EPA/WILL OLIVER
Το Μουντιάλ τελείωσε και μπορούμε πια να κλείσουμε τα σαγόνια: χασμουρητό τέλος. Σε τι ακριβώς χρησιμεύει αυτή η ποδοσφαιρική σαρακοστή, όπου δυσκολεύεται να θυμηθεί κανείς περισσότερα από 5-10 καλά ματς; Θέλετε να γίνω πιο γενναιόδωρος και να πω δεκαπέντε; Ωραία λοιπόν, δεκαπέντε στα εκατόν δύο. Ένα στα επτά. Έξι χαμένα δίωρα για να πετύχεις ένα ματς της προκοπής, που κι αυτό μπορεί να τύχαινε μέσα στη μαύρη νύχτα, όπου δεν βλέπουν μπάλα ούτε οι φυλακισμένοι.
Καταλάβαινα απόλυτα τον ενθουσιασμό αλλοτινών εποχών, όταν περιμέναμε πώς και πώς ανά δύο ή τέσσερα χρόνια τη φιέστα του ποδοσφαίρου. Απλούστατα, η ασπρόμαυρη μπάλα ήταν τότε ακριβοθώρητη και δυσεύρετη. Η τηλεόραση έδειχνε τελικούς Πρωταθλητριών, Κυπελλούχων, Ουέφα, Αγγλίας κι άλλο ουδέν. Βλέπαμε το σήμα της Γιουροβίζιον πριν από τη σύνδεση με το Γουέμπλεϊ και νομίζαμε ότι άνοιγαν οι ουρανοί! Εν έτει 2026, που καλύπτονται ζωντανά ακόμα και τα καλοκαιρινά φιλικά των ομάδων μας με μπιραρίες και καφετέριες, πόσο μάλλον οι ματσάρες της Αγγλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, σε τι χρησιμεύει άλλο ένα 90λεπτο Χάαλαντ, Κέιν και Εμ’Μπαπέ; Μάλλον αποτοξίνωση χρειαζόμαστε, παρά…τοξίνωση.
Οι ίδιοι οι αθλητές εμφανίζονται Ιούνιο μήνα ξεζουμισμένοι και παίζουν αυτό που έπαιξαν τον τελευταίο ενάμιση μήνα στα γήπεδα της Αμερικής: ένα ατελείωτο ρεσιτάλ βαρεμάρας, όπου νικάει ο λιγότερο θαμπός και πανηγυρίζει μόνο το ταμείο της FIFA.
Τον καρεκλοκένταυρο που έχει την τηλεόραση να παίζει όσο ο ίδιος χαζολογάει στο κινητό, ας πούμε ότι τον καταλαβαίνω. Τον εθισμένο που ανυπομονεί να χάσει το υπόλοιπο της περιουσίας του στο στοίχημα, και αυτόν τον καταλαβαίνω. Ο πραγματικός ποδοσφαιρόφιλος, όμως, τι ακριβώς κερδίζει από όλα αυτά; Τίποτε απολύτως. Τροφή όχι για σκέψη, αλλά για μηρυκασμό μέχρι να ξεκινήσουν τα εγχώρια πρωταθλήματα.
Και φυσικά, νερό στον μύλο της διαιτητολαγνείας και της συνωμοσιολογίας. Ακόμα και τα αριστουργήματα του Λιονέλ Μέσι, εμείς τα βαφτίσαμε «σπρώξιμο» και «εύνοια».
Το καλύτερο που βρίσκω να πω για τούτο το φεστιβάλ ανίας και αμερικανιάς, όπου βρίσκεις απνευστί τουλάχιστον 15 ομάδες που δεν είχαν καμία δουλειά να παίζουν σε Παγκόσμιο Κύπελλο, είναι ότι στο τέλος το σήκωσε η καλύτερη ομάδα. Δεν θα άντεχα να δω στο πόντιουμ τους κανάγιες από τη Νότια Αμερική, ούτε να ξανακούσω τα αλυτρωτικά και ρατσιστικά τραγούδια των ψηφοφόρων του Μιλέι.
