Ένας καθηγητής φυσικής ξυπνά μόνος στο διάστημα έχοντας χάσει τη μνήμη του, ο ήλιος πεθαίνει, η ανθρωπότητα τελειώνει και κάπου εκεί εμφανίζεται ένας εξωγήινος που μοιάζει με πέτρινο καβούρι και γίνεται (απροσδόκητα) ο καλύτερός του φίλος. Το “Αποστολή Χαίρε Μαρία” (Project Hail Mary) είναι μία sci-fi ταινία που δεν βασίζεται σε όπλα και μάχες, αλλά στο μυαλό, στο χιούμορ και σε μία απροσδόκητα τρυφερή διαγαλαξιακή φιλία.
Πίσω από το blockbuster περίβλημα (τα IMAX πλάνα, το διαστημικό χάος, την απειλή αφανισμού) κρύβεται κάτι πολύ πιο γήινο. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται ποιος είναι, ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με μπουνιές και μία σχέση που ενώ -λογικά- δεν θα έπρεπε να λειτουργεί, τελικά όχι απλώς τα καταφέρνει, αλλά γίνεται και το καλύτερο “buddy movie” των τελευταίων χρόνων.
Ryan Gosling
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Andy Weir, του ανθρώπου που μας έδωσε το The Martian (το χαριτωμένο, geeky φιλμ επιβίωσης και φαντασίας) όπου ο Matt Damon καλλιεργούσε πατάτες με… ας πούμε “δημιουργικούς τρόπους”. Όπως τότε, έτσι και τώρα, το σενάριο έχει περάσει από τα χέρια του Drew Goddard, που ξέρει πολύ καλά πώς να μετατρέπει τη hardcore επιστήμη σε καθαρή κινηματογραφική απόλαυση, χωρίς να σε κάνει να νιώθεις ότι δίνεις εξετάσεις φυσικής. Ποια είναι η διαφορά; Ότι εδώ διακυβεύεται κάτι πολύ μεγαλύτερο, γιατί δεν είναι μόνο ένας άνθρωπος που πρέπει να επιβιώσει, αλλά ολόκληρος ο πλανήτης.
Η βασική ιδέα είναι ταυτόχρονα απλή και ανατριχιαστική. Μικροσκοπικοί εξωγήινοι οργανισμοί, οι λεγόμενοι Astrophage, καταναλώνουν την ενέργεια του ήλιου. Ο ήλιος χάνει θερμότητα, η Γη παγώνει, η ανθρωπότητα… τελειώνει. Και μάλιστα όχι με κάποια έκρηξη, τσουνάμι, μετεωρίτη, εισβολή τεράτων και κακών aliens, αλλά με κάτι που δεν φαντάζει και πολύ σαν σενάριο πλέον. Με παγωνιά. Κάπου εκεί λοιπόν ξεκινά η απέλπιδα “Αποστολή Χαίρε Μαρία” (το όνομα δεν είναι τυχαίο, αφού προέρχεται από τον όρο στο αμερικανικό football για την τελευταία, σχεδόν απελπισμένη πάσα πριν τη λήξη), που έχει ως σκοπό να ταξιδέψει στο Tau Ceti, το μοναδικό αστέρι που δεν επηρεάζεται, και να βρουν τι στο καλό συμβαίνει.
Ο Ryan Gosling είναι ο ιδανικός για τον ρόλο, γιατί δεν παίζει τον ήρωα που περιμένει κανείς από μία blockbuster sci-fi ταινία επιβίωσης. Δεν είναι ο Gosling του “First Man”, ούτε ο Bruce Willis του “Αρμαγεδδών”. Δεν είναι ο cool, μάτσο τύπος που θα σώσει τα πάντα με ένα βλέμμα και δύο μπράτσα. Είναι ο φοβισμένος καθηγητής φυσικής, Ryland Grace, λίγο awkward, λίγο φλύαρος, πολύ έξυπνος και εντελώς (ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ) απροετοίμαστος για αυτό που του έχει συμβεί. Ξυπνάει σε ένα διαστημόπλοιο, με μαλλιά σαν να βγήκε από σπηλιά, χωρίς μνήμη και με δύο νεκρούς συναδέλφους δίπλα του και το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιεί είναι ότι βρίσκεται πολλά έτη φωτός μακριά από το σπίτι του. Ο Gosling το παίζει όλο αυτό τέλεια, με εκείνο το μείγμα αμηχανίας, χιούμορ και γοητείας που σε κάνει να τον εμπιστεύεσαι, ακόμα κι όταν δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τι κάνει.
