Όταν ένας αγαπημένος φίλους σου δωρίζει ένα βιβλίο, είναι «καθήκον» σου να του δώσεις μία ευκαιρία. (Στο βιβλίο, εννοώ). Ανέκαθεν συνέπασχα με τα αδιάβαστα βιβλία που έστεκαν ατσαλάκωτα, αλέκιαστα και μελαγχολικά συνάμα στα καλοξεσκονισμένα ράφια. Γι’ αυτό και δεν αφήνω βιβλίο που θα περάσει το κατώφλι μου αδιάβαστο.
Όταν λοιπόν προσγειώθηκαν στα χέρια μου οι 400 και βάλε σελίδες του βιβλίου Η Υπόθεση του Θεού – Επιστήμη vs Θρησκεία του Γιάννη Πελ. Λομβαρδά, που κυκλοφόρησε το 2024 από τις εκδόσεις Εντός, πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα στα βαθιά.
Εικόνα από την κατάδυση: «Στο Τολέδο της Ισπανίας, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης υπάρχουν ειδικά Μουσεία Τρόμου, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει τα διάφορα όργανα και τις μεθόδους βασανισμού που χρησιμοποιούσαν οι ιεροεξεταστές […] προκειμένου να αποσπάσουν τις ομολογίες από τα στόματα αυτών που θεωρούνταν αιρετικοί. Αιρετικός βέβαια μπορούσε να θεωρηθεί οποιοσδήποτε είχε απόψεις και ιδέες που δεν ταυτίζονταν με αυτές της εκκλησίας».
Η υπόθεση του Θεού
«Πάει παρέα η επιστήμη με τη θρησκεία;», αναρωτιέμαι κάθε φορά που συναντώ σε ιατρεία επιφανών επιστημόνων μικρά εικονοστάσια. Το βιβλίο δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, μήτε αφορίζει. Είναι άκρως επιστημονικό έργο, συνοδευόμενο με υποσημειώσεις, βιβλιογραφία και ευρετήριο, όπως αρμόζει σε κάθε μελέτη.
Διαβάζοντάς το, σε μπολιάζει με σκέψεις των αρχαίων ημών προγόνων, σου θυμίζει τον ξεχωριστό Stephen Hawking, σε ταξιδεύει στον Διαφωτισμό, σε μυεί στα ιερά και τα όσια περασμένων αιώνων… Πώς δημιουργηθήκαμε; Όλοι όσοι περνούν από το βιβλίο του Γιάννη Λομβαρδά θέλησαν να δώσουν μία απάντηση στο υπαρξιακό μας ερώτημα. Ο ίδιος;
Πίσω από τις λέξεις
Ο οδοντίατρός μας και φίλος οικογενειακός, κορυφαίος επιστήμονας και άνθρωπος, πριν το τέλος της δικής του ζωής καταπιάστηκε με την αρχή της ύπαρξης ως φιλόσοφος – δίχως εισαγωγικά. Δεν εντυπωσιαστήκαμε όσοι τον γνωρίζαμε: Όταν δεν έσκυβε με φροντίδα περισή το κεφάλι πάνω από κάποιον ασθενή, χανόταν στα βιβλία. Και όταν δεν διάβαζε, έγραφε. Κι αν τον έχανες από την πόλη, ήταν γιατί έπαιρνε τον θαλάσσιο δρόμο για το νησί του, την Ικαρία. Ίσως εκεί, δροσισμένος από το απογευματινό αεράκι του αποκαλόκαιρου, έγραψε την παράγραφο: «Ο Γουλιέλμος του Όκκαμ (1287-1347), επίσης, ο Άγγλος Φραγκισκανός μοναχός και φιλόσοφος, τόλμησε μες στην καρδιά του Μεσαίωνα να καταρρίψει τις βασικές αποδείξεις του Θωμά του Ακινάτη για την ύπαρξη του θεού, απογυμνώνοντας έτσι την πίστη από το αντικείμενό της […] η πίστη πως θα αναστηθούμε και θα ξαναδούμε τους αγαπημένους μας χτίζει μιαν αδιαπέραστη πανοπλία που αυξάνει τις αντοχές μας στις δυσκολίες της ύπαρξης…».
