Όταν ξεκίνησα να γράφω τον Οκτώβρη του 2024 και ανέβασα το πρώτο post για το «Μανάρι», η αλήθεια είναι ότι δέχθηκα άπειρες επιθέσεις, αλλά και μια μικρή αποθέωση για τρία εστιατόρια: τον «Ηλία» στο Θησείο, το «Ρεμούτσικο» και τον «Μαύρο Γάτο». Είχα πάει και στα τρία στο μακρινό παρελθόν και, αφού μου έγινε τόσο έντονη υπενθύμιση, είπα να ξαναπάω. Ο «Ηλίας» δεν με συγκλόνισε, το «Ρεμούτσικο» το χαρακτήρισα τίμιο, και άφησα τελευταίο τον «Μαύρο Γάτο» τον πονηρό. Αν μου ξαναλέγανε σε ποιο από αυτά θα ξαναπήγαινα, θα επέλεγα δύο: το «Μανάρι» και τον «Μαύρο Γάτο».
Χρειαζόμαστε τέτοια μαγαζιά στην Αθήνα, σαν τον «Μαύρο Γάτο». Μαγαζιά που σέβονται τον πελάτη, που δεν ξεχνάνε την ιστορία τους και που δεν μπερδεύουν την ανανέωση με την ακύρωση του παρελθόντος τους. Το κακό πολλές φορές με τα ιστορικά μαγαζιά είναι πως, στην προσπάθεια να γίνουν σύγχρονα, ξεγράφουν αυτό που τα έκανε αγαπητά. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο: υπάρχει φροντίδα, αλλά υπάρχει και συνέχεια.
Ο «Μαύρος Γάτος» είναι πολύ φροντισμένος, με κλιματισμό που σε κάνει να ξεχνάς τον καύσωνα και χωρίς το γνωστό στρίμωγμα που σε κάνει να τρως με το ρολόι στο χέρι. Ο χώρος του είναι εξαιρετικός και δεν έχει αυτή τη λογική του ψητοπωλείου «πάρε και φύγε». Κάθεσαι, χαλαρώνεις, παραγγέλνεις και νιώθεις ότι κάποιος έχει σκεφτεί πραγματικά την εμπειρία σου. Παράλληλα, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που σερβίρουν, γιατί σε καθοδηγούν σωστά και σε προειδοποιούν όταν πάς να ξεφύγεις. Και αυτό, μεταξύ μας, είναι πολύτιμο σε τέτοια τραπέζια.
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos.gr