Το Gary που αν το ψάξεις στα credits της σειράς δεν θα το βρεις, εμφανίστηκε στο νεκρό χρόνο ανάμεσα στην τέταρτη και στην πέμπτη σεζόν σαν φάντασμα, σαν ένα αυτόνομο φιλμ, ένα χαμένο κομμάτι μνήμης ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες που συναντήσαμε στο πρώτο κύκλο, σαν ένα υπόλοιπο, σαν μια χαμένη επεξήγηση που ποτέ δεν ειπώθηκε, σαν μια υπόσχεση που ήρθε επιτέλους η ώρα να εκπληρωθεί. Η πραγματική ιστορία του Richie και του Mikey -θα μπορούσε να είναι και ο υπότιτλος του Gary- είναι γραμμένο από τους ίδιους τους Ebon Moss-Bachrach και Jon Bernthal και αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς. Οι δυο τους παίρνουν τους χαρακτήρες με το βάρος των τύψεων και την γενναιοδωρία της αντρικής τρυφερότητας και τους βάζουν σε ένα ταξίδι προς το Gary της Indiana – μια πόλη που μοιάζει σαν είναι το παρελθόν και το μέλλον τους μαζί.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Υπάρχει κάτι βαθιά αμερικανικό σε αυτό το έκτακτο επεισόδιο, διευκρινίζει ο Guardian, αλλά όχι με τον τρόπο που το Χόλυγουντ πουλάει εδώ και δεκαετίες την Αμερική. Σαν μια χώρα ανοιχτών δρόμων, neon diners και λυτρωτικών road trips. Eίναι αμερικανικό όπως είναι αμερικανικές οι ξεχαρβαλωμένες βιομηχανικές πόλεις των Μεγάλων Λιμνών, κουρασμένο, σκουριασμένο, βρεγμένο από μια βροχή που μοιάζει να πέφτει χρόνια τώρα πάνω στα ίδια εγκαταλειμμένα πάρκινγκ. Και ίσως γι’ αυτό να είναι ό,τι πιο αληθινό έχει κάνει η σειρά εδώ και καιρό.
Το Gary ήρθε για να «εξηγήσει» αυτό που μας έλειπε από την ιστορία του The Bear. Να κατανοήσουμε πιο καθαρά το πένθος πριν το θάνατο. Γι’ αυτό μάς γυρίζει πίσω. Πριν από τα αστέρια Michelin, πριν από τις κρίσεις πανικού του Carmy, πριν το εστιατόριο γίνει μνημείο άγχους και εμμονής. Μας πάει στην εποχή που ήταν μόνο οι δύο, ο Richie και ο Mikey. Και τους βάζει σε ένα αυτοκίνητο. Και σε μια διαδρομή προς το Gary της Indiana. Ένα delivery για τον Uncle Jimmy που μοιάζει εξαρχής ύποπτο, σαν όλες εκείνες τις μικρές δουλειές που κάνουν οι άνθρωποι όταν η ζωή τούς έχει ήδη στριμώξει στη γωνία.
Το Gary ανασαίνει διαφορετικά από το υπόλοιπο The Bear. Έχει τον ρυθμό, την ατμόσφαιρα, τον τσαμπουκά ενός indie φιλμ των 70s που ξέμεινε σε VHS κασέτα. Μια διαδρομή με αστεία που ξεκινά σαν χαβαλές και καταλήγει σε μια σειρά από σημαντικές υπαρξιακές καταρρεύσεις μοιάζει σαν να ανήκει σε ένα άλλο κόσμο. Δυο άντρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο, που μιλάνε για μαλακίες επειδή δεν μπορούν να μιλήσουν για το πραγματικό πράγμα που τους αφορά. Τον φόβο ότι η ζωή τους γλιστράει μέσα από τα χέρια τους χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό.
