Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις πώς ένα φεστιβάλ γίνεται «το μεγάλο αθηναϊκό φεστιβάλ», η εύκολη απάντηση είναι: μεγάλα ονόματα, καλή παραγωγή, γεμάτες βραδιές. Η πραγματική απάντηση είναι πιο περίπλοκη: συνέπεια στις επιλογές. Από τους πρώτους πειραματισμούς μέχρι τα sold out της Πλατείας Νερού, το Release Athens δεν χτίστηκε πάνω σε σίγουρα χαρτιά και δεν έγινε μεγάλο επειδή έφερε απλώς κάποια huge ονόματα. Έγινε επειδή από την αρχή δεν έπαιξε το παιχνίδι της σιγουριάς στο line up του και δεν το παίζει ούτε τώρα που θα μπορούσε.
Από το 2016, με ονόματα όπως οι PJ Harvey, οι Sigur Rós και οι Brian Jonestown Massacre, το Release δεν συστήθηκε ως εύκολο φεστιβάλ. Αυτό συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με εμφανίσεις όπως των Massive Attack, των The Cure, του Nick Cave και των Arctic Monkeys και εκεί άρχισε να χτίζεται η πρώτη σχέση εμπιστοσύνης.
Σταδιακά, το Release άρχισε να ανοίγει τον χάρτη του. Η ηλεκτρονική σκηνή, οι πιο dance επιλογές, τα alternative και post-punk acts, οι πιο «βαριές» μέρες με metal line-ups, όλα συνυπήρχαν χωρίς να διαλύεται η συνοχή και εκεί έγινε πλέον ένα φεστιβάλ που μπορούσε να χωρέσει διαφορετικούς κόσμους χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του. Από την Kylie Minogue, τους Slipknot, τους IDLES, τους Duran Duran και τους Moderat, μέχρι τους Fontaines D.C., τους Prodigy, τη Rosalia και τον Liam Gallagher.
Και φτάνουμε στο φετινό line-up. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι «έχει και επιστροφές, άρα παίζει safe». Αν όμως το δεις σωστά, θα καταλάβεις ότι συμβαίνει το αντίθετο, το φετινό line-up δείχνει ένα φεστιβάλ που, στα δέκα του χρόνια, δεν κλείνεται σε ένα κοινό και δεν πουλάει μόνο νοσταλγία.
Στο ίδιο καλοκαίρι συνυπάρχουν ο David Byrne με τον Jean-Michel Jarre, οι Gorillaz με τους The Flaming Lips, οι Pet Shop Boys με τους Pantera, ο Chris Isaak με τα Ημισκούμπρια, οι Megadeth με τους Nation of Language. Δίπλα τους, ο Nick Cave and the Bad Seeds, οι Garbage, η Anna von Hausswolff, οι Viagra Boys, οι Limp Bizkit, ο Παύλος Παυλίδης, οι The Offspring, οι Bad Religion, οι Sabaton, οι Epica, αλλά και acts όπως οι Deadletter, οι High Vis, οι Three Days Grace και οι Pale Blue Eyes. Και βλέπουμε μία πολυσυλλεκτικότητα με ρίσκο, ακριβώς πάνω στη γραμμή που έχει περιγράψει ο Θωμάς Μαχαίρας για το Release από την αρχή. Ένα line-up, δηλαδή, που ρισκάρει να μη χωρέσει σε ένα κοινό.
Ναι, υπάρχουν ονόματα που έχουν ξαναπεράσει από το Release. Ο Nick Cave και οι The Bad Seeds έχουν αφήσει πολύ δυνατό αποτύπωμα, ενώ οι Pet Shop Boys, οι The Offspring, οι Thievery Corporation, οι Megadeth, οι Helloween και ο Παύλος Παυλίδης έχουν ήδη ιστορία με το φεστιβάλ. Το θέμα όμως δεν είναι η επανάληψη, αλλά το timing.
Η διοργάνωση επανεντάσσει καλλιτέχνες όταν μπορούν να λειτουργήσουν αλλιώς μέσα στο νέο παζλ του line-up και οι επιστροφές είναι μέρος μιας ταυτότητας που λέει ότι το φεστιβάλ θέλει να κρατά δίαυλο και με το κοινό του alternative/indie και με το classic pop audience και με το metal/punk κοινό, αλλά και με όσους θέλουν κάτι πιο απρόβλεπτο ή πιο ψαγμένο.
Όπως έχει πει και ο Θωμάς Μαχαίρας, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Release Athens Festival και της Fuzz Productions, η φιλοσοφία του φεστιβάλ είναι μία ισορροπία ανάμεσα στο ψαγμένο και το mainstream. Όχι για να τους ικανοποιήσει όλους, αλλά για να δημιουργεί ένα πρόγραμμα που έχει λόγο ύπαρξης. Το πιο δύσκολο λοιπόν είναι να συνεχίζεις να ρισκάρεις όταν δεν χρειάζεται.
