EPA/LINDSEY PARNABY
Ήταν από τους πρώτους «μοντέρνους» επιθετικούς με πολυδιάστατο ρόλο. Έπαιζε με καρδιά και ένταση που σπάνια βλέπουμε ακόμα και σήμερα. Εκρηκτικός, ευφυής και παραγωγικός. Συνδύαζε στοιχεία που θεωρούνται… απαραίτητα για έναν top forward: τρέξιμο, τεχνική, ένστικτο και πάθος. Υπήρξε «πρόδρομος» του σύγχρονου κυνηγού.
Η μορφή του στους αγωνιστικούς χώρους χαρακτηριζόταν επίσης από ασταμάτητο pressing και ένταση, συνεχή κίνηση χωρίς μπάλα, παιχνίδι για την ομάδα, όχι μόνο για το γκολ και την ατομική αποθέωση.
«Ενοχλητικός» για κάθε άμυνα. Παρά το σχετικά μικρό ύψος (1.73μ.), ήταν εξαιρετικός στον αέρα. Δεν δίσταζε σε μονομαχίες – έπαιζε με πάθος και θάρρος . Διέθετε έντονη προσωπικότητα μέσα στο γήπεδο. Ωστόσο αυτό που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε κανένα φύλλο αγώνα, είναι η αίσθηση που άφηνε όταν έμπαινε στο γήπεδο.
Θα μπορούσα να γράφω «σεντόνια» μόνο για να παραθέσω κάποια από τα σπάνια αγωνιστικά χαρακτηριστικά του γιατί η μεγαλειώδης «παικτική» ιδιοφυία του, δεν εκπροσωπούσε απλώς μια μεγάλη ποδοσφαιρική καριέρα, αλλά μια εποχή κατά την οποία οι θρύλοι δεν κατασκευάζονταν από τα social media. Γεννιούνταν μέσα στο χορτάρι!
Ετοιμαζόμουν να καταπιαστώ με το κομπιούτερ μου ανοιχτό, σε μια περιληπτική αποτύπωση των «πεπραγμένων» του Παγκοσμίου Κυπέλλου των 48 συμμετεχόντων, που πέρασε ήδη στην ιστορία, όταν με βρήκε εμβρόντητο στο γραφείο μου, το απόγευμα, η είδηση του θανάτου του Κέβιν Κίγκαν. Που συγκλόνισε την αφεντιά μου, αν θέλετε και ως φίλου της Λίβερπουλ στα προεφηβικά μου χρόνια, τότε ακριβώς που ο –κατά τη γνώμη μου- πιο προικισμένος τεχνικά ποδοσφαιριστής της γενιάς του και τόσο πεισματάρης τύπος με εκείνα τα χαρακτηριστικά σγουρά μαλλιά να ανεμίζουν και το βλέμμα του μονίμως καρφωμένο προς την αντίπαλη περιοχή, έγινε το πρόσωπο μιας Λίβερπουλ που έμαθε να κατακτά την Ευρώπη και να αλλάζει για πάντα τον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Ένας ποδοσφαιριστής που έτρεχε σαν να έπαιζε κάθε παιχνίδι για πρώτη και τελευταία φορά.
Για όσους μεγάλωσαν τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, ο Κίγκαν ήταν κάτι περισσότερο από ένας σπουδαίος επιθετικός. Ήταν αφίσα στον τοίχο, αυτοκόλλητο στα άλμπουμ της Panini, πρωταγωνιστής στις ασπρόμαυρες τηλεοπτικές μεταδόσεις που έφερναν μια ολόκληρη γενιά πιο κοντά στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Τα στατιστικά του μεγάλου άσου των Reds θα μείνουν καταγεγραμμένα στις εγκυκλοπαίδειες. Οι δύο Χρυσές Μπάλες, τα πρωταθλήματα, το Κύπελλο Πρωταθλητριών, οι διακρίσεις.
Με την απώλεια του Κίγκαν «κλείνει ένα κεφάλαιο μιας εποχής που το ποδόσφαιρο δεν μετριόταν σε αλγόριθμους, expected goals και εμπορικές αξίες, αλλά σε προσωπικότητες που μπορούσαν να κάνουν ένα ολόκληρο γήπεδο να πιστεύει ότι τίποτα δεν είχε χαθεί μέχρι το τελευταίο σφύριγμα», όπως έγραψαν οι Times.