Ο Richie του Moss-Bachrach είναι ίσως η πιο τραγική φιγούρα του σύγχρονου prestige TV. Όχι γιατί είναι βαθιά δυστυχισμένος. Αλλά γιατί μοιάζει να έχει γεννηθεί με την αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι πήραν κάποιο εγχειρίδιο ενηλικίωσης κι εκείνος έμεινε απέξω. Εδώ είναι ακόμα ζωντανός, ακόμα φωνακλάς, ακόμα ικανός να κάνει μια παρέα αγνώστων να γελάσει. Κι όμως, ήδη υπάρχει πάνω του αυτή η σκιά. Η αίσθηση ότι κάποτε θα ξυπνήσει και όλα θα έχουν χαθεί. Και απέναντί του ο Mikey του Bernthal, ένας άνθρωπος που μοιάζει να καίγεται από μέσα προς τα έξω. Ο Bernthal παίζει τον Mikey σαν κάποιον που μπορεί μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα να γίνει ο πιο γοητευτικός τύπος στο μπαρ και αμέσως μετά ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στο δωμάτιο. Το βλέμμα του έχει εκείνη τη γνώριμη κόπωση των ανθρώπων που κάνουν συνέχεια performance του εαυτού τους γιατί φοβούνται τι θα συμβεί αν μείνουν σιωπηλοί.
Υπάρχει μια σκηνή σε ένα μπαρ όπου ο Mikey αρχίζει να ανοίγεται σε μια άγνωστη γυναίκα. Όχι στον Richie. Σε μια ξένη. Και αυτό είναι ίσως το πιο βίαιο- με ή χωρίς εισαγωγικά- πράγμα του επεισοδίου. Γιατί καταλαβαίνεις ότι η οικειότητα δεν είναι πάντα θέμα αγάπης, είναι θέμα ντροπής. Ο Richie είναι πολύ κοντά του για να τον κοιτάξει πραγματικά. Κι έτσι ο Mikey προτιμά να εξομολογηθεί σε κάποιον που δεν θα χρειαστεί να τον θυμάται αύριο.
Ακόμη και η ίδια η πόλη, μετατρέπεται σε χαρακτήρα. Μια Αμερική μετά το τέλος της εργασίας, μετά το τέλος της ελπίδας, μετά το τέλος του βιομηχανικού ονείρου. Δεν είναι τυχαίο ότι το επεισόδιο μοιάζει να συμβαίνει μόνο μέσα σε ένα σούρουπο, σαν να μην ξημερώνει ή νυχτώνει ποτέ πραγματικά. Οι δημιουργοί χρησιμοποιούν το τοπίο όχι σαν ντεκόρ αλλά σαν ψυχολογία. Όλα μοιάζουν έτοιμα να διαλυθούν, οι δρόμοι, τα μπαρ, τα σώματα, οι άνθρωποι.
Το Gary πετυχαίνει κάτι που οι τελευταίες σεζόν του The Bear είχαν σχεδόν ξεχάσει, δεν φωνάζει, αφήνει μεγάλο χώρο στις σιωπές. Δεν προσπαθεί κάθε δευτερόλεπτο να γίνει σημαντικό. Και γι’ αυτό, όταν τελικά έρχεται η έκρηξη, ένας μονόλογος του Mikey γεμάτος αλκοόλ, αυτολύπηση και καταπιεσμένη οργή, σε χτυπάει σαν γροθιά που δεν είδες ποτέ να έρχεται. Ο Guardian έγραψε ότι η σκηνή μοιάζει με «closing time punch-up» και είναι ακριβώς αυτό. Ένας καβγάς τελευταίας παραγγελίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται τόσο πολύ ώστε δεν αντέχουν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το επεισόδιο λειτουργεί σχεδόν σαν μια μικρή ταινία πάνω στην αντρική φιλία. Όχι τη χολιγουντιανή εκδοχή της, με high fives και bromance ατάκες, αλλά την πραγματική, αυτή όπου οι άντρες οδηγούν επί ώρες χωρίς να λένε τίποτα ουσιαστικό, όπου οι αγκαλιές αντικαθίστανται από προσβολές, όπου η αγάπη εκφράζεται μέσα από το «σε πειράζω γιατί αλλιώς θα καταρρεύσω». Κάτι ανάμεσα σε Midnight Cowboy και μεταμεσονύχτια κουβέντα σε βενζινάδικο.
Αν το The Bear ξεκίνησε ως μια σειρά για ανθρώπους που προσπαθούν να σώσουν ένα εστιατόριο, το Gary θυμίζει τι ήταν πραγματικά από την αρχή. Μια ιστορία για ανθρώπους που προσπαθούν να σώσουν ο ένας τον άλλον και αποτυγχάνουν σχεδόν κάθε φορά. Κι αυτή η αποτυχία είναι που το κάνει τόσο αληθινό και υπέροχο.
