EPA/CRISTOBAL HERRERA-ULASHKEVICH
Με ποιον είμαστε λοιπόν στο Μουντιάλ; Το χασμουρητό και το ξενύχτι δεν παλεύονται αν δεν υποστηρίζεις κάποιον, η δε Ελλάδα, που θα ήταν μια κάποια λύσις για να βγάλουμε το άχτι μας μέχρι να έρθει ο Σεπτέμβρης και να ξαναρχίσουν τα πρωταθλήματα, λάμπει διά της απουσίας της. Οκέι, στον εναρκτήριο γύρο δεν είμαστε με κανέναν και χαζεύουμε χρώματα κι αρώματα, ώσπου να μας αδειάσουν τη γωνιά οι εκπρόσωποι του τέταρτου κόσμου και βγουν στο παλκοσένικο οι σκληροί. Έπειτα, όμως; Τίνος τη φανέλα θα φορέσουμε μόλις περάσει η βαρεμάρα της πρώτης φάσης; Και, το σημαντικότερο: τίνος τη φανέλα θα κάψουμε μετά βδελυγμίας;
Χθες, παγκόσμια ημέρα του δόγματος «φοράμε τη φορεσιά της ομάδας που δεν θέλουμε με τίποτε να δούμε πρωταθλήτρια», ανέβασα ένα ενσταντανέ που δείχνει την αφεντιά μου με φανέλα Μέσι. Διότι, τον θρίαμβο του 2022 τον πανηγύρισαν οι Αργεντινοί χωρίς τον παραμικρό σεβασμό προς τον ηττημένο. Αντί να μοιράσουν συγχαρητήρια προς τους Γάλλους, έδειχναν στην τηλεόραση τα ούμπαλά τους και τραγουδούσαν ρατσιστικά συνθήματα. Διότι, επίσης, Μιλέι. Εάν ξορκίζουμε τα Αμερικανάκια λόγω Τραμπ, θα ξορκίσουμε και τους ψηφοφόρους του Νοτιοαμερικανού τραμπίσκου. Οπότε, όχι. Όχι στους Αργεντίνους. Και ας μου πέσει στο κεφάλι ο πολυέλαιος, την επόμενη φορά που θα πάω να προσκυνήσω στο ναό του ημίθεου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, τα κοινωνικά απαρτχάιντ που μαστίζουν τη Νότια Αμερική καθρεφτίστηκαν ανάγλυφα στον αγώνα Εκουαδόρ-Aκτής Ελεφαντοστού: σχεδόν όλοι οι ποδοσφαιριστές της ομάδας από τον Ισημερινό ήταν μαύροι (εκπροσωπώντας το 7 τοις εκατό του πληθυσμού), σχεδόν όλοι οι υποστηρικτές της στην εξέδρα λευκοί. Διότι οι μαύροι και οι απόκληροι βρίσκουν στην μπάλα διέξοδο για να ξεφύγουν από την καταραμένη φτώχεια, ενώ οι λευκοί, οι «Ευρωπαίοι» απαρτίζουν τα ανώτερα στρώματα, που έχουν την οικονομική δυνατότητα για πανάκριβο ποδοσφαιρικό τουρισμό. Οι απ’ ευθείας απόγονοι των δουλεμπόρων που αποίκισαν την αμερικανική ήπειρο.
Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στους αγώνες άλλων ομάδων (ανάλογα και με την ανθρωπογεωγραφία τους), όπως η Βραζιλία, η Κολομβία, ο Παναμάς, η Νότια Αφρική, ακόμα και το Μεξικό και φυσικά η Αργεντινή. Γιατί να πανηγυρίσω εγώ ο ουδέτερος μαζί με την ελίτ που λυμαίνεται τον φυσικό πλούτο της Βραζιλίας και ψηφίζει τους Μπολσονάρους; Γιατί να υποστηρίξω χώρες (όπως η Ελλάδα, για να μην ξεχνιόμαστε) που τους μετανάστες τους καταδικάζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και στην κακομοιριά, εκτός αν τύχει και σκαμπάζουν από μπάλα;
Ξέρω, ξέρω, τα έκανα όλα χυλό και δεν βγάζω νόημα. Εάν πρέπει να απαντήσω με μία φράση στη βασανιστική ερώτηση «με ποιον είσαι στο Euro;» , αφήνοντας κατά μέρος τα αμιγώς ποδοσφαιρικά κριτήρια, θα γράψω τον εξής αφορισμό: «Είμαι με τις χώρες που εντάσσουν ομαλά τους μετανάστες στην κοινωνία τους». Με τη Γαλλία, με τη Γερμανία, με την Αγγλία, με την Ελβετία, ακόμα και με την Ισπανία που πλέον μας βάζει τα γυαλιά σε πολλά κοινωνικά θέματα. Λαούς που εκλέγουν ακροδεξιές κυβερνήσεις, όπως π.χ. η Ουγγαρία, τους αποκλείω χωρίς δεύτερη συζήτηση.