Ryan Gosling, Lionel Boyce
Η ταινία λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Από τη μία ψάχνουμε όλοι μαζί (και ο ίδιος) ποιος είναι ο Ryland Grace και πώς βρέθηκε εκεί, με διάφορα flashbacks που του σκάνε σιγά-σιγά στο μυαλό και από την άλλη τον βλέπουμε να προσπαθεί να βρει πώς θα σώσει τον πλανήτη, με λύσεις τύπου MacGyver. Ευτυχώς ο δικός μας έχει και ένα διδακτορικό. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτά τα δύο επίπεδα δένουν χωρίς να βαραίνουν την ταινία.
Ryan Gosling, Sandra Hüller
Και ξαφνικά εμφανίζεται ο Rocky (όχι ο Μπαλμπόα) και κάπου στη μέση, η ταινία απογειώνεται. Ο Rocky είναι ένα εξωγήινο πλάσμα που μοιάζει με πέτρινο καβούρι, χωρίς πρόσωπο, χωρίς εκφράσεις, χωρίς κάτι στην εμφάνισή του που να το κάνει χαριτωμένο και όμως, είναι ίσως ο πιο lovable χαρακτήρας της χρονιάς. Η επικοινωνία τους ξεκινά δύσκολα, περνά από ήχους, κινήσεις, μεταφράσεις μέσω laptop και μέσα σε λίγη ώρα αυτό που βλέπεις δεν είναι πλέον sci-fi ταινία, αλλά μαθήματα φιλίας. Μία φιλία ανάμεσα σε δύο πλάσματα από διαφορετικούς κόσμους που έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα, ο κόσμος τους πεθαίνει. Και η αποστολή τους είναι να τον σώσουν.
Από εκεί και πέρα, το “Αποστολή Χαίρε Μαρία” θυμίζει το “E.T.” του Σπίλμπεργκ, αλλά γυρισμένο στο διάστημα. Όλη αυτή η γλυκιά αθωότητα, το χιούμορ, η αγωνία, η συγκίνηση που βιώνουμε κάθε φορά που βλέπουμε το “E.T.”, όλα αυτά, υπάρχουν κι εδώ και τα 156 λεπτά περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Μη σου πω θέλεις κι άλλο (ειδικά αν έχεις ποπ κορν και καλά καθίσματα στο σινεμά).
Ο Phil Lord και ο Christopher Miller κάνουν κάτι πολύ δύσκολο, παίρνουν ένα concept που θα μπορούσε να γίνει βαρύ, υπαρξιακό, “Interstellar-lite” και το μετατρέπουν σε κάτι φωτεινό, ανθρώπινο, σχεδόν παιχνιδιάρικο. Δεν φοβούνται το χιούμορ, ούτε τη συγκίνηση και κυρίως, δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι βλέπεις κάτι “σπουδαίο”, απλά σου λένε μια ιστορία. Δεν είναι τέλεια (είπαμε, διαρκεί 2 ώρες και 36 λεπτά και κάποιες σκηνές τραβάνε λίγο παραπάνω, επίσης πατάει σε γνώριμα μονοπάτια τύπου Interstellar, Arrival και Gravity) αλλά ειλικρινά δεν σε νοιάζει, γιατί περνάς καλά. Ο Gosling από τα 156 λεπτά της ταινίας παίζει σίγουρα στα 140 και μάλιστα τουλάχιστον στα μισά από αυτά μόνος του και όμως καταφέρνει να σε κάνει να τα απολαμβάνεις όλα. Εντάξει, είπαμε, όταν εμφανίζεται ο Rocky, η ταινία είναι τόσο απολαυστική, που θέλεις να μπεις κι εσύ στην κάψουλα μαζί τους.
Και φυσικά, να πω κάπου εδώ, ότι το “Αποστολή Χαίρε Μαρία” περνάει και το ωραιότατο μήνυμα -που φαίνεται ότι όλοι γύρω μας έχουν ξεχάσει-, την ιδέα ότι η ανθρωπότητα δεν σώζεται με βία, αλλά με συνεργασία, ενσυναίσθηση, γνώση και επικοινωνία. Και έχει και το πιο “feel-good” τέλος του κόσμου.
