A tree to hold on to: Ατομική έκθεση της Μυρτώς Λυκοπούλου
Μπορεί κάποτε να φιλήθηκες κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, να παρατήρησες τα χαραγμένα αρχικά δυο εραστών, να κρύφτηκες πίσω από ένα τεράστιο κορμό όταν ήσουν παιδί. Να μάζεψες τους καρπούς του, ή να έθαψες το μικρό σπουργίτι που βρήκες νεκρό στην εξοχή.
Ένα δέντρο μπορεί να σου θυμίζει μια χαμένη πατρίδα, να λειτουργεί ως μνήμη μιας άλλης περιόδου της ζωής σου. Ένα δέντρο που ήταν δικό σου, ένα δέντρο για να στηριχτείς. Όλοι έχουμε τις δικές μας προσωπικές σχέσεις, παιδικές αναμνήσεις και ιστορίες από τα ταξίδια μας με αυτά τα καταπληκτικά πλάσματα που απλώς ονομάζουμε δέντρα. Όταν η δασκάλα κεραμικής μου, Μυρτώ Λυκοπούπου, άρχισε να δημιουργεί δέντρα στο εργαστήριό της ανάμεσα στα μαθήματα κεραμικής και ενώ συνέχιζε να φτιάχνει χρηστικά κεραμικά αντικείμενα που θα ταξίδευαν σε ελληνικά νησιά, κάτι άλλαξε μέσα μου. Μέχρι πολύ πρόσφατα είχα «δικά μου» δέντρα. Δέντρα από τα οποία μάζευα καρπούς, έπαιζα ανάμεσα τους κυνηγητό με τα παιδιά μου, είχα χτίσει ένα δεντρόσπιτο με φίλους.
Για τη Λυκοπούλου, ωστόσο, τα δέντρα έχουν ακόμη ισχυρότερη σημασία. Μπορεί οι όγκοι, τα χρώματα και τα σχήματά τους πάντα να την γοήτευαν, τα δέντρα όμως ήταν για εκείνη κάτι σαν έμπιστοι μη-ανθρώπινοι σύντροφοι, πολύτιμοι φίλοι και μυστικοί εξομολογητές. Μέσα από τα δέντρα έβρισκε τη δύναμη που χρειαζόταν στις δύσκολες περιόδους της ζωής της, κυριολεκτικά κλειδώνοντας τη ματιά της πάνω σε αυτούς τους άφωνους, ακίνητους, αλλιώτικος φίλους. Όταν μετακόμισε από την καταπράσινη αγγλική ύπαιθρο πίσω στην Αθήνα, τα δέντρα των πεζοδρομίων όπως οι ελιές, τα πεύκα, οι ευκάλυπτοι και οι νερατζιές, αναπόσπαστο μέρος του αστικού τοπίου της πρωτεύουσας, της παρείχαν την ανορθόδοξη στήριξη που αναζητούσε για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει σε αυτή την πόλη.
A tree to hold on to, είναι μια έκθεση κεραμικών έργων, φόρος τιμής στα δέντρα της ζωής μας.
Η Μυρτώ Λυκοπούλου σπούδασε Τέχνη για Δημόσιους Χώρους στο Roehampton University του Λονδίνου και έλαβε το μεταπτυχιακό της στην Εικαστική Ψυχοθεραπεία από το Queen Margaret University στο Εδιμβούργο. Ήταν μόλις 16 ετών όταν ξεκίνησε το ταξίδι της στην κεραμική και έκτοτε εξερευνά, εξασκείται και μαθαίνει, με μια σχεδόν παιδική περιέργεια. Σημαντικοί κεραμίστες στη διαδρομή της περιλαμβάνουν τους Μανούσο Χαλκιαδάκη, Κλειώ Μακρή και Κώστα Ταρκάση.
Σχεδόν 20 χρόνια τώρα, η Λυκοπούλου συνδυάζει την εικαστική θεραπεία με τον πηλό. Η εκπαιδευτική της μέθοδος συνδυάζει τη μάθηση μέσω του παιχνιδιού τόσο στα παιδικά και εφηβικά τμήματα όσο και σε αυτά των ενηλίκων.