Για να είμαι τίμιος, βέβαια, ήταν Αργεντινός και όχι Ισπανός ο ποδοσφαιριστής που αρνήθηκε να δώσει το χέρι του στον Ντόναλντ Τραμπ: ο Κούτι Ρομέρο, αρχηγός της Τότεναμ. Δηλαδή, της αγαπημένης μου ομάδας.
Οι «απολιτίκ» και οι «μόνο μπάλα» θα πουν ότι το Μουντιάλ θα μείνει στην ιστορία για τα μπόλικα γκολ, για την καλή απόδοση ορισμένων πολυδιαφημισμένων σούπερ σταρ και για τα γεμάτα γήπεδα. Κλάιν, που λένε και στη βόρεια Ελλάδα. Μηδέν εις το πηλίκον. Τα μοναδικά αξιοσημείωτα περιστατικά στο δελτίο συμβάντων αυτού του σαρακοστιανού Μουντιάλ καταγράφηκαν έξω από το γρασίδι. Και δεν ήταν λίγα ούτε ασήμαντα.
Τα μαρτύρια που τράβηξε η αποστολή του Ιράν από τις αρχές των ΗΠΑ μόνο και μόνο για να συμμετάσχει. Ο αποκλεισμός του Σομαλού διαιτητή που χαρακτηρίστηκε ύποπτος τρομοκρατίας. Το μπλόκο του Τραμπ σε επισκέπτες από «ύποπτες» αφρικανικές και ασιατικές χώρες. Ο σωματικός έλεγχος σε ποδοσφαιριστές και προπονητές. Η αυθαιρεσία της FIFA στο θέμα τις τιμωρίας του Μπάλογκαν. Η ομερτά των δυτικών ΜΜΕ στις φιλοπαλαιστινιακές δηλώσεις και πρωτοβουλίες του Χοσάμ Χασάν. Οι γελοιότητες του πλανητάρχη στην τελετή απονομής.
Οι αμερικανικού τύπου κερδοσκοπικές καινοτομίες όπως τα τεχνητά «διαλείμματα ενυδάτωσης» και το σόου στο ημίχρονο του τελικού. Η διαρκής επίδειξη ασχετοσύνης των –μολαταύτα προκλητικών- ντόπιων φιλάθλων στα social media. Το ρεμπέτ ασκέρι των influencers που βρήκαν τις πόρτες ανοιχτές, μπήκαν και πότισαν τα πάντα με κύματα χαζομάρας. Το ολόγραμμα του Ινφαντίνο, που με κάποιον τρόπο βρισκόταν σε πολλά γήπεδα ταυτόχρονα. Τα πολυάριθμα άδεια καθίσματα σε αγώνες οι οποίοι ήταν, υποτίθεται, σολντ άουτ. Οι εξωφρενικές τιμές των εισιτηρίων, της διαμονής, των μετακινήσεων. Τα υστερικά πρωτόκολλα αντιμετώπισης της κακοκαιρίας, που παρ’ ολίγον να οδηγήσουν σε αναβολή αγώνων επειδή απλά έβρεχε ή φυσούσε.
Ευτυχώς δεν είχαμε καμία επίδειξη δύναμης του ICE ενάντια σε μετανάστες, ούτε άνοιξε πυρ στις εξέδρες κανένας οπλαρχηγός με κόκκινο κασκέτο «M.A.G.A.», ούτε εισέβαλε ο Τραμπ στον Καναδά και στο Μεξικό καταμεσής του Μουντιάλ. Το δικό μου το καπελάκι, πάντως, γράφει: «Ν.Α.». “Never again”. Ποτέ ξανά μεγάλη αθλητική διοργάνωση στις ΗΠΑ του τραμπισμού και της ξενοφοβίας. Για θυμίστε μου, τώρα, πού ακριβώς θα διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2028;