Μεγάλες αναδρομικές, ιστορικές πρώτες παρουσιάσεις, εκθέσεις που συνομιλούν με τη μνήμη, το σώμα, την πολιτική, τη φωτογραφία και την ίδια την έννοια της τέχνης. Από τον επαναστατικό κόσμο του Diego Rivera και τις σκοτεινές νύχτες του Brassaï μέχρι τα γιγαντιαία σώματα της Jenny Saville, τις μυστικιστικές ζωγραφιές της Hilma af Klint και μια ανατρεπτική Marina Abramović, ο φετινός Αύγουστος είναι η ιδανική αφορμή για να βάλετε μία έκθεση ή και περισσότερες στο πρόγραμμα των διακοπών σας. Αν λοιπόν οι διακοπές σας περιλαμβάνουν μια ευρωπαϊκή πόλη, αξίζει να αφήσετε για λίγο τους τουριστικούς οδηγούς και να χαθείτε σε μία από αυτές τις έντεκα εκθέσεις.
Diego Rivera and the Construction of Modern Mexican Art – Ρώμη
Musei Capitolini, μέχρι 13 Δεκεμβρίου 2026
Ο Diego Rivera είναι γνωστός στους περισσότερους ως ο σύζυγος της Frida Kahlo, όμως στην πραγματικότητα υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα και ο άνθρωπος που άλλαξε ριζικά τη σύγχρονη μεξικανική τέχνη. Πριν επιστρέψει στην πατρίδα του το 1921, πέρασε σχεδόν μία δεκαετία στην Ευρώπη, σπουδάζοντας στη Μαδρίτη και αργότερα στο Παρίσι, όπου συναναστράφηκε τον Picasso, τον Modigliani και τον κύκλο των κυβιστών. Η ευρωπαϊκή πρωτοπορία επηρέασε βαθιά τη ματιά του, όμως όταν γύρισε στο Μεξικό αποφάσισε να δημιουργήσει κάτι εντελώς διαφορετικό, μια δημόσια τέχνη που μιλούσε για την ιστορία, την επανάσταση και τους απλούς ανθρώπους.
Η έκθεση στο Musei Capitolini είναι η πρώτη μεγάλη αναδρομική του Rivera που παρουσιάζεται ποτέ στην Ιταλία και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη έκθεση μεξικανικής τέχνης που έχει φιλοξενηθεί στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. Περιλαμβάνει περίπου 30 έργα του Rivera, αλλά και περισσότερα από 100 έργα των José Clemente Orozco, David Alfaro Siqueiros, Frida Kahlo και άλλων δημιουργών που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σύγχρονης καλλιτεχνικής ταυτότητας του Μεξικού. Είναι μια σπάνια ευκαιρία να δει κανείς πώς γεννήθηκε ένα από τα πιο πολιτικά και επιδραστικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Ντιέγκο Ριβέρα (1886-1957) Mujer sentada con flores Γυναίκα που κάθεται με λουλούδια 1944 λάδι σε καμβά, 118 x 150 cm Πόλη του Μεξικού, Colección de Arte BBVA México, inv. CCB062 © Banco de México.
Sophie Calle: Something Missing? – Κοπεγχάγη
Louisiana Museum of Modern Art, μέχρι 6 Σεπτεμβρίου 2026
Η Sophie Calle, η οποία εδώ και πέντε δεκαετίες μετατρέπει ολόκληρη τη ζωή –τη δική της αλλά και των άλλων– σε έργο τέχνης. Η Γαλλίδα δημιουργός έχει ακολουθήσει αγνώστους στους δρόμους, έχει κοιμηθεί στα κρεβάτια ξενοδοχείων όπου εργαζόταν ως καμαριέρα για να φωτογραφίσει τα προσωπικά αντικείμενα των επισκεπτών, έχει ζητήσει από ντετέκτιβ να την παρακολουθήσουν και έχει μετατρέψει έναν ερωτικό χωρισμό σε εγκατάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά καιρούς έχει χαρακτηριστεί από καλλιτέχνιδα-ντετέκτιβ, μέχρι stalker. Εκείνη, πάντως, επιμένει ότι απλώς εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης περιέργειας, της μνήμης και της ιδιωτικότητας.