Δεν είναι ευρύτερα γνωστό νομίζω ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Joseph Kevin Keegan. Στα πρώτα του χρόνια στη Σκάνθορπ υπέγραφε ως «J.K. Keegan», μέχρι που στη Λίβερπουλ αποφάσισε να χρησιμοποιεί αποκλειστικά το «Kevin», το οποίο τελικά έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Στη Γερμανία έγινε… pop star. Όταν αγωνιζόταν στο Αμβούργο, η δημοτικότητά του ήταν τέτοια ώστε ηχογράφησε τραγούδια, συνεργάστηκε με τον Chris Norman των Smokie και το “Head Over Heels in Love” μπήκε στα βρετανικά και γερμανικά charts. Στη Γερμανία θεωρείται ακόμη και σήμερα πολιτισμικό φαινόμενο, καθώς συνέβαλε ακόμη και στη δημοτικότητα του μικρού ονόματος “Kevin”.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που αφήνουν πίσω τους τρόπαια. Υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν αναμνήσεις. Ο Κέβιν Κίγκαν ανήκει στη δεύτερη.
Σε μια εποχή που οι μεγάλοι αστέρες του αγγλικού ποδοσφαίρου έχτιζαν τον μύθο τους ανάμεσα σε παμπ, ποτά και εξώφυλλα των ταμπλόιντ,
εκείνος έχτιζε τον δικό του μέσα από την αδιάκοπη δουλειά. Δεν υπήρξε ποτέ ο «καταραμένος» ήρωας της γενιάς του. Δεν είχε τα πάθη του Τζορτζ Μπεστ, ούτε τη θυελλώδη προσωπική ζωή άλλων σταρ της δεκαετίας του ’70. Η μεγαλύτερη εμμονή του ήταν… το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι και η ουσία της προσωπικότητάς του: δεν έγινε θρύλος επειδή έζησε στα άκρα, αλλά επειδή δεν εγκατέλειψε ποτέ την πειθαρχία, το πάθος για το παιχνίδι και την αυθεντικότητα. Αυτά τον κάνει σήμερα να μοιάζει σχεδόν… αντισυμβατικός για τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου.
Το μεγάλο του «πάθος» ήταν η τελειομανία. Ήταν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που αντιμετώπισαν τον εαυτό τους σαν επαγγελματικό project. Πρόσεχε τη διατροφή, την προπόνηση, ακόμα και τις εμπορικές συμφωνίες του, ενώ διαπραγματευόταν μόνος του τα συμβόλαιά του, πολύ πριν αυτό γίνει συνηθισμένο.
Ακόμα κι όταν κάποτε ξεπήδησε μια αντίληψη ότι μέχρι κι αυτός – ως κοινός θνητός – δεν θα μπορούσε να είναι «στείρος παθών», ο μύθος γκρεμίστηκε εκκωφαντικά. Υπήρξε παρανόηση. Έμοιαζε με κακόβουλο κουτσομπολιό.
Ο Κίγκαν είχε αδυναμία στις ιπποδρομίες. Του άρεσαν τα άλογα και οι ιπποδρομίες, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν προβληματικός τζογαδόρος. Αντίθετα, άλλοι ποδοσφαιριστές της Νιούκαστλ θυμούνται ότι αντάλλασσε πληροφορίες για άλογα με τον Τέρι Μακ Ντέρμοτ, περισσότερο ως χόμπι παρά ως εμμονή.
Ο παππούς του, Φρανκ Κίγκαν, έγινε ήρωας το 1909, όταν κατά τη διάρκεια της τραγωδίας στο ανθρακωρυχείο του West Stanley βοήθησε να σωθούν 26 εγκλωβισμένοι ανθρακωρύχοι. Ο ίδιος ο Κέβιν μεγάλωσε σε εργατική οικογένεια ανθρακωρύχων (εξ’ ου και το «δέσιμό» του με τη Νιούκαστλ, της οποίας αποτελεί την πιο εμβληματική μορφή στην ιστορία της, γιατί πέτυχε άνοδο τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής — κάτι αρκετά σπάνιο) και έλεγε συχνά ότι από εκεί κληρονόμησε την εργατικότητα και την επιμονή του. Ίσως τελικά η αυταπάρνηση να κυλούσε στο αίμα της οικογένειας Κίγκαν πολύ πριν φορέσει ο Κέβιν ποδοσφαιρικά παπούτσια…
Αιωνία η μνήμη του!