Η δικαστική αντιπαράθεση ανάμεσα στον Απόλλωνα Πατρών και την ΕΟΚ δεν είναι πλέον μια απλή νομική υπόθεση. Έχει εξελιχθεί σε μια υπόθεση που ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για την εμπιστοσύνη των φιλάθλων στους θεσμούς του ελληνικού μπάσκετ.
Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα:
Πώς αντιλαμβάνονται οι φίλαθλοι της Πάτρας το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΕΟΚ είναι Πατρινός, ενώ ταυτόχρονα η ιστορική ομάδα του Απόλλωνα βρίσκεται απέναντι στην Ομοσπονδία σε μια τόσο κρίσιμη δικαστική διαμάχη;
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο επειδή κατά καιρούς έχουν υπάρξει δημόσιες αναφορές και διαδικασίες που αφορούν τη σχέση του Βαγγέλη Λιόλιου με τον Προμηθέα Πατρών, τις οποίες ο ίδιος έχει αντικρούσει όπου έχει τοποθετηθεί δημόσια. Οι σχετικές νομικές και διοικητικές εξελίξεις έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πολλοί φίλαθλοι αναρωτιούνται: Μπορεί ένας ιστορικός σύλλογος όπως ο Απόλλων Πατρών να αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται με την ίδια θεσμική ουδετερότητα που θα περίμενε από την Ομοσπονδία;
Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τις απαντήσεις. Ούτε να αμφισβητήσει χωρίς αποδείξεις τις προθέσεις οποιουδήποτε. Ωστόσο, η εικόνα που δημιουργείται στην κοινή γνώμη έχει τη δική της σημασία.
Ο Απόλλων αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα σωματεία του ελληνικού μπάσκετ, με δεκαετίες παρουσίας και σημαντική προσφορά στο άθλημα. Για πολλούς Πατρινούς, η ενίσχυση του μπάσκετ στην πόλη δεν μπορεί να σημαίνει την ανάπτυξη ενός μόνο συλλόγου, αλλά τη στήριξη όλων των ιστορικών δυνάμεων που το υπηρετούν.
Γι’ αυτό και η σημερινή δικαστική αντιπαράθεση ξεπερνά τα στενά όρια μιας αίθουσας δικαστηρίου. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν η ΕΟΚ μπορεί να πείσει, όχι μόνο με τις αποφάσεις της αλλά και με την εικόνα που εκπέμπει, ότι λειτουργεί με απόλυτη ισονομία απέναντι σε κάθε σωματείο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αξιοπιστία ενός θεσμού δεν κρίνεται μόνο από το αν είναι αμερόληπτος. Κρίνεται και από το αν πείθει την κοινωνία ότι είναι.