Παρ’ ότι δεν σπούδασε ποτέ σε σχολή καλών τεχνών, η Calle επηρεάστηκε βαθιά από το γαλλικό λογοτεχνικό κίνημα Oulipo, το οποίο βασιζόταν σε αυστηρούς, συχνά αυθαίρετους κανόνες δημιουργίας. Στα έργα της θέτει στον εαυτό της παράξενες αποστολές και αφήνει την τύχη, τις συμπτώσεις και τους άλλους ανθρώπους να καθορίσουν την εξέλιξή τους. Έτσι, η φωτογραφία συναντά τη λογοτεχνία, η αυτοβιογραφία μπλέκεται με τη μυθοπλασία και ο θεατής δεν είναι ποτέ σίγουρος πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η κατασκευή.
Η έκθεση στο Louisiana Museum of Modern Art είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες αναδρομές που έχουν παρουσιαστεί για το έργο της. Συγκεντρώνει φωτογραφίες, βίντεο, εγκαταστάσεις και προσωπικά αρχεία από διαφορετικές περιόδους της καριέρας της, αποκαλύπτοντας πώς μια καλλιτέχνιδα κατάφερε να μετατρέψει την αμηχανία, την απώλεια, την επιθυμία και την παρακολούθηση σε μια εντελώς δική της εικαστική γλώσσα. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Sophie Calle, Calle-Joconde (Wrong turn), 2023.
Brassaï – Στοκχόλμη
Moderna Museet, μέχρι 4 Οκτωβρίου 2026
Αν το Παρίσι του Μεσοπολέμου είχε έναν επίσημο φωτογράφο, αυτός θα ήταν ο Brassaï. Γεννημένος ως Gyula Halász το 1899 στο Brassó της τότε Ουγγαρίας, από όπου και προέρχεται το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, έγινε ο άνθρωπος που αποτύπωσε όσο κανείς άλλος τη νυχτερινή ζωή της γαλλικής πρωτεύουσας. Οι δρόμοι με την ομίχλη, τα καμπαρέ, τα μπιστρό, οι εργάτες, οι πόρνες, οι καθαρίστριες και οι μεθυσμένοι έγιναν μέσα από τον φακό του κομμάτι μιας ποιητικής, σχεδόν κινηματογραφικής αφήγησης που καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο φανταζόμαστε μέχρι σήμερα το Παρίσι της δεκαετίας του ’30.
Ο Brassaï, όμως, δεν φωτογράφιζε μόνο τη νύχτα και τους ανθρώπους του περιθωρίου, κινήθηκε με την ίδια άνεση και στους κύκλους της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας, διατηρώντας στενή φιλία με καλλιτέχνες όπως ο Pablo Picasso, ο Henri Matisse, ο Salvador Dalí, ο Georges Braque και ο Alberto Giacometti. Τα πορτρέτα τους αποτελούν σήμερα ανεκτίμητα ιστορικά ντοκουμέντα μιας από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ευρωπαϊκής τέχνης.
