

Η 98η τελετή των Oscars θα πραγματοποιηθεί απόψε, Κυριακή 15 Μαρτίου, με τον Conan O’Brien οικοδεσπότη και για πρώτη φορά μετά από καιρό πραγματικά δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Αναφερόμαστε στα βραβεία, γιατί και στο θέμα της ασφάλειας υπάρχει αγωνία μετά την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά αυτό είναι θέμα προς ανάλυση σε άλλο άρθρο. Στα διαγωνιστικά λοιπόν, το μεγάλο ντέρμπι είναι ξεκάθαρα ανάμεσα στο Sinners και το One Battle After Another, αλλά και στις ερμηνείες, όπως και σε αρκετές βασικές κατηγορίες, η βραδιά μυρίζει ανατροπή και άγχος.
Δεν θυμόμαστε άλλη χρονιά με τόσο παράξενη κούρσα για την Καλύτερη Ταινία. Συνήθως, η μάχη για αυτή την κατηγορία παίζεται ανάμεσα σε δύο ταινίες που εκπροσωπούν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, όπως για παράδειγμα είχε συμβεί με το Moonlight (μια μικρή, ευαίσθητη ανεξάρτητη ταινία) και το La La Land (ένα λαμπερό, παλιομοδίτικο μιούζικαλ). Η φετινή μονομαχία, όμως (One Battle After Another εναντίον Sinners) δεν λειτουργεί έτσι, αφού οι δύο ταινίες μοιάζουν περισσότερο σαν ξαδέρφια παρά σαν αντίπαλοι. Προέρχονται από το ίδιο στούντιο, έχουν παρόμοια φιλοδοξία, παρόμοια καλλιτεχνική βαρύτητα και δύσκολα μπορείς να πεις ποια είναι η “μεγάλη” ταινία και ποια η “μικρή”.
Το One Battle After Another προηγείται στην κούρσα από τον Σεπτέμβριο, όταν πρωτοεμφανίστηκε και άρχισε να χτίζει ένα σχεδόν κλασικό οσκαρικό βιογραφικό: Golden Globes, DGA, BAFTA, PGA, τα πήρε όλα και έφυγε. Κι όμως, την τελευταία στιγμή εμφανίστηκε το Sinners και έκανε κάτι που αλλάζει τη δυναμική της βραδιάς, έσπασε το ρεκόρ υποψηφιοτήτων της χρονιάς με 16 συνολικά και έδειξε τη δύναμή του όταν κέρδισε το βραβείο Best Cast του SAG. Κάπως έτσι, η κούρσα που έμοιαζε να έχει ξεκαθαρίσει ξαφνικά μετατράπηκε σε photo finish.
Σαν να μην έφτανε αυτό, οι δύο ταινίες συναντιούνται σε άλλες 10 κατηγορίες μέσα στη βραδιά και μάλιστα σε τρεις υποκριτικές κατηγορίες, που φέτος είναι πιο αμφίρροπες από ποτέ. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι το 2025 ήταν μια από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές χρονιές των τελευταίων ετών, με εξαιρετικές ταινίες σε όλο το ψηφοδέλτιο, τότε καταλήγουμε σε κάτι σπάνιο, μία τελετή Oscars που πραγματικά δεν μπορείς να προβλέψεις με ασφάλεια. Όπως και να ‘χει, μέσα σε αυτό το δημιουργικό χάος, η Popaganda θα τολμήσει να κάνει τις δικές τις προβλέψεις για τις πιο δυνατές κατηγορίες της βραδιάς.
Εδώ είναι όλο το ζουμί, όλο το δράμα, όλη η βραδιά μέσα σε ένα φάκελο. Η δική μας αίσθηση είναι πως το πιο λογικό στοίχημα παραμένει το One Battle After Another, όχι επειδή το Sinners δεν έχει ρεύμα, έχει και παραέχει, αλλά επειδή το “One Battle” έχει εκείνη την οσκαρική διαδρομή που ιστορικά δύσκολα ανατρέπεται. Αν γίνει η έκπληξη, θα είναι το Sinners, αλλά αν πρέπει να διαλέξουμε μία, πάμε με One Battle After Another.
