Η τοξικότητα μάς τυφλώνει, το παιχνίδι αλλάζει

Δεν είναι το μπάσκετ που μας κουράζει. Είναι αυτοί που το έχουν καταντήσει κουραστικό.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, με τους τελικούς της Basket League να κορυφώνονται, το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται με σχεδόν μηχανική ακρίβεια: δηλώσεις-φωτιά, υπαινιγμοί, καταγγελίες, πόλωση, στρατόπεδα. Ένα τοξικό περιβάλλον που δεν αφήνει χώρο, ούτε για το ίδιο το παιχνίδι. Ο πραγματικός φίλαθλος δεν προλαβαίνει να απολαύσει. Καλείται να επιλέξει πλευρά σε έναν διαρκή, εξαντλητικό εμφύλιο.

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Δύο μπασκετικοί κολοσσοί, με ευρωπαϊκή λάμψη, ιστορία κι εκατομμύρια φιλάθλους. Και ταυτόχρονα, οι βασικοί φορείς –έστω και έμμεσα– μιας αδιανόητης (όχι για τους ρομαντικούς, αλλά για τους αυθεντικούς λάτρεις του μπάσκετ) κουλτούρας που δηλητηριάζει το ίδιο τους το προϊόν. Ο ανταγωνισμός δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η προϋπόθεση της εξέλιξης. Η τοξικότητα είναι το πρόβλημα. Και αυτή, χρόνο με τον χρόνο, διογκώνεται.

Προτού στεγνώσει το μελάνι από την ερυθρόλευκη υπογραφή, σκαλισμένη φαρδιά-πλατιά και πανάξια στη βάση του τροπαίου, στα κιτάπια του albo d oro της Euroleague, εκεί όπου πλέον η «ταρίφα» γράφει 11 (εφτάστερος + 4) ελληνικές κατακτήσεις, ο πραγματικός βασιλιάς, το ελληνικό μπάσκετ ξαναξεγυμνώνεται, ευτελίζει μέσα στην ίδια του τη χώρα!

Φέτος, μάλιστα, το καπάκι της χύτρας δεν τρίζει απλώς. Έχει εκτοξευθεί στο ταβάνι και το δηλητηριώδες περιεχόμενο ξεχειλίζει και λούζει απειλητικά με πνίξιμο, το ίδιο το προϊόν. Πάνω στο οποίο ρίχνουν με το τσουβάλι τα εκατομμύρια τους οι ευυπόληπτοι επενδυτές!

Στη Θεσσαλονίκη συντελείται κοσμογονία. Γίνονται ιστορικές αλλαγές και ανατροπές. Κι όμως, το «ναι» του Βασίλη Σπανούλη στον Άρη του Σιάο και των δεκάδων χιλιάδων «παρανοϊκών» υποστηρικτών της ομάδας, που τελεί από τα χρόνια του Γκάλη, του Γιαννάκη και των άλλων παιδιών, υπό καθεστώς ύπνωσης, -φευ- πνίγεται κι αυτό, αναγκαστικά, μέσα στην επικαιρότητα και την αναπαραγωγή των ασχημονιών στις έδρες των αιωνίων αντιπάλων του ελληνικού αθλητισμού!

Μέσα όμως σε αυτόν τον εκκωφαντικό θόρυβο, γεννιέται κάτι άλλο. Κάτι που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Και σχεδόν κανείς δεν ασχολείται όσο θα έπρεπε. Καθώς η ουσία της χειροπιαστής πραγματικότητας και του ρεαλισμού των θετικών εξελίξεων για το μπάσκετ και το ελληνικό πρωτάθλημα που διανύει δεκαετίες προσμονής να ξαναγίνει ευρύτερα ανταγωνιστικό, δεν παραγνωρίζεται από το υγιές περιβάλλον του νοήμονος μπασκετικού κοινού.

Γιατί… Η Θεσσαλονίκη δεν περιμένει πια. Επιστρέφει.

Ο Άρης δεν κάνει απλώς restart. Επιχειρεί επανεκκίνηση με όρους σύγχρονου ευρωπαϊκού project. Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Βασίλη Σπανούλη δεν είναι μια απλή επιλογή. Είναι statement. Είναι η προσπάθεια να περάσει μια νέα νοοτροπία, νικητή, ηγέτη, ανθρώπου που έχει μάθει να λειτουργεί στην πίεση της κορυφής.

