Στην εποχή που το punk τραγουδούσε την απόγνωση των δρόμων, την ταξική αδικία και το “δεν πάει άλλο”, η τραπ απαντά με σεξισμό, ρατσισμό και ξύλο στο Παρίσι.
Με αφορμή την ταινία του Στράτου Τζίτζη “Έχω κάτι να πω”, επιστρέφει στον κινηματογράφο με έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την αυτογνωσία και μας μιλάει για τη δική της πορεία και για τους λόγους που δεν έμεινε ποτέ σιωπηλή.