Υπάρχουν χρονιές που λέμε «ναι, αλλά μήπως γίνει split;» και υπάρχουν και χρονιές που ολόκληρη η βιομηχανία μοιάζει να έχει συνεννοηθεί σιωπηλά ότι ήρθε επιτέλους η ώρα του ανθρώπου. Αυτή είναι τέτοια περίπτωση. Ξέρουμε ότι υπάρχει ισχυρό, απολύτως σαγηνευτικό αφήγημα υπέρ του Ryan Coogler και ειλικρινά θα ήταν μια νίκη με πραγματικό βάρος, αλλά όλα δείχνουν ότι η βιομηχανία έχει αποφασίσει να τελειώσει επιτέλους το πολυετές οσκαρικό μαρτύριο του Paul Thomas Anderson. Το “είναι η ώρα του” είναι μερικές φορές το πιο ενοχλητικό αφήγημα των βραβείων, εδώ, όμως, μάλλον είναι και το σωστό.
Εδώ γίνεται το έλα να δεις. Ο Timothée Chalamet μπήκε στη σεζόν σαν χρυσό παιδί, μετά στραβοπάτησε, μετά ξανασυζητήθηκε, μετά άρχισε η κλασική κουβέντα «είναι μικρός, έχει καιρό» και τελικά βγήκε από την τελική στροφή σαν παιδί που του πήραν το πατίνι. Ο Michael B. Jordan ήρθε με φόρα από τα SAG/Actor Awards και αυτή τη στιγμή δείχνει να έχει το momentum που χρειάζεται ένας ηθοποιός για να περάσει πρώτος το νήμα. Ο Wagner Moura είναι το πιο classy σενάριο ανατροπής, ειδικά αν η διεθνής Ακαδημία αποφασίσει να παίξει λίγο πιο απρόβλεπτα, εμείς, πάντως, πάμε με Jordan. Με ένα μικρό τρέμουλο στο χέρι, αλλά πάμε.
Στις ερμηνείες, το μόνο σχεδόν απολύτως ασφαλές λιμάνι είναι η Jessie Buckley και κάπου εδώ όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι απλώς ελπίζουν να πετύχουν καλή γωνία κάμερας στο reaction shot. Αν χαθεί αυτό το Oscar, τότε, τι να πούμε…

Jessie Buckley. Credit: Courtesy of Focus Features / © 2025 FOCUS FEATURES LLC
Αυτή η κατηγορία έκανε βόλτες, τούμπες, παρακάμψεις και λίγη υστερία μέσα στη σεζόν, μόνο και μόνο για να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στον Sean Penn. Παρά το χάος που περιγράφεται σε πολλές αναλύσεις, νομίζουμε ότι στο τέλος θα επικρατήσει ο συνδυασμός βιομηχανικής ορμής και οσκαρικού ενστίκτου, δηλαδή πάμε κι εμείς με τον Sean Penn για το One Battle After Another. Ναι, υπάρχει το αντεπιχείρημα του Delroy Lindo και του γενικότερου “Sinners wave”, ναι, υπάρχει και ο Stellan Skarsgård ως το αγαπημένο σενάριο των ανθρώπων που θέλουν να βλέπουν την Ακαδημία να αποκαθιστά ιστορικές αδικίες, αλλά όταν μια κούρσα κάνει δεκαεπτά κύκλους και μετά επιστρέφει στον αρχικό της φαβορί, συνήθως αυτό κάτι λέει.
Ίσως η πιο ύπουλη κατηγορία της βραδιάς. Amy Madigan, Wunmi Mosaku, Teyana Taylor, Τρεις γυναίκες, τρία αφηγήματα, τρεις τρόποι να μας κάνουν να αλλάζουμε πρόβλεψη κάθε πέντε λεπτά. Αν παιξουμε συντηρητικά, η πρόβλεψη είναι Amy Madigan, γιατί οι πρόσφατες νίκες και το comeback αφήγημα έχουν βάρος, αλλά αν παίξουμε με την καρδιά και λίγο με το ένστικτο, θα έλεγα ότι η Wunmi Mosaku μπορεί να χωθεί από το πλάι και να κάνει ζημιά αν το Sinners έχει πραγματικά μεγάλη βραδιά.