Η έκθεση στο Moderna Museet είναι η πρώτη μεγάλης κλίμακας αναδρομική αφιερωμένη στον Brassaï που παρουσιάζεται ποτέ στη Σουηδία. Περισσότερες από εκατό φωτογραφίες αποκαλύπτουν το εύρος του έργου του, από τις εμβληματικές εικόνες του βιβλίου Paris de Nuit, μέχρι σπάνια πορτρέτα και σκηνές της καθημερινότητας που ισορροπούν ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την ποίηση. Ακόμη κι αν δεν γνωρίζετε το όνομά του, είναι σχεδόν βέβαιο ότι έχετε ήδη δει εικόνες του και αυτή είναι η ευκαιρία να τις δείτε όλες μαζί. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Brassaï, Couple of Lovers in a Small Parisian Café, Place d’Italie, ca. 1932/ca. 1970 © Estate Brassaï Succession – Philippe Ribeyrolles 2026
Jenny Saville – Βενετία
Ca’ Pesaro, μέχρι 22 Νοεμβρίου 2026
Η Jenny Saville ζωγραφίζει το ανθρώπινο σώμα όπως λίγοι σύγχρονοι καλλιτέχνες τολμούν. Όχι εξιδανικευμένο, όχι αψεγάδιαστο, αλλά βαρύ, εύθραυστο, γεμάτο πτυχές, ουλές και ένταση. Από τα πρώτα της έργα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα, η Βρετανίδα ζωγράφος έχει χτίσει μια εντυπωσιακή καριέρα εξερευνώντας τη σωματικότητα μέσα από γιγαντιαίους καμβάδες και μια σχεδόν γλυπτική χρήση της μπογιάς.
Η ίδια έχει πει ότι από μικρή την γοήτευαν οι μορφές. Οι γυναίκες του Titian, τα σώματα που συναντούσε γύρω της, ακόμη και οι πτυχώσεις του δικού της δέρματος. Αργότερα, η δουλειά της συνδέθηκε με τη σχολή των Young British Artists, χωρίς ποτέ να περιοριστεί στις αισθητικές της τάσεις. Αντίθετα, η Saville δημιούργησε μια προσωπική γλώσσα που συνομιλεί εξίσου με τον Lucian Freud, τον Rubens και την κλασική αναγεννησιακή ζωγραφική.
Η μεγάλη ατομική έκθεση στο Ca’ Pesaro παρουσιάζεται παράλληλα με την 61η Μπιενάλε της Βενετίας και συγκεντρώνει περίπου 30 έργα, από τις εμβληματικές δημιουργίες της δεκαετίας του ’90 μέχρι τους πιο πρόσφατους πίνακές της. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη μιας ζωγράφου που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο απεικονίζεται το σώμα στη σύγχρονη τέχνη. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Jenny Saville, Drift, 2020–22.
Anselm Kiefer. The Alchemists – Μιλάνο
Palazzo Reale, μέχρι 27 Σεπτεμβρίου 2026
Ο Anselm Kiefer δεν υπήρξε ποτέ ένας καλλιτέχνης που ενδιαφερόταν μόνο για την αισθητική. Εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια, ο Γερμανός δημιουργός χρησιμοποιεί τη ζωγραφική, τη γλυπτική και υλικά όπως μολύβι, στάχτη, άχυρο και χώμα για να μιλήσει για τη μνήμη, την ιστορία, τον πόλεμο, τον μύθο και την ανθρώπινη αναγέννηση. Κάθε έργο του μοιάζει με αρχαιολογικό εύρημα που κουβαλά πάνω του τα ίχνη του χρόνου και της καταστροφής.
Η νέα μνημειακή έκθεση The Women Alchemists, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Gabriella Belli, παρουσιάζεται στην εμβληματική Sala delle Cariatidi του Palazzo Reale και αποτελεί μέρος του πολιτιστικού προγράμματος των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Milano Cortina 2026. Πρόκειται για ένα έργο που σχεδιάστηκε ειδικά για τον χώρο και άρχισε να δημιουργείται το 2023, με περισσότερους από σαράντα γιγαντιαίους καμβάδες να συνομιλούν με τη δραματική αρχιτεκτονική της αίθουσας, η οποία εξακολουθεί να φέρει τα σημάδια από τον βομβαρδισμό του 1943.
