Σίγουρα το The Drama δεν περνάει αδιάφορο. Ή θα μπεις στο παιχνίδι του και θα σε πάρει μαζί του ή θα αντισταθείς. Εγώ πάντως μπήκα και πέρασα πολύ καλά, με αυτό το περίεργο, ελαφρώς ένοχο γέλιο που σου αφήνουν οι καλές μαύρες κωμωδίες.
Από την αρχή ήταν ξεκάθαρο ότι κάτι ζουμερό ετοιμαζόταν σε αυτή την ταινία, αφού η παραγωγή κράτησε σχεδόν τα πάντα κρυφά πριν την πρεμιέρα, αποφεύγοντας λεπτομέρειες για την πλοκή και προστατεύοντας ένα συγκεκριμένο plot twist που τώρα, μετά τις πρώτες προβολές, είναι αυτό που έχει ανάψει τη συζήτηση. Και όχι άδικα. Δεν θα το αποκαλύψω, γιατί εκεί κρύβεται μεγάλο μέρος της εμπειρίας, αλλά θα πω μόνο ότι είναι από αυτά που αλλάζουν τον τρόπο που διαβάζεις όλη την ταινία. Αν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει, χάνεται το μισό παιχνίδι και το παιχνίδι εδώ είναι πολύ συνειδητό.
Στον πυρήνα της, η ταινία παρακολουθεί ένα ζευγάρι λίγο πριν τον γάμο του ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις στην αρχή. Από τα πρώτα λεπτά υπάρχει μια ένταση που δεν είναι κραυγαλέα, αλλά είναι εκεί και διαρκώς σκέφτεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι άλλο θέλει να μας πει ο ποιητής. Όσο προχωράει η ταινία, αυτό το «κάτι» γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένο, πιο άβολο, πιο αστείο με έναν τρόπο που δεν είναι καθόλου comfort. Αυτό που ξεκινά ως μια φαινομενικά γνώριμη ιστορία για δύο ανθρώπους σε ένταση, εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι εξουσίας, ελέγχου και αλληλοεξόντωσης ψυχολογικής και, σε επίπεδο συμβολισμού τουλάχιστον, κάτι πολύ πιο σκοτεινού. Αρχίζει να σου πετάει τις σπίθες, μία-μία, μέχρι να καταλάβεις ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι μία χαλαρή ιστορία για μία σχέση που διαλύεται, αλλά μία ολόκληρη ιδέα για τις σχέσεις, που σατιρίζεται μπροστά σου.
Η ερμηνεία της Zendaya είναι απειλητικά ήρεμη. Παίζει με μια ψυχραιμία που σε τρελαίνει. Δεν είναι ποτέ over, δεν ανεβάζει τόνους, αλλά σε κάθε βλέμμα της νιώθεις ότι κάτι κρατάει μέσα της που δεν θα βγει εύκολα. Ο Robert Pattinson από την άλλη, στέκεται ιδανικά απέναντί της και κάνει αυτό που κάνει τα τελευταία χρόνια πολύ καλά, παίζει τον τύπο που δεν είναι ακριβώς αυτό που δείχνει, με ένα μείγμα ειρωνείας και νευρικότητας που σε κρατάει σε απόσταση αλλά και σε τραβάει ταυτόχρονα. Για μένα προσωπικά είναι και αυτός που κρατάει όλη την ταινία επάνω του. Οι δυο τους, όπως έχουν πει και οι ίδιοι σε δηλώσεις τους, αντιμετώπισαν τους ρόλους τους σαν μια μάχη για τον έλεγχο της αφήγησης, σαν ένα παιχνίδι εξουσίας και αυτό μεταφράζεται σε μια χημεία που δεν είναι καθόλου ρομαντική, αντιθέτως είναι ακραία ηλεκτρισμένη.
Θα τονίσω ξανά ότι το The Drama δεν είναι μια συνηθισμένη ιστορία σχέσης. Στην πραγματικότητα είναι μια καυστική, σχεδόν σαδιστική ματιά επάνω στο πώς μιλάμε για την αγάπη, τη δέσμευση και, κυρίως, τη σύγκρουση. Σε πολλά σημεία ένιωθα ότι βλέπω κάτι ανάμεσα στο Who’s Afraid of Virginia Woolf?, το The War of the Roses και το Death Becomes Her, αλλά φιλτραρισμένο μέσα από μια πιο σύγχρονη, σχεδόν meta αντίληψη για τις σχέσεις. Δεν έχει τη θεατρικότητα του πρώτου ούτε την καθαρή φάρσα του δεύτερου, αλλά υπάρχει η ίδια τοξική ένταση και το ίδιο παιχνίδι εξευτελισμού και εξουσίας. Υπάρχει επίσης και κάτι πιο σύγχρονο, μια ειρωνεία απέναντι στον τρόπο που σήμερα μιλάμε για τις σχέσεις, για το ποιος φταίει, ποιος έχει δίκιο, ποιος είναι θύμα.
Το χιούμορ είναι το πιο δυνατό του όπλο. Ξερό, καυστικό, σχεδόν άβολο σε σημεία. Δεν είναι τυχαίο ότι το κοινό έχει ήδη διχαστεί. Και ναι, υπάρχει το περίφημο plot twist, το οποίο έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, υπάρχει ήδη μια μερίδα κριτικών που θεωρεί ότι η ταινία «νομιμοποιεί τη βία» ή ότι παίζει επικίνδυνα με αυτό το θέμα. Προσωπικά, είδα το ακριβώς αντίθετο. Για μένα, δεν δικαιολογεί τίποτα, αντιθέτως σαρκάζει. Σαρκάζει την ανάγκη μας να βάζουμε ταμπέλες, να βρίσκουμε «καλούς» και «κακούς», να απλοποιούμε καταστάσεις που είναι εγγενώς χαοτικές. Αν κάποιος νιώθει ότι η ταινία τον προκαλεί, ίσως βλέπει κάτι που δεν θέλει να παραδεχτεί. Και εκεί είναι που το The Drama γίνεται πιο ενδιαφέρον από μια απλή “τοξική σχέση σε κρίση”, αφού σε βάζει να αναρωτηθείς για τον τρόπο που καταναλώνεις τέτοιες ιστορίες. Γιατί σε ελκύουν, γιατί διαλέγεις πλευρά, γιατί γελάς. Με λίγα λόγια σαρκάζει ακριβώς αυτή την ανάγκη να εξηγήσουμε και να νομιμοποιήσουμε συμπεριφορές που είναι ξεκάθαρα προβληματικές.
O Kristoffer Borgli, σκηνοθετικά κρατάει μια σχεδόν κλειστοφοβική αίσθηση, αφήνοντας τους ηθοποιούς και τους διαλόγους να κουβαλήσουν το βάρος. Και το κάνουν. Οι διάλογοι είναι κοφτεροί, γεμάτοι υπονοούμενα και λειτουργούν σαν μικρά mind games που παίζονται μπροστά σου. Αν η ταινία έγερνε λίγο περισσότερο προς το δράμα, θα γινόταν βαριά. Αν πήγαινε πιο πολύ προς την κωμωδία, θα έχανε τη σπίθα της. Τώρα είναι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Στην τελική, πέρα από όλες τις αναλύσεις, μπορείς να τη δεις απλώς ως μια σκοτεινά αστεία ιστορία για ένα ζευγάρι που δεν θα έπρεπε ποτέ να παντρευτεί.
