(ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ / EUROKINISSI)
Η ισχύς ενός προέδρου δεν μετριέται όταν όλα κυλούν ομαλά. Μετριέται όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με δύσκολα ερωτήματα, θεσμικούς ελέγχους και αμφισβήτηση.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος διανύει ίσως τη δυσκολότερη περίοδο της θητείας του στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Οι τελευταίες εξελίξεις έχουν μετατρέψει τη δημόσια συζήτηση από αμιγώς αθλητική σε βαθιά θεσμική. Οι αποφάσεις των αρμόδιων αρχών, οι δημόσιες καταγγελίες και οι συνεχείς αντιπαραθέσεις έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η αξιοπιστία της διοίκησης βρίσκεται στο επίκεντρο.
Είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΕΟΚ εξακολουθεί να διαθέτει σημαντική επιρροή στις Ενώσεις και σε ένα μεγάλο μέρος του μπασκετικού οικοσυστήματος. Αυτή η επιρροή αποτέλεσε μέχρι σήμερα ένα από τα βασικά στοιχεία της διοικητικής του ισχύος.
Το ερώτημα όμως είναι διαφορετικό: μπορεί η πολιτική στήριξη να υπερισχύσει της ανάγκης για πλήρη θεσμική διαφάνεια;
Σε ένα κράτος δικαίου, οι απαντήσεις δεν δίνονται στις συνεδριάσεις ούτε στις δημόσιες αντιπαραθέσεις. Δίνονται από τα αρμόδια θεσμικά όργανα, μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Εκεί κρίνονται όλοι, ανεξαρτήτως αξιώματος ή επιρροής.
Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Δεν έχει ανάγκη από νέους διχασμούς ούτε από προσωπικές συγκρούσεις. Έχει ανάγκη από εμπιστοσύνη, διαφάνεια και διοίκηση που να μπορεί να πείθει όχι μόνο τους υποστηρικτές της, αλλά ολόκληρη την αθλητική κοινότητα.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος καλείται πλέον να διαχειριστεί όχι μόνο μια διοικητική κρίση, αλλά και μια κρίση εμπιστοσύνης. Και στην πολιτική, όπως και στον αθλητισμό, η εμπιστοσύνη είναι το πιο δύσκολο πρωτάθλημα. Κερδίζεται δύσκολα και χάνεται πολύ εύκολα…