Η έκθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον χάρη στη θεματική της. Ο Kiefer στρέφεται στις γυναίκες που συνέβαλαν στην ιστορία της αλχημείας, πολλές από τις οποίες σχεδόν διαγράφηκαν από τη συλλογική μνήμη. Κεντρική μορφή είναι η Caterina Sforza, η αναγεννησιακή ευγενής, επιστήμονας και στρατιωτική ηγέτιδα που έζησε τα νεανικά της χρόνια στο Μιλάνο και άφησε πίσω της ένα σπάνιο χειρόγραφο με περισσότερες από 400 συνταγές, ανάμεσά τους φαρμακευτικές και αλχημιστικές. Δίπλα της εμφανίζονται ιστορικές μορφές όπως η Isabella Cortese και η Mary the Jewess, αλλά και λιγότερο γνωστές προσωπικότητες, όπως η Marie Meurdrac, η Rebecca Vaughan και η Mary Anne Atwood.
Μέσα από τη χαρακτηριστική, υλική και γεμάτη συμβολισμούς ζωγραφική του, ο Kiefer επιχειρεί να ανασύρει από τη λήθη αυτές τις γυναίκες, συνδέοντας την αλχημεία με τη δημιουργία, τη μνήμη και τη μεταμόρφωση. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο φιλόδοξες εκθέσεις της χρονιάς, όπου η ιστορία της τέχνης, η επιστήμη, ο μύθος και η γυναικεία παρουσία ενώνονται σε έναν εντυπωσιακό εικαστικό κόσμο. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Installation view of “Anselm Kiefer. The Alchemists,” 2026.
Aurèlia Muñoz: Entities – Μαδρίτη
Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, μέχρι 7 Σεπτεμβρίου 2026
Για δεκαετίες, η Aurèlia Muñoz βρισκόταν εγκλωβισμένη σε μια κατηγορία που συχνά αντιμετωπιζόταν υποτιμητικά, αυτή της τεχνίτριας. Κι όμως, η Καταλανή δημιουργός υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του διεθνούς κινήματος που μετέτρεψε την υφαντική και το fiber art σε σύγχρονη γλυπτική. Η σχέση της με το μακραμέ ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν ως παιδί, κατά τη διάρκεια μιας μακράς ανάρρωσης, έμαθε την τεχνική από τη θεία της. Αυτό που για πολλούς ήταν μια παραδοσιακή χειροτεχνία, για εκείνη εξελίχθηκε σε ολόκληρη εικαστική γλώσσα.
Από τη δεκαετία του 1960 άρχισε να δημιουργεί τεράστιες κατασκευές από γιούτα, βαμβάκι, σιζάλ και νάιλον, οι οποίες δεν περιορίζονταν στον τοίχο αλλά καταλάμβαναν ολόκληρο τον χώρο. Οι πλεγμένες μορφές της θυμίζουν άλλοτε γιγάντιους χαρταετούς που αιωρούνται, άλλοτε ιστούς αράχνης ή οργανισμούς που μοιάζουν να έχουν προσγειωθεί από κάποιον άλλο πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο ότι συμμετείχε στις ιστορικές Biennale Υφαντικής της Λωζάνης δίπλα σε ονόματα όπως η Sheila Hicks, η Magdalena Abakanowicz και η Olga de Amaral. Είναι οι καλλιτέχνιδες που άλλαξαν για πάντα την αντίληψη γύρω από το textile art.
Η έκθεση Entities είναι η πρώτη μεγάλη αναδρομική της Muñoz και επιχειρεί να αποκαταστήσει τη θέση της στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης. Μέσα από γλυπτά, εγκαταστάσεις, σχέδια και αρχειακό υλικό, αποκαλύπτεται μια δημιουργός που έβλεπε το νήμα ως μέσο για να δημιουργήσει χώρους, τελετουργίες και εμπειρίες. Είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες εκθέσεις του καλοκαιριού και πιθανότατα η ιδανική αφορμή για να ανακαλύψει κανείς ένα όνομα που άργησε πολύ να πάρει τη θέση που του άξιζε. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Installation view of “Aurèlia Muñoz: Entities,” 2026.
