσεις, μετάλλια εντός κι εκτός Ελλάδας, κατέχει από το 2009 τόσο το πανελλήνιο ρεκόρ στο αγώνισμα στον ανοιχτό στίβο με 17,55μ, όσο και το πανελλήνιο κλειστού στίβου με 17,12μ.! Κι όμως είναι ακόμη εδώ! Τι να πεις για την αγάπη του για τον στίβο, για το πάθος του, για το ότι παλέυει και αντέχει να αγωνίζεται σχεδόν 30 χρόνια…
Αυτά όσον αφορά στον ίδιο τον Δημήτρη Τσιάμη. Γιατί υπάρχει και η πλευρά ΣΕΓΑΣ, που πανηγυρίζει φυσικά για το μετάλλιο του πρωταθλητή κι έτσι μπορεί και σπρώχνει τα πολλά και μεγάλα λάθη της κάτω από το χαλάκι. Τι εννοώ με αυτό; Πόσο τιμά την Ομοσπονδία όταν ένας αθλητής, παλεύει μόνος του σε υψηλό επίπεδο στο συγκεκριμένο αγώνισμα; Είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια, να υπάρχει μόνο ένας αθλητής στο τριπλούν με διακρίσεις και πίσω του να υπάρχει το χάος;
Εννοείται πως μαζί με τον ΣΕΓΑΣ ευθύνες και τεράστιες μάλιστα έχει και η πολιτεία, που έχει εξαφανίσει τα στάδια για τον στίβο, επειδή χαρίζει στο ποδόσφαιρο. Πόσα αλήθεια στάδια στίβου που να μπορούν να γίνονται αγώνες, έχει η Αττική που αριθμεί σχεδόν το 40% του πληθυσμού της χώρας, για να μη πω και περισσότερο; Εδώ έφθασε πριν 1-2 χρόνια να μην βρίσκει κλειστό στάδιο να διοργανώσει το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου (το κλειστό της Παιανίας δεν ήταν ακόμη έτοιμο), επειδή το ΣΕΦ είχε άθλιο ταρτάν κι έπρεπε να γίνουν κοσμογονικές αλλαγές. Και λίγο έλειψε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα να γίνει στη… Σόφια, στη Βουλγαρία! Τελευταία στιγμή γλυτώσαμε το φιάσκο γιατί διορθώθηκε άρον-άρον με μπαλώματα το ταρτάν του ΣΕΦ…
Πέρσι και φέτος τα αναπτυξιακά διασυλλογικά πρωταθλήματα, αυτά των κατηγοριών Κ14, Κ16 και Κ18, έγιναν στο… εργοτάξιο του Αγίου Κοσμά. Σε ένα άθλιο περιβάλλον και σε έναν χώρο πνιγμένο στη σκόνη από τα έργα που γίνονται εκεί. Λάσπες, σκουπίδια, σίδερα σκουριασμένα και ταρτάν γεμάτο μπαλώματα. Εν μέσω εργασιών κατασκευής της (τρομάρα μας) παραλιακής Ριβιέρας…
Ναι, ο ΣΕΓΑΣ δεν έβρισκε άλλο κατάλληλο γήπεδο γι΄ αυτούς τους αγώνες, οπότε το μη χείρον βέλτιστο. Εστειλε παιδιά, δεκάδες ταλέντα και ταλεντάκια, προπονητές και γονείς, στο… νταμάρι του Αγίου Κοσμά και καθάρισε. Εγινε για να γίνει για να μην πέσει έξω το καλεντάρι.
Όμως είναι πολλά τα ζητήματα με την Ομοσπονδία του στίβου. Αυτό που κυριαρχεί ανάμεσα στα μικρότερα σωματεία είναι πως ο ΣΕΓΑΣ νοιάζεται μόνο για τη βιτρίνα. Κι έτσι φαίνεται, δεν έχουν άδικο. Οι πρωτοκλασάτοι αθλητές και τα μεγάλα σωματεία που έχουν χορηγούς κι επιφανείς παράγοντες, να είναι καλά. Και χωρίζει τα σωματεία-μέλη του σε παιδιά και αποπαίδια. Πήγαν ποτέ κλιμάκια της Ομοσπονδίας στους χώρους που προπονούνται τα μικρά σωματεία του; Να δει από κοντά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες παλεύουν, να ρωτήσει για τα προβλήματα ή τις ελλείψεις τους Τις μάχες που δίνουν με τους κατά τόπους δήμους, που αν δεν είναι φιλικά προς τον κάθε δήμαρχο, τι πόλεμο δέχονται; Δεν νομίζω!
Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο ΣΕΓΑΣ νοιάζεται μόνο για τη βιτρίνα, ας αναρωτηθούν τότε στη διοίκηση, για ποια βιτρίνα ακριβώς; Εκείνη που χρόνο με το χρόνο συρρικνώνεται; Τι απέμεινε από τον στίβο υψηλού επιπέδου στον ΣΕΓΑΣ; Ο Μίλτος, ο Μανόλο, η Τζένγκο. Και μετά, τι;
Αλλά τι να λέμε. Οταν του πήραν ολόκληρο Αγιο Κοσμά για να τον δώσουν σε ιδιώτες, με αντάλλαγμα να μεταφερθούν οι εγκαταστάσεις λίγα μέτρα πιο πάνω ακριβώς όπως ήταν, αλλά αμέσως μετά ξεκίνησε το ψαλίδισμα, η διοίκηση έστελνε δήθεν τελεσίγραφα ότι δεν φεύγει από τον χώρο αν δεν της δώσουν τις ίδιες εγκαταστάσεις στο ελληνικό. Τελικά όχι μόνο αποχωρεί, αλλά παίρνει πολλά λιγότερα και χωρίς να γνωρίζει ακόμη ποιος και πως θα διαχειρίζεται τις νέες εγκαταστάσεις, έστω και λειψές. Κουβέντα. Φθάσαμε στο σημείο να του δίνουν ένα στάδιο στίβου στον χώρο του Ελληνικού, το οποίο και λειψό είναι (χωρίς κλειστό προπονητήριο δηλαδή) και με προβληματικό αγωνιστικό χώρο όπως είχε παραδεχθεί πριν καιρό η πρόεδρος Σοφία Σακοράφα. Κοιτάει η κατασκευάστρια εταιρεία το συμφέρον της και κάνει τη δουλειά της όπως εκείνη θέλει, αλλά από τον ΣΕΓΑΣ τσιμουδιά. ‘Ακρα του στίβου σιωπή. Ο,τι τους δώσουν θα το πάρουν και κουβέντα δεν λένε. Γουρούνι στο σακί που λέγανε και στο χωρίο μου τη Δραπετσώνα…