ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ / EUROKINISSI
Ο πίνακας του γηπέδου έγραφε 0-0. Οι εξέδρες, όμως, έγραφαν κάτι άλλο. Έγραφαν απογοήτευση. Οι αποδοκιμασίες που συνόδευσαν τους ποδοσφαιριστές στα αποδυτήρια δεν ήταν μια στιγμιαία έκρηξη θυμού. Ήταν η ετυμηγορία ενός κοινού που είδε τον Ολυμπιακό να αδειάζει το ποδόσφαιρο από το περιεχόμενό του και να το αντικαθιστά με ένα παιχνίδι όπου η μπάλα ταξίδευε περισσότερο στον αέρα παρά στο χορτάρι. Στο Καραϊσκάκη δεν πήγαν για να παρακολουθήσουν διαγωνισμό βόλεϊ ούτε αγώνα τένις. Πήγαν να δουν ποδόσφαιρο. Κι αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αν κάποιος προσπαθήσει να περιγράψει το επιθετικό σχέδιο του Ολυμπιακού, θα δυσκολευτεί. Όχι επειδή ήταν πολύπλοκο. Επειδή δεν υπήρχε. Η ανάπτυξη εξαντλήθηκε σε μακρινές μπαλιές από την άμυνα προς την επίθεση, με την ελπίδα ότι ο Ελ Κααμπί θα μεταμορφωνόταν σε ταχυδακτυλουργό και θα έβγαζε φάση από το πουθενά. Όταν το ποδοσφαιρικό σου σχέδιο βασίζεται στο… «βλέποντας και κάνοντας», τότε δεν έχεις σχέδιο. Έχεις ευχές. Η ειρωνεία είναι πως ο αντίπαλος δεν ήταν κάποια ευρωπαϊκή υπερδύναμη. Ήταν η Ναϊμέγκεν. Μια ομάδα με μικρότερο όνομα, αλλά πολύ πιο καθαρή ποδοσφαιρική σκέψη. Οι Ολλανδοί κυκλοφόρησαν την μπάλα, άλλαξαν πλευρές, έβγαλαν συνεργασίες, δημιούργησαν ευκαιρίες. Ο Ολυμπιακός κυκλοφόρησε κυρίως… την αγωνία του.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν μια άσκηση επιβίωσης. Όσο ο Ντάνι Γκαρθία είχε ανάσες, η ομάδα κρατούσε μια στοιχειώδη ισορροπία. Από τη στιγμή που οι δυνάμεις του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν, κατέρρευσε όλη η μεσαία γραμμή. Οι αποστάσεις χάθηκαν, οι επιστροφές άργησαν και η Ναϊμέγκεν μπήκε στην περιοχή του Τζολάκη σαν να έκανε προπόνηση τακτικής. Αν υπάρχει αδικημένη ομάδα από το τελικό αποτέλεσμα, αυτή φοράει κόκκινο, πράσινο και μαύρο. Όχι ερυθρόλευκο. Οι Ολλανδοί έφυγαν από το Φάληρο με μια ισοπαλία που μάλλον τους αφήνει πικρή γεύση. Ο Ολυμπιακός έφυγε με μια ισοπαλία που πρέπει να τη θεωρεί ευκαιρία δεύτερης ζωής.
Και οι μεταγραφές; Εκεί αρχίζουν οι πραγματικές ανησυχίες Ο Ρόκα πέρασε από το παιχνίδι, στο πρώτο ημίχρονο, με διάθεση αλλα χωρίς μια νικηφόρα μονομαχία. Ο Μαφέο δεν δικαιολόγησε ούτε στο ελάχιστο – ήταν συνεπής με τις προβληματικες εμφανίσεις του στα φιλικά. Ο Σάλιακας που ξεκίνησε το παιχνίδι ήταν σχετικα καλύτερος. Ο Κάρμο δεν έδωσε την ασφάλεια που περίμενε κανείς από έναν στόπερ που αποκτήθηκε για να αλλάξει επίπεδο την αμυντική λειτουργία. Όταν ξοδεύεις χρήματα για να ανεβάσεις την ποιότητα και οι καινούργιοι μοιάζουν ίδιοι ή και χειρότεροι από αυτούς που βγήκαν, τότε η επένδυση δεν έχει ακόμη αποδώσει ούτε τα στοιχειώδη.