Marina Abramović: Balkan Erotic Epic – Βερολίνο
Gropius Bau, μέχρι 23 Αυγούστου 2026
Εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια, η Marina Abramović χρησιμοποιεί το ίδιο της το σώμα ως βασικό υλικό της τέχνης της. Έχει εκθέσει τον εαυτό της στον πόνο, στην εξάντληση, στον φόβο και στη σιωπή, δημιουργώντας μερικές από τις πιο εμβληματικές performances του 20ού και του 21ου αιώνα. Πίσω όμως από όλες αυτές τις δράσεις υπήρχε πάντα μια σταθερή πηγή έμπνευσης, οι μύθοι, οι λαϊκές δοξασίες και οι τελετουργίες των Βαλκανίων, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Το Balkan Erotic Epic ξεκίνησε το 2005 ως μια σειρά βίντεο βασισμένων σε παλιές βαλκανικές παραδόσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι ερωτικές πράξεις μπορούσαν να λειτουργήσουν ως τελετουργίες γονιμότητας και προστασίας. Γυναίκες που εξέθεταν το σώμα τους στη βροχή για να εξευμενίσουν τη φύση, άνδρες που επιδίδονταν σε ερωτικές πράξεις στα χωράφια για να εξασφαλίσουν καλή σοδειά. Πρακτικές που σήμερα μοιάζουν σχεδόν σουρεαλιστικές, αλλά αποτελούσαν μέρος της λαϊκής παράδοσης σε αρκετές περιοχές των Βαλκανίων.
Στο Gropius Bau, η Abramović επεκτείνει αυτό το σύμπαν μέσα από βιντεοεγκαταστάσεις, γλυπτά και ζωντανές performances που μετατρέπουν το σώμα σε κάτι περισσότερο από φυσική παρουσία: σε φορέα μνήμης, πνευματικότητας και αντίστασης. Πρόκειται για μια έκθεση που, όπως σχεδόν κάθε έργο της Abramović, δεν ενδιαφέρεται να προκαλέσει απλώς εντύπωση, αντίθετα, καλεί τον θεατή να αναμετρηθεί με ζητήματα όπως η επιθυμία, η θρησκεία, η παράδοση και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Film still from Marina Abramović’s Women Massaging Breasts, 2005.
Hilma af Klint – Παρίσι
Grand Palais, μέχρι 30 Αυγούστου 2026
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το όνομα της Hilma af Klint ήταν γνωστό μόνο στους ιστορικούς της τέχνης. Σήμερα θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών και πολλοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε η πραγματική πρωτοπόρος της αφηρημένης ζωγραφικής, δημιουργώντας έργα χωρίς αναγνωρίσιμες μορφές αρκετά χρόνια πριν από τον Kandinsky ή τον Mondrian.
Η Σουηδή καλλιτέχνιδα, που γεννήθηκε το 1862, πίστευε βαθιά στον πνευματισμό και τη θεοσοφία. Μαζί με μια ομάδα γυναικών πραγματοποιούσε πνευματιστικές συνεδρίες, μέσα από τις οποίες θεωρούσε ότι λάμβανε οδηγίες από ανώτερες οντότητες για τα έργα που έπρεπε να δημιουργήσει. Έτσι, το 1906 ξεκίνησε να ζωγραφίζει τεράστιες αφηρημένες συνθέσεις γεμάτες σπείρες, κύκλους, σύμβολα και έντονα χρώματα, σε μια εποχή που η αφηρημένη τέχνη ουσιαστικά δεν υπήρχε ακόμη.
