pexels/ reinis bruzitis
Οι φωτιές, όπως και άλλα από αυτά που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Δυστυχώς είναι ένας λογαριασμός, που έρχεται να τον πληρώσουμε με χρονοκαθυστέρηση τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες χώρες του πλανήτη.
Η κλιματική κρίση σε συνδυασμό με την απληστία του δυτικού κόσμου, έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα που καλούμαστε από τη μια να το διαχειριστούμε και από την άλλη να το πληρώσουμε σε πολλά επίπεδα. Σε ανθρώπινες ζωές, σε απώλειες ζώων σε περιουσίες και φυσικά στο περιβάλλον που είναι το σπίτι όλων μας.
Κατανοώ την κυβερνητική ανάγκη, να δείξει ότι κάνει πράγματα στο πεδίο, από συλλήψεις μέχρι μέτρα πρόληψης που δυστυχώς για εκείνην και για εμάς δεν φαίνεται να στάθηκαν επαρκή για να μην γίνουμε για άλλη μια χρονιά στο ίδιο έργο θεατές.
Όσοι βγουν να πουν ότι η άσκηση είναι εύκολη και έχουν την λύση καλύτερα να το σκεφθούν εκ νέου. Διότι όλοι όσοι άσκησαν κυβερνητικό έργο έζησαν αμφότεροι τραγωδίες και έμειναν με την γεύση της αποτυχίας.
Για αυτό και σε γενικές γραμμές και αυτό για την ώρα οφείλουμε να το πιστώσουμε στην αντιπολίτευση η κριτική τους είναι σε λογικό πλαίσιο. Λέω για την ώρα καθώς γνωρίζω ότι τα θαύματα στη χώρα μας κρατούν…τρεις μέρες και μετά επιστρέφουμε στην ίδια αντιμετώπιση αναζητώντας ψηφαλάκια πάνω στα καμένα.
Αλλά επειδή η μπάλα για άλλη μια φορά είναι στο…γήπεδο, αναρωτιέμαι εάν τελικά ήρθε η ώρα κάποτε τα κόμματα σε μια σειρά από θέματα που δεν έχουν χρώματα και αρώματα, πάρουν την απόφαση για αποενοχοποιήσουν τις συναινέσεις και τον εθνικό διάλογο.
Τα θέματα που αφορούν το περιβάλλον όπως και για την Παιδεία και την Άμυνα είναι ζητήματα που δεν προσφέρονται για κόντρες, αντιπαλότητες και …μαχαιρώματα με φόντο τις κάλπες. Είναι ζητήματα που αναγκαστικά και μη δεν αφορούν μια κυβέρνηση, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα και όλη την κοινωνία, ανεξάρτητα από το ποιον και τι ψηφίζουν.
Είναι ώρα και οι πολιτικές ηγεσίες να σταθούν πάνω από τα εγώ τους και να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να ετοιμάσουν ένα εθνικό σχέδιο δράσης.
Ώστε από κοινού να το έχουν εγκρίνει και να το εφαρμόζουν σε συνεργασία με τους επιστήμονες και τις τοπικές κοινωνίες, ανεξαρτήτως από το ποιος θα βρίσκεται στην κυβέρνηση.
Να δημιουργηθεί επιτέλους ένας πολεοδομικός χάρτης για το που και πως χτίζουμε οικισμούς και ξενοδοχεία, για το πως και που μπαίνουν ανεμογεννήτριες ώστε να πάψει και το …παραμύθι που ευδοκιμεί στα κανάλια όπως η “ξαφνικίτιδα” μετά τον covid.
Ξέρω ότι σε προεκλογική περίοδο και μάλιστα διαρκείας όπως αυτή που έχουμε εισέλθει αυτό να μοιάζει με πολυτέλεια. Αλλά χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει…