Γυρίζω τον χρόνο. Βράδυ Ιουλίου στη Σαμοθράκη. Οχτώ μήνες πριν, αν μετράω καλά. Αυτοκίνητο τετραθέσιο για δύο, ανοιχτά παράθυρα, ωραία θερμοκρασία, φίνο καλοκαιρινό αεράκι, Γιώτα Λάμδα στο τιμόνι, το χέρι μου – συνοδηγός- στο ψαχτήρι για μουσικές. Από την Καμαριώτισα ως τη μεγάλη κατασκήνωση και από κει ακόμη πιο πέρα, στους βοτσαλένιους ατέλειωτους «Κήπους», η «παραλιακή» του νησιού, που χαζεύει το βουνό Σάος και το ιερό των Μεγάλων Θεών, βρίσκει την ευκαιρία της. Να γεμίσει λέξεις και μουσική από δύο φίλους που είχαν καιρό να τα πουν και βρήκαν ξαφνική ευκαιρία να πουν τόσα κι άλλα τόσα.
«Θυμάσαι τα παιδιά στη Νέα Υόρκη Εγώ όχι, εγώ όχι. Δε θυμάμαι τίποτα
Θυμάσαι όταν ήμουνα μικρός Εγώ όχι δυστυχώς. Δε θυμάμαι τίποτα
Το ένα ψέμα κάποτε έφερε το άλλο κι η αλήθεια τελικά ήταν αυτή
Τι σημασία έχει η αλήθεια. Ποιος γαμάει την αλήθεια, αρκεί στο τέλος μόνο να’ μαστε μαζί»
Το χέρι μου προσγειώνεται σε ένα «Ακαταλαβίστικο» και έτσι ξαφνικά, το Παιδί Τραύμα γίνεται ιώδιο, μπεταντίν και γάζα και προσφέρει φροντίδα, proderm και απλόχερα χαμόγελα ανακούφισης σε μια διαδρομή δίπλα στην θάλασσα που δεν μοιάζει να τελειώνει – ευτυχώς.
«Κι όταν μια μέρα θα ‘ρθεις, να με ρωτήσεις τι κάνω, πώς πάω
Θα σε κοιτώ και δε θα μιλάω, ρώτα με πάλι τι κάνω, πώς πάω
Μάλλον καλά, μάλλον εντάξει,» ό,τι κι αν πω μάλλον θα σε πειράξει.
Και στέκομαι εδώ, με μάτια κλαμένα στη φυλακή που έχω φτιάξει για μένα.
Ας μην έρθεις ποτέ, ας τα έχεις χαμένα, απόψε φυλάω τον εαυτό μου για σένα»
Το χέρι μου γλιστράει τρυφερά σε όλη του τη δισκογραφία. Τον έχεις δει live ποτέ; «Όχι». Πρέπει να τον δεις. Χορεύει υπέροχα. Δεν ξέρω γιατί σου λέω αυτό πριν οτιδήποτε άλλο, είναι όμως το πρώτο που σκέφτομαι. Αν δώσει ημερομηνίες εμφάνισης θα σου ρίξω φωνή. Το χρωστάμε σε αυτή τη βραδιά στο νησί. «Μέσα, έγινε». Τέσσερις μήνες μετά, οι εμφανίσεις στο An Club ανακοινώνονται για Μάρτη, «κλείνω;», «κλείσε!», ο χρόνος περνά, είναι βράδυ σκρολάρω στο κρεββάτι πριν κοιμηθώ, δύσκολη, άγρια η τελευταία βδομάδα του μήνα, δεν ξέρω τι μου γίνεται, κάπως περισσότερο από το συνηθισμένο. Πετάγομαι, βλέπω live Αγγελάκα με Παιδί Τραύμα, wtf, από το An Club, ποιος είμαι; Α είμαι αυτός που έκλεισε μήνες πριν για μια συναυλία και μετά την ξέχασε. Στέλνω μήνυμα χωρίς να σκέφτομαι την ώρα. «Την χάσαμε;» Δεν νομίζω, 29 Μαρτίου είναι η δική μας. Είμαι σίγουρη.
Τελικά η συναυλία που είχαμε κλείσει ήταν στις 27, ημέρα Παρασκευή, με παρεάκι τρελό, Δήμητρα Γαλάνη, Φοίβος Δεληβοριάς και Παύλο Παυλίδη. Και ευτυχώς και για τους δυο ήμασταν όπως έπρεπε εκεί- το σύμπαν βοήθησε. Και ας ήμασταν «ταγμένοι» κάπως γι’ αλλού. Εγώ με το reunion του Factory στο μυαλό που θα ακολουθούσε στο Burger Disco Club, την πρώην ρώσικη ντίσκο στη Νίκης, κι εκείνη, με τα άπαντα του LEX σφηνωμένα στην καθημερινότητα της, αφού στους μήνες που ακολούθησαν από τη Σαμοθράκη είδε το φως το αληθινό και αλλαξοπίστησε.