Η έκθεση στο Grand Palais συγκεντρώνει δύο από τις σημαντικότερες ενότητες του έργου της. Τους περίφημους The Ten Largest (δέκα μνημειώδεις πίνακες που ολοκληρώθηκαν μέσα σε μόλις σαράντα ημέρες το 1907), και τους Temple Paintings, που αποτελούσαν μέρος του μεγάλου πνευματικού της οράματος για έναν ναό αφιερωμένο στην τέχνη και τη γνώση. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες παρουσιάσεις της Hilma af Klint που έχουν γίνει ποτέ στη Γαλλία και μια μοναδική ευκαιρία να δει κανείς από κοντά έργα που μοιάζουν εντυπωσιακά σύγχρονα, παρ’ ότι δημιουργήθηκαν πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Hilma af Klint, The Ten Greatest, Group IV, 1907.
The World in Focus – Βιέννη
Albertina Museum, μέχρι 26 Οκτωβρίου 2026
Σήμερα φωτογραφίζουμε σχεδόν αντανακλαστικά κάθε μας ταξίδι. Στα μέσα όμως του 19ου αιώνα, η φωτογραφία ήταν μια καινούργια τεχνολογία που απαιτούσε εξοπλισμό, υπομονή και… σχεδόν εξερευνητικό θάρρος. Μόλις μία δεκαετία μετά την εφεύρεσή της, φωτογράφοι άρχισαν να μεταφέρουν τις ογκώδεις μηχανές τους στις Άλπεις, στη Μέση Ανατολή, στις απομακρυσμένες περιοχές της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και μέχρι την Ιαπωνία, δημιουργώντας τις πρώτες εικόνες ενός κόσμου που για τους περισσότερους Ευρωπαίους ήταν ακόμη άγνωστος.
Η έκθεση The World in Focus στο Albertina αξιοποιεί τον πλούτο της φωτογραφικής συλλογής του μουσείου για να αφηγηθεί αυτή την ιστορία. Οι φωτογραφίες δεν παρουσιάζονται μόνο ως αισθητικά αντικείμενα αλλά και ως τεκμήρια μιας εποχής όπου η κάμερα λειτουργούσε ως εργαλείο χαρτογράφησης, επιστημονικής παρατήρησης και εξερεύνησης. Παγετώνες, αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικά μνημεία, εξωτικά τοπία και πόλεις που άλλαξαν ριζικά μέσα στον επόμενο αιώνα συνθέτουν ένα οπτικό αρχείο ανεκτίμητης ιστορικής αξίας.
Το ενδιαφέρον της έκθεσης είναι ότι σε κάνει να δεις αυτές τις εικόνες με δύο διαφορετικούς τρόπους, αφενός ως τα πρώτα ταξιδιωτικά στιγμιότυπα της ιστορίας και αφετέρου ως μαρτυρίες ενός κόσμου που σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει πια. Για όποιον αγαπά τη φωτογραφία, την ιστορία ή απλώς τα ταξίδια, η συγκεκριμένη έκθεση λειτουργεί σαν ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο, πολύ πριν η έννοια του τουρισμού αποκτήσει τη σημερινή της μορφή. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Raimund Stillfried von Rathenitz, Corner Watchtower of the Castle in Edo (Tokyo), c. 1875
Ed van der Elsken: Up Close – Άμστερνταμ
Rijksmuseum, μέχρι 13 Σεπτεμβρίου 2026
«Δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε αντικειμενικός παρατηρητής. Είμαι ένας άνθρωπος με συμπάθειες και αντιπάθειες». Με αυτή τη φράση ο Ed van der Elsken περιέγραφε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τη φωτογραφική του φιλοσοφία. Ο Ολλανδός φωτογράφος δεν ενδιαφερόταν να καταγράψει την πραγματικότητα με ουδέτερο τρόπο, ήθελε να βουτήξει μέσα της και να γίνει μέρος της.
