(ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ / EUROKINISSI)
Πρόσημο θετικό, πλάνο υπαρκτό, εικόνα ανολοκλήρωτη. Ο Ολυμπιακός της νέας σεζόν αρχίζει να παίρνει σχήμα και τα πρώτα δείγματα –με το νικηφόρο 2-1 επί της Ράκοβ– δίνουν ένα σαφές περίγραμμα προθέσεων. Δεν είναι ώρα για εύκολα συμπεράσματα, αλλά είναι η κατάλληλη στιγμή για ανάγνωση κατεύθυνσης. Και αυτή δείχνει ότι κάτι αλλάζει ουσιαστικά στη δομή και στη φιλοσοφία της ομάδας.
Ας «ζουμάρουμε» στο κέντρο της άμυνας όπου η ενίσχυση με τους Σμαιλοβιτς και Κάρμο δεν είναι απλώς αριθμητική. Είναι ποιοτική και –κυρίως– «ψηλώνει» τον Ολυμπιακό. Προσθέτει μέγεθος, δύναμη και μεγαλύτερη ασφάλεια στις μονομαχίες, στοιχεία που έλειψαν έντονα την περασμένη χρονιά. Η τετράδα των στόπερ, με «σταθερές» τους Πιρόλα και Ρέτσο στην καρδιά της οπισθοφυλακής είναι περιωπής, όχι μόνο ως προς τον ελληνικό ανταγωνισμό. Η επάρκεια που υπογράφουν στον τομέα τους οι συγκεκριμένες μονάδες είναι δυσεύρετη και στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Υπό την προϋπόθεση ότι βάζουμε τον πήχη της σύγκρισης, στον Κάρμο της πρώτης θητείας του στους ερυθρόλευκους και στην επιτυχία της απόκτησης του Ζινεντίν Σμαίλοβιτς, παίκτης ο οποίος πληρώθηκε αδρά για κεντρικός αμυντικός και συγκεντρώνει τις προδιαγραφές λόγω μικρής ηλικίας για ένα «next big thing».
Παρ’ όλα αυτά, τα άκρα της άμυνας παραμένουν ένα κεφάλαιο ανοιχτό, υπό αίρεση. Εκεί απαιτείται σαφής αναβάθμιση, γιατί στο σύγχρονο παιχνίδι – το ξέρουμε πια- οι πλάγιοι μπακ καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τόσο την ανασταλτική ισορροπία όσο και την ανάπτυξη, με τους προπονητές να στηρίζουν πολλά πάνω τους στα αγωνιστικά πλάνα που καταστρώνουν.
Δεξιά αποκτήθηκε ο έμπειρος Μαφέο που ζήτησε ο Μεντιλίμπαρ, με προοπτική να έχει το ρόλο του βασικού. Όμως προφανώς χρειάζεται και ένας ακόμα για κύριο back up, αφού ο προπονητής το έχει ξεκαθαρίσει ότι τον Ροντινέι τον προορίζει για ακραίο κυνηγό και μόνο «πυροσβεστικά» θα καλύπτει εκτάκτως στο μέλλον την αμυντική πλάγια θέση.
Αριστερά πίσω είναι το ζήτημα και είναι σοβαρό. Οι Ορτέγκα, Μπρούνο δεν είναι κάτι το σπουδαίο. Ένας τουλάχιστον πιο φερέγγυος παίκτης επιβάλλεται να αποκτηθεί για να πάρει φανέλα βασικού. Ο Ολυμπιακός θα επιθυμούσε να βρίσκονταν αγοραστές και για τους δύο, ωστόσο βολεύεται η κατάσταση με την αποχώρηση είτε του Αργεντινού (κοστολογημένος πιο πάνω) είτε του Αφρικανού, αδειάζοντας ταυτόχρονα και θέση-εις μη κοινοτικού στη λίστα.
Στο μεσοεπιθετικό κομμάτι, ο Ολυμπιακός δείχνει να βρίσκει ξανά τη χαμένη του δημιουργία. Πελαγοδρομούσε –ανυπόφορα και αναποτελεσματικά, με «γιόμες» και προβλέψιμες ανούσιες ενέργειες – παίζοντας ειδικά απέναντι σε κλειστές άμυνες, για τουλάχιστον στο μισό της περυσινής χρονιάς. Δεν έπαιρνε ουσία σε γκολ καθόλου από τα χαφ και τους εξτρέμ του (ελάχιστα σε αυτό το κομμάτι ό,τι έκανε το έκανε ο Ζέλσον) κι όταν σίγησε το μεγάλο κανόνι του, ερχόμενος κατάκοπος από το Κόπα Άφρικα, περίμενε να βγάλει από το μούσκιο τα ρούχα ο Ροντινέι. Που πάλι καλά που υπήρχε και έβρισκε δίχτυα στα play off, γιατί αλλιώς οι ερυθρόλευκοι δεν σκόραραν ούτε… με αίτηση!