Δίπλα σε αυτό, η έλευση του NBA-er, Αμερικανού πάουερ φόργουορντ Έρικ Λίντελ Τζούνιορ, δεν είναι μεταγραφή εντυπωσιασμού. Είναι μήνυμα. Ότι ο Άρης δεν θέλει απλώς να συμμετέχει – θέλει να διεκδικεί. Και πίσω από όλα αυτά, ένα επενδυτικό πλάνο που ξεπερνά τα ελληνικά δεδομένα: το fund της οικογένειας Σιάο, με στρατηγικό ορίζοντα και ξεκάθαρη στόχευση – την κατάκτηση του EuroCup. Με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο σε ρόλο καθοδηγητή, όχι απλώς συμβολικό αλλά ουσιαστικό, ο Άρης επιχειρεί να ξαναμπεί στον ευρωπαϊκό χάρτη με όρους κανονικής δύναμης.

Την ίδια ώρα, ο ΠΑΟΚ αλλάζει επίπεδο. Όχι στα λόγια. Στην πράξη.

Ο Τέλης Μυστακίδης, ως νέος μεγαλομέτοχος, δεν μπαίνει για να «υπάρχει». Μπαίνει για να κυριαρχήσει. Με ένα τεράστιο πλάνο υποδομών, επενδύσεων και οργανωτικής αναδιάρθρωσης, ο στόχος είναι ξεκάθαρος και αδιαπραγμάτευτος: ο ΠΑΟΚ να επιστρέψει στην ελίτ. Όχι σε βάθος δεκαετίας. Τώρα. Σώνει και καλά να μπει στα σαλόνια της επόμενης Euroleague. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε χρήμα, πίεση και φιλοδοξία.

Και… υπάρχει και η ΑΕΚ. Εκείνη που αναπολεί τα ρομαντικά χρόνια της βαπτισμένης «βασίλισσας».

Η ομάδα του Μάκη Αγγελόπουλου, ο μέχρι πρότινος «τρίτος πόλος» –έστω και σε απόσταση ασφαλείας από τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και τον εφτάστερο Παναθηναϊκό– δεν πρόκειται να παρακολουθήσει παθητικά. Η ΑΕΚ έχει αποδείξει ότι ξέρει να χτίζει, να επενδύει και να επιστρέφει. Και σε ένα περιβάλλον που αλλάζει, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μείνει εκτός εξίσωσης.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, το ελληνικό μπάσκετ έχει μπροστά του μια πραγματική ευκαιρία. Όχι για έναν ακόμα τίτλο. Αλλά για ανατροπή ισορροπιών.

Για ένα πρωτάθλημα που δεν θα είναι προδιαγεγραμμένο. Που δεν θα εξαντλείται σε δύο φανέλες. Στην αντιπαλότητα, τη μανιασμένη έχθρα του δίπολου, Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια, μην έχοντας απειλή από πάνω και τριγύρω τους, λες και ανακαλύπτουν από μόνοι τους το αλατοπίπερο της διάσπασης της ανίας τους. Κυνηγούν σαν τους σκύλους την ουρά τους, για να πάψουν να βαριούνται και να δώσουν τόνο στο άχαρο περιβάλλον της μονοτονίας τους. Πυρπολώντας τα πάντα.

Το ελληνικό πρωτάθλημα τείνει να αποκτήσει πλοκή, ένταση, ενδιαφέρον. Που θα υποχρεώνει τους «μεγάλους» να κοιτάξουν πίσω από τον ώμο τους.

Γι’ αυτό, ας μιλήσουμε όλοι μαζί για τη διαγραφόμενη προοπτική, μέσω της κοσμογονίας που παρατηρείται εντός του… βορεινού οικοπέδου, που κάποτε αποκαλούνταν «μητρόπολη του ελληνικού μπάσκετ». Κι ας μην συνεχίζουμε να πνιγόμαστε μέσα στην ίδια τοξική ρητορική.

Το ερώτημα, πλέον, είναι αμείλικτο: Θέλει το ελληνικό μπάσκετ να εξελιχθεί; Ή έχει βολευτεί στην αρρώστια του; Τα τελευταία σημεία των καιρών, άλλα μας λέμε.

Γιατί η ιστορία γράφεται ήδη αλλού. Στη Θεσσαλονίκη. Στα νέα projects. Στα σχέδια που δεν ζητούν άδεια για να μεγαλώσουν.

Κι αν το «σύστημα» συνεχίσει να εθελοτυφλεί και να κοιτά μόνο το δίπολο, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ξυπνήσει αργά. Σε ένα πρωτάθλημα που θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς.

Υ.Γ. Ποδοσφαιρικά, κυρίως, θα τα λέμε. Αρχής γενομένης πολύ σύντομα, με την πρώτη σέντρα στο Μουντιάλ.