Όμορφο άγριο πλάσμα. Μέσα έξω. Γεννήθηκε έναν Μάρτη στην Τασκένδη. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την έχουμε ταυτίσει στο θέατρο με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και στον κινηματογράφο με τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη. Υποψήφια τρεις φορές για βραβείο ερμηνείας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου- Α’ γυναικείου για την ταινία του Φίλιππου Τσίτου «Άδικος Κόσμος» και Β’ γυναικείου ρόλου για τις ταινίες «Η Κόρη» του Θάνου Αναστόπουλου και «Ussak» του Κυριάκου Κατζουράκη. Βραβείο Α Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2006 για την «Πανδώρα» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου. Αγκάλιασε την τηλεόραση επιλεκτικά- από την «Ανατομία ενός εγκλήματος» και τον «Κόκκινο Κύκλο» ως τους «Σχεδόν Ενήλικες» και την «Ηλέκτρα», ο δρόμος είχε περάσματα που τα επέλεγε έξυπνα και προσεκτικά. Οι τελευταίες της θεατρικές εμφανίσεις στον «Γλάρο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και η «Ημέρα της φούστας» σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου (καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στα θεατρικά βραβεία κοινού All4fun) συζητήθηκαν, ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν με πάθος. Αυτό το καλοκαίρι θα γίνει Θάνατος και θα κατέβει στην Επίδαυρο. Ο καινοτόμος σκηνοθέτης ανεβάζει την Άλκηστη του Ευριπίδη και είχε μια απίθανη ιδέα – να ενσαρκώσει αυτή τη Δύναμη που ορίζει το όριο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι – που φυσικά την βρήκε απόλυτα σύμφωνη. Και εντελώς ενθουσιασμένη.
Συνεργάζεσαι ξανά με τον Δημήτρη Καραντζά. Υπάρχει κάτι που σε κάνει να επιστρέφεις συνεχώς σε συγκεκριμένους ανθρώπους; Ναι. Η έμπνευση. Επιστρέφω σε ανθρώπους που με εμπνέουν. Ο Δημήτρης είναι ένας από αυτούς. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μιας δουλειάς, έχει έναν τρόπο να σκέφτεται το θέατρο που με αφορά βαθιά. Οπότε αυτό είναι ένα βασικό κίνητρο. Όταν μου πρότεινε να παίξω τον Θάνατο γοητεύτηκα πάρα πολύ. Διαβάζοντας και το έργο κατάλαβα ότι είναι ο καθρέφτης όλων των ηρώων που προβάλλουν τις αντιφάσεις τους και ειδικά με τον τρόπο που το χτίζει ο Δημήτρης, με γοήτευσε ακόμη περισσότερο. Είμαι ένα θανατικό τοπίο περισσότερο από ένας χαρακτήρας με φύλο.
Πόσες είναι αυτές οι συναντήσεις μαζί του; Πέντε; Τις μετράω καλά; Έξι. Πέρσες. Νεφέλες, Θείος Βάνιας, Γλάρος, Άλκυστη και θάμαι και το χειμώνα μαζί. Άμλετ. Θα κάνω την Γερτρούδη με τη Στεφανία (Γουλιώτη) που θα κάνει τον Άμλετ.
Φοβάσαι μήπως κάποια στιγμή σταματήσουν αυτά τα ανταμώματα με αυτούς τους ενδιαφέροντες ανθρώπους; Φυσικά. Οι συναντήσεις αυτές είναι ένας από τους βασικούς λόγους που συνεχίζω να κάνω αυτή τη δουλειά.
Η Άλκηστη είναι ένα έργο που συχνά παρουσιάζεται ως μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Εσύ πως την προσεγγίζεις; Για μένα η Άλκηστη δεν είναι μια ρομαντική ιστορία. Είναι μια βαθιά πολιτική τραγωδία. Και αισθάνομαι ότι κι αυτός είναι ένας τρόπος να συνομιλήσεις με την εποχή σου. Με ενδιαφέρει γιατί θέτει με οξύ τρόπο ζητήματα που παραμένουν απολύτως επίκαιρα. Γιατί μια γυναίκα καλείται να πεθάνει στη θέση του άντρα της; Γιατί θεωρείται σχεδόν αυτονόητο ότι η θυσία θα προέλθει από εκείνη; Είναι μια ελεύθερη επιλογή της κοινωνίας ή αποτέλεσμα μιας πατριαρχικής αντίληψης που θεωρεί αυτονόητη την αυταπάρνηση της γυναίκας; Το έργο ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση για τους οικογενειακούς και κοινωνικούς ρόλους. Γι’ αυτό η Άλκηστη δεν είναι μια ιστορία αγάπης, όπως συχνά τη βλέπουμε. Είναι μια βαθιά πολιτική ιστορία και ένα ανθρώπινο σχόλιο πάνω στη θέση της γυναίκας, στα όρια της θυσίας και στον τρόπο που ορίζουμε τη ζωή και τον θάνατο. Όσο περισσότερο διάβαζα το έργο, τόσο περισσότερο καταλάβαινα πόσο έντονα συνομιλεί με το σήμερα. Και βέβαια, αυτό που με ενδιαφέρει πολύ είναι και η πολιτική διάσταση του θανάτου. Γιατί στο έργο ο θάνατος δεν είναι απλώς μια μεταφυσική δύναμη. Είναι μια πραγματικότητα που αποκαλύπτει την αλήθεια των ανθρώπων και των επιλογών τους.