Προσοχή όμως, η παραπάνω παράγραφος αφορούσε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα κι όχι Παγκόσμια. Σε ένα Μουντιάλ, κοιτάζω στο γρασίδι και επιλέγω τις ομάδες που παρουσιάζουν τον υψηλότερο δείκτη πολυπολιτισμικότητας, όπως π.χ. την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Γαλλία. Αλλεργία έχω μόνο στις ομάδες «μονομπλόκ», αυτές όπου όλοι οι παίκτες μοιάζουν ίδιες μεταξύ τους, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια: Τουρκίες, Αργεντινές, Boσνίες, Πορτογαλίες ακόμη, Σαουδαραβίες, Κροατίες.
Στους Ιάπωνες και στους Κορεάτες έχω μια κάποια αδυναμία παρά την ομοιομορφία, ίσως επειδή φέρνουν μαζί τους εξωτισμό και εκείνη τη γοητευτική ασιατική αφέλεια. Το ίδιο και στους Βορειοαφρικανικούς λαούς, που βρίσκουν τρόπους να προστατεύουν την υπερηφάνεια τους ακόμα και όταν υποφέρουν κάτω από ευρωπαϊκό ζυγό. Ηγέτη της Εθνικής Ισπανίας θέλω τον Γιαμάλ, της Γαλλίας τον Εμ’Μπαπέ, της Γερμανίας τον Moυσιάλα, μεταναστάκια δεύτερης και τρίτης γενιάς. Σαν να λέμε, τους Αντετοκούνμπο του ποδοσφαίρου.
Δυσκολεύομαι να τα πω πιο συντεταγμένα, αλλά πιστεύω καταλαβαίνετε ποια είναι η λογική μου, εμένα που δεν δίνω πεντάρα για τα 4-4-2, για το VAR και για τα ψευτοεννιάρια. Ονειρεύομαι ότι στο τέλος του Μουντιάλ θα πανηγυρίζουν κάποιοι που θα μπορούσαν να είναι φίλοι μου και πάντως όχι οι αυλικοί κάποιου Τραμπ, ούτε τίποτε φασίσταροι με καμουφλαρισμένες σβάστικες.
Ο Τρίτος Κόσμος, αν γίνεται. Της μπάλας και της υδρογείου. Η Γκάνα, η Σενεγάλη, η Αυστραλία, το Μαρόκο, η Κολομβία, η Ακτή, το …Ακρωτήρι. Η Ουρουγουάη, για να βγει στους δρόμους του φάντασμα του Μουχίκα και να κεράσει σφηνάκια από «μάτε». Η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ, αν πρέπει οπωσδήποτε να έρθει το τρόπαιο στην Ευρώπη. Οι Ιάπωνες, διάβολε, για ανταμοιβή επειδή μετά από κάθε ματς καθαρίζουν τις κερκίδες και μαζεύουν τα σκουπίδια.
Κοντολογίς, ας το σηκώσουν κάποια φτωχόπαιδα των γηπέδων και πάντως όχι ο σαραντάρης Κριστιάνο Ρονάλντο με το «εγώ» το ορατό από τη σελήνη. Να ποιανού τη φανέλα θα κάψω ευχαρίστως! Εάν ο αχώνευτος Ινφαντίνο πάει στην απονομή με στραβωμένη μούρη, τόσο το καλύτερο. Θα δώσει πάλι κάποιο γυαλιστερό σουβενίρ στον πορτοκαλί πλανητάρχη, όπως εκείνο το ψευδονόμπελ ψευδοειρήνης της FIFA, και θα το ξεπεράσει.