.
Ο Ζότα Σίλβα το προσπάθησε στο διάστημα που αγωνίστηκε, οπως και ο Σμαΐλοβιτς. Ο Πόποβιτς που έκανε το βράδυ της Τρίτης όσα βολέ δεν έχει κάνει στην καριέρα του, πιστώνεται δυο σωτήριες επεμβασεις και χρεώνεται αλλες τοσες επιπόλαιες εξόδους.
Ωστόσο ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη παίκτες που θα του αλλάξουν επίπεδο, ειδικά στη μεσαία γραμμή. Οι επόμενες μέρες είναι σίγουρο ότι θα… φέρουν νέες αφίξεις στο Φάληρο.
Αλλά ούτε οι παλιοί μπορούν να κρυφτούν. Ο Μουζακίτης ήταν σκιά του εαυτού του. Ο Τσικίνιο κινήθηκε σε μια βραδιά που θύμιζε περισσότερο αγγαρεία παρά ποδόσφαιρο. Από δύο παίκτες που καλούνται να δημιουργήσουν, ο Ολυμπιακός δεν πήρε σχεδόν τίποτα. Μέσα σε αυτή τη γενική μετριότητα, μόνο ο Ελ Κααμπί έδειξε ότι καταλάβαινε περίτίνοςπρόκειται. Πίεσε, έτρεξε, πάλεψε, συγκρούστηκε, έδωσε μάχες που δεν ήταν δυνατόν να κερδηθούν από έναν άνθρωπο μόνο. Κάποια στιγμή, όμως, ακόμη και ο πιο αξιόπιστος εκτελεστής χρειάζεται συμπαραστάτες. Δεν γίνεται να του πετούν μια μπάλα πενήντα μέτρα μακριά και να περιμένουν να λύσει μόνος του το πρόβλημα.
Ο Μεντιλίμπαρ έχει χτίσει μεγάλο ποδοσφαιρικό κεφάλαιο στον Ολυμπιακό. Δεν το αμφισβητεί κανείς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή του είναι υπεράνω κριτικής. Η ομάδα του παρουσιάστηκε χωρίς επιθετικές αρχές, χωρίς αυτοματισμούς και, κυρίως, χωρίς την ένταση που αποτελούσε μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο όπλο της. Αν χαθεί και αυτό το στοιχείο, τότε τι ακριβώς μένει;
Η πρόκριση εξακολουθεί να περνάει από τα πόδια του Ολυμπιακού. Όχι όμως επειδή το άξιζε στο πρώτο παιχνίδι. Περνάει επειδή το ποδόσφαιρο είναι καμιά φορά γενναιόδωρο με εκείνους που δεν το υπηρετούν καλά. Στην Ολλανδία δεν θα αρκεί η φανέλα, ούτε η ιστορία, ούτε οι ευρωπαϊκές αναμνήσεις. Θα χρειαστεί ποδόσφαιρο. Κανονικό ποδόσφαιρο. Με σχέδιο, με ένταση, με προσωπικότητα και με ποδοσφαιριστές που θα θυμηθούν γιατί αποκτήθηκαν.
Διαφορετικά, το 0-0 του Φαλήρου δεν θα καταγραφεί ως μια χαμένη ευκαιρία. Θα μείνει στην ιστορία ως η βραδιά που ο Ολυμπιακός προειδοποιήθηκε, αλλά δεν άκουσε την προειδοποίηση. Μπορεί άραγε να αλλάξει κάτι μέσα σε μόλις μία εβδομάδα; Η απάντησή είναι αρνητική στον βαθμό που δεν θα κατέβει η μπαλα από την… στρατόσφαιρα στο έδαφος. Νισάφι…
