Το να συνδέει κανείς τα αποτελέσματα των εθνικών ομάδων με την εκάστοτε διοίκηση της ΕΟΚ είναι κάτι παραπάνω από άθλιο. Τι γίνεται, όμως, όταν οι ίδιοι οι πρόεδροι το κάνουν; Τόσο ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, όσο και ο διάδοχός του επιχείρησαν με άκομψο τρόπο να οικειοποιηθούν τις μετρημένες στα δάχτυλα επιτυχίες της Εθνικής Ανδρών, την ίδια στιγμή που οι «μικρές» Εθνικές αποτύγχαναν κατά βάση να πιάσουν τους στόχους τους.
Κάποιοι, που είτε δεν γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα, χάρισαν απλόχερα την επιτυχία του 1987 στον Βασιλακόπουλο, παρότι ο ίδιος έκανε προσπάθεια να μην πάρει το ελληνικό διαβατήριο ο Νίκος Γκάλης. Το ίδιο απλόχερα αποθέωσαν τον Βαγγέλη Λιόλιο για το έλασσον: Για την κατάκτηση της τρίτης θέσης. Αν, όμως, πρέπει να τον χειροκροτήσουμε γι’ αυτό, δεν πρέπει να τον αποδοκιμάσουμε για τα αποτελέσματα των «μικρών» εθνικών; Κάπου εδώ, άλλοι από άγνοια (δύσκολο σπορ το μπάσκετ), άλλοι σκόπιμα, πρόσφεραν άλλοθι για την αποτυχία. «Και τι να κάνει ο πρόεδρος;» αναρωτήθηκαν. Είμαστε εδώ για να απαντήσουμε, όχι για να αποδομήσουμε τον αποδομημένο πρόεδρο, αλλά μπας κι αποφασίσει καμιά από τις μεγάλες δόξες τού παρελθόντος, που βρίσκεται δίπλα του να ασχοληθεί. Δήμο Ντικούδη, όλα καλά;
Όταν καταστρέφεις τα κύτταρα του μπάσκετ.
Όλα είναι θέμα πολιτικής. Ο Βαγγέλης Λιόλιος επέλεξε να καταστρέψει το κύτταρο του αθλήματος, που είναι τα ερασιτεχνικά σωματεία. Αυτά που ποτέ δεν θα στρέψουμε τα φώτα τής δημοσιότητας πάνω τους, εκτός αν τύχει να βγάλουν έναν Διαμαντίδη, έναν Σπανούλη, έναν Παπαλουκά, ή τους Αντετοκούνμπο. Κι αυτό στην ουσία απαγορεύτηκε.
Αν υπήρχε το Rising Star τα χρόνια του Διαμαντίδη, ίσως ποτέ ο 3D να μην έκανε την πορεία που διέγραψε. Βλέπετε, με αυτή την κίνηση το μπάσκετ απέκτησε έναν ιδιότυπο και συνάμα καταστροφικό υδροκεφαλισμό. Τα σωματεία έπαψαν να δουλεύουν στην παραγωγή -οι όποιες εξαιρέσεις, απλά τονίζουν τον κανόνα- και πλέον τα ταλέντα συνωστίζονται στους δύο «αιώνιους», γνωρίζοντας βιωματικά ότι κανείς νέος παίκτης τα τελευταία χρόνια δεν βρήκε χώρο σε αυτές τις ομάδες.
Η πολιτική τής ΕΟΚ χτυπά το σωματείο στην καρδιά. Διαλυμένες Ενώσεις, που έχουν αυτοσκοπό να υμνούν το αφεντικό, παράγοντες που στριμώχνονται στην αυλή και πίνουν καφέ -αν τους κάνει τη χάρη- στο πατάρι με θέα τη Βουλή, για να έχουν… ελπίδα. Την ίδια στιγμή ΚΑΜΙΑ κατηγορία δεν έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα. Καμία επικοινωνία δεν έχει η ΕΟΚ με τον Σύνδεσμο Προπονητών. Η τελευταία σχολή προπονητών παραμένει -με ευθύνη τού Λιόλιου- απλήρωτη. Την ίδια στιγμή οι ξένοι μπορεί να μην αυξάνονται στην GBL, αλλά γεμίζουν τις μικρότερες κατηγορίες.
Αν σε αυτό προσθέσετε και το ότι ουδείς γνωρίζει τι κάνουν τα παιδιά στο NCAA, δεν υπάρχει γραμμή επικοινωνίας, δεν παρακολουθεί κανείς την πρόοδό τους, έχετε το υπόβαθρο για την απόλυτη αποτυχία των μικρών Εθνικών. Μπορεί να μην σας φτάνουν όλα αυτά. Η διοίκηση Λιόλιου δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Έρχεται να αναθέσει τα ηνία των εθνικών ομάδων στους φίλους τού Γιώργου Μαυραγάνη, έτσι ώστε να διασφαλιστεί από κάθε άποψη ότι δεν έχουμε τύχη. Αν μια φουρνιά ξεφύγει -ως τώρα… ΔΕΝ- θα σπεύσει ο πρόεδρος να παίξει μπουγέλο στ’ αποδυτήρια, για να βγει το βίντεο και να πάρει δανεική λάμψη. Ούτε ο Λιόλιος, ούτε ο Βασιλακόπουλος θα έκαναν λέι απ. Η ευθύνη τους έγκειται στην έλλειψη οράματος και ιδεών, στην απουσία σχεδιασμού, στο ότι ουδέποτε παρουσίασαν ένα σχέδιο ανάπτυξης του εθνικού μας σπορ. Αλλά για να κάνεις κάτι τέτοιο απαιτούνται δύο βασικές αρχές:
Το δεύτερο -είναι και το πιο εύκολο, εντέλει- είναι να βρεις συνεργάτες που να γνωρίζουν το άθλημα και να το αγαπούν. Να θέλουν να ασχοληθούν κι όχι να βγάζουν φωτογραφίες από τα ταξίδια τους, σαν τον Ευθύμη Μπλέτσα και τον Τάσο Δούση. Ανθρώπους που να έχουν κέφι, όχι μόνο όνομα. Το πρώτο και απείρως πιο δύσκολο είναι να αγαπάς περισσότερο το μπάσκετ από την εικόνα σου. Να αντιληφθείς ότι η θέση τού προέδρου είναι για να υπηρετεί το σπορ και πως ο Νέισμιθ δεν εμπνεύστηκε το μπάσκετ για να διοικήσεις εσύ. Να βάλεις το «εγώ» κάτω από το «εμείς» και να ακούσεις αυτούς που γνωρίζουν, αντί να το παίζεις φωτεινός παντογνώστης στην τοποθεσία ΟΑΚΑ (εκεί είναι τα ανακαινισμένα γραφεία τής ΕΟΚ).
Μέχρι να βρούμε έναν πρόεδρο με αυτά τα χαρακτηριστικά, θα αρκούμαστε σε τυχαίες εκλάμψεις και παρωδικές επιτυχίες, τις οποίες ως λυκόρνια θα σπεύσουν να καπηλευτούν, σπρώχνοντας και απωθώντας τους πρωταγωνιστές, για να μπουν στο κέντρο της φωτογραφίας.