Από τα βραβεία που μοιάζουν σχεδόν με παρηγορητική δικαιοσύνη της Ακαδημίας, μόνο που εδώ δεν είναι καθόλου παρηγορητικό, αφού το Sinners είναι όντως η πιο “Oscar loves to call this original” περίπτωση της κατηγορίας. Είναι φιλόδοξο, θεματικά φορτωμένο, λαϊκό, δηλαδή τέχνη και statement μαζί.
Αν ο Paul Thomas Anderson δεν φύγει με Oscar σεναρίου από αυτή τη βραδιά, θα αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι το σύμπαν τον μισεί προσωπικά, αφού το One Battle After Another έχει κάνει μία απόλυτα κυριαρχική πορεία. Ειλικρινά, δύσκολα φανταζόμαστε τους ψηφοφόρους να του δίνουν σκηνοθεσία ή ταινία και να τον αφήνουν με άδεια χέρια εδώ.
Εδώ έχουμε από τις πιο όμορφες, πολιτισμένες και ύπουλες μονομαχίες της βραδιάς. Το πιο “ασφαλές” χαρτί μοιάζει να είναι το Sentimental Value, χάρη στη συνολικότερη δύναμή του στις υποψηφιότητες και στην τελική ευθεία της σεζόν. Αλλά αν υπάρξει εκείνη η βραδιά που το συναίσθημα, η πολιτική φόρτιση και η ευρύτερη αγκαλιά προς έναν ερμηνευτή συναντηθούν, το The Secret Agent μπορεί να κάνει την ανατροπή. Με λίγα λόγια, η πρόβλεψή μας πάει προς Sentimental Value, αλλά αν τελικά έρθει το Secret Agent, δεν θα πέσουμε από τα σύννεφα.
Εδώ η φάση είναι απλή, όταν μια animated ταινία έχει γίνει το ποπ φαινόμενο που έχει γίνει το KPop Demon Hunters, είναι δύσκολο να της κόψεις τη φόρα. Φέτος το momentum αυτού του τίτλου είναι υπερβολικά δυνατό για να αγνοηθεί.
Αν το Sinners φύγει χωρίς μουσικό Oscar, τότε σίγουρα κάτι θα έχει πάει στραβά στον πλανήτη. Η δουλειά του Ludwig Göransson μοιάζει με μία από τις πιο γερά θεμελιωμένες προβλέψεις της βραδιάς.
Εδώ το “Golden” μοιάζει να μπαίνει σαν τραγούδι που ξέρει ήδη ότι θα γίνει clip στα social το ίδιο βράδυ. Το “I Lied to You” έχει τη δραματική δύναμη και την κινηματογραφική σύνδεση με το Sinners (και εννοείται ότι εμείς αυτό θέλουμε να κερδίσει), αλλά το “Golden” έχει το είδος της ποπ παντοκρατορίας εκεί έξω, που στις συγκεκριμένες περιστάσεις δύσκολα νικιέται.
Το One Battle After Another μοιάζει να έχει αποκτήσει το τεχνικό κύρος που συνήθως κλειδώνει αυτή την κατηγορία. Παρ’ όλα αυτά, το Sinners είναι η πιο συναισθηματικά φορτισμένη εναλλακτική και αν συμβεί η ανατροπή, θα είναι από εκείνες που θα χαρούν πολλοί για ιστορικούς λόγους.

Frankenstein ©Netflix
Τα γοτθικά κοστούμια μπαίνουν πάντα με πλεονέκτημα σε τέτοια βραβεία. Αν υπάρξει έκπληξη, θα είναι από το Sinners, αλλά η ασφαλής πρόβλεψη παραμένει το Frankenstein.
Σε αυτή την πίστα το Frankenstein μοιάζει να έχει καθαρό προβάδισμα. Το μόνο αληθινό warning sign θα ήταν ένα ξαφνικό κύμα υπέρ του Sinners.
Αν δούμε το Sinners να κερδίζει εδώ, σημαίνει ότι θα τα σαρώσει όλα, αλλά η πιο ψύχραιμη, στατιστικά λογική επιλογή παραμένει το One Battle After Another.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ωραία, αγαπημένη ουσία των Oscars, να μιλάμε δηλαδή με τρομερή σιγουριά για κάτι που σε λίγες ώρες μπορεί να μας αφήσει να κοιτάμε την οθόνη λες και είδαμε τον/την πρώην μας που δεν έχουμε ξεπεράσει σε Instagram live, να παντρεύεται.