Ήμασταν έτοιμοι για ότι ακολουθούσε; Νομίζω πως ναι και ας μη το γνωρίζαμε τη στιγμή που κατεβαίναμε τα σκαλιά στη Σολωμού 13, αργοπορημένοι, αλλά όχι εκτός χρόνου. Ούτε εκτός πραγματικότητας.
«Κι εγώ σε κοιτάζω κι όταν έρθει το πρωί ίδια ρούχα βάζω
Μα στο τέλος πάλι μες στην καρδιά μου κάτι θ´ ανατιναχθεί
Κάτι που ήξερες μόνο εσύ»
Σκέφτομαι το τέλος, σε λίγα λεπτά θα βγει όλο το γκρουπ να χαιρετήσει, να υποκλιθεί, να αγαπηθεί με ευγνωμοσύνη. Κι αυτός θα χορέψει πάλι για τελευταία φορά μέσα στην “Δεύτερη Ζωή” και εμείς θα λατρέψουμε τη στιγμή. Το είπα; Το awkward χορευτικό του είναι το safe zone μου- μερικές φορές σκέφτομαι πως μου είναι αρκετό να τον βλέπω να λικνίζεται έτσι, η ακοή μου βυθίζεται/χάνεται μέσα στην όραση και αυτό μου είναι εκθαμβωτικά εντάξει.
«Κι όλο σου φωνάζω
Ίδιους στίχους μια ζωή»
Είμαι ταγμένος σε αυτό τον τύπο. Γιατί επανάφερε στην συναισθηματική μου μνήμη , από τότε που τον είδα για πρώτη φορά στο Gagarin με τον Pan Pan, το indie παρελθόν μου. Όλα εκείνα που έζησα στην εφηβεία -αυτή που έφερνε από τη μια τους Smiths και από την άλλη τους Depeche Mode. Και από τα οποία μάλλον ποτέ δεν ξέφυγα – όχι πως έκανα και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Το κατάλαβα αμέσως μόλις βρήκαμε- θενκς σύμπαν- την απόλυτη θέση σε ένα υπερυψωμένο πεζούλι στο πλάι τη σκηνής και κολυμπήσαμε μέσα στο κύμα με τα περιγραφικά στιχάκια του- άπαιχτος ο νέος στις λέξεις που ξέρουν να ζουν δυνατά. Βλέπαμε – στα δύο τρία μέτρα- και αυτόν και τις παρέες του. Τους μουσικούς του, τον κόσμο. Σε ένα χώρο με τεράστια ιστορία που έμοιαζε παραδόξως φτιαγμένος μόνο γι’ αυτή τη στιγμή. Βλέπαμε τους ανθρώπους εκεί μέσα να τον ερωτεύονται και να του το δείχνουν. Πόσο ωραίο να τραγουδούν τις λέξεις σου σαν να είναι δικές τους. Δεν μπορώ να φανταστώ καν πως είναι αυτό για κάποιον που ένα βράδυ, έκατσε και σχεδίασε ιστορίες για τον εαυτό του ελπίζοντας πως αυτές, κάποτε, θα αγαπηθούν κι από άλλους. Και κοίτα να δεις που αγαπήθηκαν. Τρελά.
Γράφω αυτές τις λέξεις μέρες μετά. Ήθελα μια απόσταση. Να κάτσει μέσα μου, να νιώσω καλύτερα τις στιγμές. Την Μαρία του στο Spotify. Τον Ιχθύ και την «αγάπη που προτιμά όσους σκέφτομαι απλά». Τον τρόπο που έκρυβε τα μάτια του με τα χέρια κάθε φορά που εμφανώς δεν πίστευε τι του συμβαίνει. Το «κάθε φορά θα κοιταζόμαστε κατάματα, κάθε φορά θα κάνουμε τα ίδια πράγματα», μία φωνή, όλοι μαζί, μέσα στο μυθικό υπόγειο. Την Γαλάνη – βαθύ αχ- στο «Ένα μέρος για μένα» – τι φωνή δηλαδή, τι φωνή! Το φαν με τον Φοίβο Δεληβοριά και τη στιγμή που αυτός λύγισε, λέγοντας πόσο του χρωστά για το δώρο που του έκανε με το «Λάθος Τρένο», που μεταξύ μας αν έφτιαχνα πεντάδα με τα πιο αγαπημένα μου του Φοίβου θα ήταν σίγουρα μέσα. Και ναι φυσικά, η στιγμή που βγήκε ο Παυλίδης και τα σάρωσε όλα. Λιτός, ευθύς, ακαταπόνητος και σταθερά εσωστρεφής- ειδικά όταν ξεχύθηκε από το κοινό σε επανάληψη ένα «είσαι καύλας» αποσπώντας του ένα στιγμιαίο σπάνιο χαμογελάκι. Τρία guest φτιαγμένα από καθαρό χρυσάφι. Είναι ωραίο τελικά να σε εκτιμά και να σε γουστάρει το συνάφι σου. Ειδικά όταν μάλιστα αυτό είναι και τέτοιου επιπέδου.
Εκείνο το βράδυ πήγα με μία φίλη. Και βρήκα πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο περίμενα – χωρίς να το έχω κανονίσει. Καθόλου τυχαίο, σκέφτηκα.