Γεννημένος στο Άμστερνταμ το 1925, μετακόμισε σε νεαρή ηλικία στο μεταπολεμικό Παρίσι, όπου γοητεύτηκε από τη μποέμικη νεολαία που αναζητούσε έναν νέο τρόπο ζωής μετά τον πόλεμο. Από εκεί ξεκίνησε μια καριέρα που τον οδήγησε σε όλο τον κόσμο, φωτογραφίζοντας ανθρώπους στους δρόμους, μουσικούς, ερωτευμένα ζευγάρια, παιδιά, ταξιδιώτες και κάθε μορφή καθημερινής ελευθερίας. Οι εικόνες του είναι αυθόρμητες, γεμάτες ενέργεια και συναισθηματική εγγύτητα, σαν να τραβήχτηκαν από κάποιον φίλο και όχι από έναν εξωτερικό παρατηρητή.
Η έκθεση Up Close είναι η μεγαλύτερη που έχει οργανωθεί ποτέ για τον Van der Elsken στην πατρίδα του. Σε εννέα αίθουσες παρουσιάζονται φωτογραφίες από διαφορετικές δεκαετίες και ηπείρους, μαζί με προσωπικά σημειωματάρια, φιλμ και πειραματισμούς από τον σκοτεινό θάλαμο, αποκαλύπτοντας ολόκληρη τη δημιουργική του διαδικασία. Είναι μια έκθεση που δεν αφορά μόνο έναν σπουδαίο φωτογράφο, αλλά και μια εποχή όπου η φωτογραφία δρόμου είχε το θάρρος να πλησιάζει τους ανθρώπους όσο πιο κοντά γινόταν, όπως άλλωστε προδίδει και ο τίτλος της. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Ed van der Elsken, Woman cycling, Amsterdam, 1983.
Mucha Museum – Πράγα
Savarin Palace, μέχρι 24 Ιανουαρίου 2028
Δεν πρόκειται ακριβώς για μια προσωρινή έκθεση, αλλά για έναν ολοκαίνουργιο πολιτιστικό προορισμό που αξίζει να μπει στο πρόγραμμα όποιου επισκέπτεται την Πράγα. Το Mucha Museum άνοιξε ξανά τις πόρτες του σε νέα έδρα, το εντυπωσιακά ανακαινισμένο Savarin Palace, ένα μπαρόκ κτίριο στην καρδιά της πόλης που υπήρξε αγαπημένο σημείο συνάντησης καλλιτεχνών και διανοουμένων κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930.
Ο Alphonse Mucha δεν είναι απλώς ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της Art Nouveau, για τους Τσέχους αποτελεί εθνικό σύμβολο. Οι χαρακτηριστικές αφίσες του με τις αέρινες γυναικείες μορφές, τα περίτεχνα φυτικά μοτίβα και τις διακοσμητικές γραμμές διαμόρφωσαν την αισθητική μιας ολόκληρης εποχής και εξακολουθούν να επηρεάζουν τη γραφιστική, τη μόδα και το design μέχρι σήμερα.
Στο νέο μουσείο, οι επισκέπτες θα βρουν τις πιο γνωστές δημιουργίες του, όπως την Princess Hyacinth, αλλά και έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό, ανάμεσά τους πρώιμοι ελαιογραφικοί πίνακες, σχέδια και προπαρασκευαστικές μελέτες που αποκαλύπτουν άγνωστες πλευρές της καλλιτεχνικής του πορείας. Παράλληλα, παραμένει ζωντανή η προσδοκία ότι στο μέλλον θα εκτεθεί μόνιμα εκεί και το μνημειώδες Slav Epic, ο κύκλος των είκοσι γιγαντιαίων καμβάδων που ο ίδιος θεωρούσε το σπουδαιότερο έργο της ζωής του. Ακόμη κι αν έχετε επισκεφθεί ξανά την Πράγα, το νέο Mucha Museum δίνει έναν ακόμη λόγο να επιστρέψετε. Γιατί με τον Mucha ισχύει αυτό που λένε και οι επιμελητές του μουσείου, ποτέ δεν είναι αρκετός. Πληροφορίες: ΕΔΩ.
Alphonse Mucha, Princess Hyacinth, 1911.