Πάμε στον Ζότα Σίλβα τώρα και τον Κώστα Φορτούνη -που ήταν ο πρωταγωνιστής στο πρώτο φιλικό- «υπογράφουν» ένα σχέδιο με φαντασία, ρυθμό και καθαρό μυαλό στην τελική πάσα. Είναι ακριβώς αυτό που έλειψε πέρυσι: η σύνδεση γραμμών και η ικανότητα να παράγεις ευκαιρίες με συνέπεια και όχι αποσπασματικά.
Θα το γράψω όπως ακριβώς το σκέφτομαι και με βασανίζει: Εάν ο Πορτογάλος – δεν το ξέρω και το ξεκαθαρίζω – από την περυσινή χρονιά του δανεισμού στην Τουρκία και με την προοπτική να έπαιζε φέτος Premier ωστόσο η Φόρεστ τον (ξανά)δανείζει, δεν είναι «ξενερωμένος» και θέλει να ανέβουν οι μετοχές του με μεστές εμφανίσεις στον Ολυμπιακό, τότε θα αποτελέσει μια ξεχωριστή μεταγραφή. Αν έχει σαν τον Κάρμο πρόπερσι το μυαλό του στο πόσο γρήγορα θα ξανακυνηγήσει το ποδοσφαιρικό «british dream»… κλάφτα Χαράλαμπε.
Όσο για τον Φορτούνη, θα το πω κι εδώ όπως μου βγαίνει με κάθε σεβασμό στον κόουτς «Μέντι»: Όσο δεν θα τον έχει στο νου του για πρώτης γραμμής επιλογή –γιατί έτσι λένε οι φήμες ότι του είπε όταν τον υποδέχτηκε πάλι στο Ρέντη- ο Κώστας θα… τον εκθέτει.
Οι μεταγραφικές επιδιώξεις του Ολυμπιακού, εξάλλου, στη μεσαία γραμμή φανερώνουν ξεκάθαρη στρατηγική. Η επιμονή για τον Στάνιτς και ο μεγάλος στόχος που ακούει στο όνομα Σοφιάν Άμραμπατ δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός θέλει να ενισχύσει τη «σπονδυλική» του στήλη με παίκτες που συνδυάζουν ανασταλτική επάρκεια, ένταση και ποιότητα στο παιχνίδι. Όχι απλώς βάθος, αλλά ουσιαστική αναβάθμιση επιπέδου. Με λίγα λόγια: περισσότερη δύναμη, περισσότερες λύσεις, περισσότερη ισορροπία.
Και κάτι τελευταίο για την ώρα που αφορά τα σέντερ φορ και τον Γιάρεμτσουκ, γιατί στην κορυφή της επίθεσης υπάρχει ένα κομβικό ερωτηματικό: Αν χαθεί ο Ουκρανός (ένα ερώτημα βεβαίως είναι πώς θα καλύψει τα 5 εκ. η Λιόν), ο Ολυμπιακός θα μπει σε μια διαδικασία αναζήτησης φορ που δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση.
Ο Ελ Κααμπί αξίζει σεβασμό για όσα έχει προσφέρει και υπομονή ώσπου να επανέλθει (;) αλλά η κάμψη του και η συνολική διαχείρισή του τώρα στο Μουντιάλ από την Εθνική Μαρόκου δημιουργούν την ανάγκη για επαναξιολόγηση.
Από την άλλη, ο Γιάρεμτσουκ ζητά μεγαλύτερο ρόλο και δικαίως θέλει να αισθάνεται σημαντικός μέσα στο πλάνο. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος θα είναι βασικός, αλλά πώς θα δομηθεί συνολικά η γραμμή κρούσης. Αν χαθεί ο Ουκρανός, ο Ολυμπιακός μπαίνει σε περιπέτεια. Γιατί ο φορ δεν είναι θέση που καλύπτεται εύκολα, ούτε γρήγορα και θέλει και πολλά λεφτά να πέσουν για την αγορά του.
Και κάπου εδώ έρχεται το πιο προφανές – και το πιο απαραίτητο: εξτρέμ. Όχι «ένας ακόμη». Ένας που να παίρνει μέτρα, να περνάει αντίπαλο, να απειλεί και να σκοράρει. Ένας διεμβολιστής.
Ο Στρεφέτσα δοκιμάστηκε και απέτυχε. Ο Αντρέ Λουίζ έχει στοιχεία, ίσως προοπτική, αλλά δεν είναι –ακόμη τουλάχιστον– η απάντηση για ομάδα που θέλει να επιστρέψει στην κορυφή. Και αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.