Εσύ ως Θάνατος όμως έχεις ξαφνικά μια δύναμη. Δηλαδή είσαι αυτός που προκαλεί αντιδράσεις στους υπόλοιπους. Σαν καθρέφτης λειτουργώ περισσότερο. Είναι η πραγματικότητα που αποκαλύπτει τους ανθρώπους. Μπροστά στον θάνατο καταρρέουν οι κοινωνικές συμβάσεις. Φαίνεται ποιος είναι πραγματικά πρόθυμος να πληρώσει το τίμημα της ζωής και ποιος όχι.
Νιώθεις ότι είσαι ένα πολιτικό ον; Με την ευρύτερη έννοια, ναι. Πολιτική κάνουμε από τη στιγμή που σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας, με τον τρόπο που επιλέγουμε να ζούμε. Θέλω να πω ότι όλοι παράγουμε μια πολιτική στάση, ακόμη κι εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι πολιτικά όντα. Ακόμη κι αυτό είναι μια θέση, έστω κι αν πολλές φορές διαμορφώνεται ερήμην τους. Εγώ, πάντως, αισθάνομαι φοβερά αδύναμη απέναντι σε όλο αυτό. Έχω πλήρη επίγνωση ότι δεν μπορώ να αλλάξω τα μεγάλα γεγονότα. Από την άλλη, ό,τι κάνω, προσπαθώ να είναι ένα μικρό λιθαράκι. Μέσα από τον τρόπο που δουλεύω, μέσα από τον τρόπο που υπάρχω, να μπορεί ίσως να αλλάξει κάτι ή έστω να δώσει μια κατεύθυνση, μια ελπίδα. Νιώθω πως η δουλειά μου είναι μια ευχή για κάτι καλύτερο. Μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω.
Άρα πιστεύεις ότι όλα ξεκινούν από τον μικρόκοσμο του καθενός; Πιστεύω πως αν μπορεί να αλλάξει κάτι, θα αλλάξει μέσα από τον προσωπικό κόσμο του κάθε ανθρώπου. Από εκεί μπορεί να γεννηθεί κάτι μεγαλύτερο. Δεν πιστεύω σε κάποιον άλλο τρόπο. Από την άλλη, αν μείνεις μόνο στη σκέψη ότι «γύρω μας συμβαίνουν όλα αυτά, κι εγώ τώρα τι κάνω;», στο τέλος δεν κάνεις τίποτα. Οφείλεις να ψάξεις τη δύναμη σου, να αντιδράσεις.
Μιλώντας για δύναμη, εσύ τι είδους δύναμη θα ήθελες να έχεις πάνω στους ανθρώπους; Θα ήθελα να τους ηρεμώ. Ναι, αυτό θα μου άρεσε πολύ. Θα ήθελα να έχω το χάρισμα της γαλήνης. Να μπορούσα να ακουμπήσω κάποιον και να ηρεμεί. Είναι μαγική λέξη η γαλήνη.
Άρα αν ήσουν υπερηρωίδα, θα ήσουν η Υπερηρωίδα της Γαλήνης. (Γελάει) Ναι, μάλλον αυτή θα ήθελα να είμαι.
Νιώθεις ότι έχουμε προχωρήσει στο θέμα της θέση της γυναίκας και την πατριαρχία; Ή απλώς έχουμε μάθει κυρίως να μιλάμε περισσότερο από ότι να κάνουμε κάτι γι αυτό; Ζούμε ακόμη σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία. Φουλ εννοώ. Αυτό είναι κάτι που το βλέπεις παντού. Στους μισθούς των αντρών πουν είναι πολύ μεγαλύτεροι. Το βλέπεις ακόμη και σε ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι απέναντι σε αυτά τα πράγματα, υπάρχουν στιγμές που βλέπεις πόσο βαθιά είναι ριζωμένα στο DNA. Από τα αυτονόητα μέχρι τα πιο ακραία. Για να φύγουν αυτά πρέπει να περάσουν αιώνες. Και βέβαια δεν μπορώ να μη σκεφτώ τις γυναικοκτονίες. Είναι μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται με έναν τρόπο τρομακτικό. Πρέπει να αλλάξει μια ολόκληρη κοινωνική δομή. Κάθε φορά λες «φτάσαμε στον πάτο» και μετά από λίγο συμβαίνει κάτι ακόμη. Νιώθω κάποιες φορές σαν να έχει ανοίξει μια τρύπα προς το χάος.
Εσύ, πώς προστατεύεις τον εαυτό σου από όλο αυτό; Ακούω πολύ μουσική. Προσπαθώ να περνάω χρόνο με ανθρώπους που με ηρεμούν. Και δουλεύω. Η δουλειά για μένα έχει θεραπευτικό χαρακτήρα. Το ότι θα φύγω από το σπίτι μου, θα πάω στην πρόβα και θα βρεθώ με αυτούς τους ανθρώπους, με έναν τρόπο με βάζει σε μια αγκαλιά. Ξεχνιέμαι από όλο αυτό που υπάρχει γύρω. Και ταυτόχρονα, αυτό το γύρω δεν μπορείς να το αγνοήσεις όσο σκοτεινό κι αν είναι. Οφείλεις να το συμπεριλάβεις να το κουβαλήσεις μέσα σου. Απλά στη δουλειά αυτή η ζεστή αγκαλιά βοηθά. Πολύ.
Σε προσωπικό επίπεδο πως φροντίζεις τον εαυτό σου πλέον; Πρώτα απ’ όλα, με βοηθούν πολύ οι συνεδρίες που κάνω. Θεωρώ ότι κάποια στιγμή όλοι μας αξίζει να βρεθούμε σε μια τέτοια συνθήκη. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχεις κάποιο σοβαρό πρόβλημα για να ζητήσεις βοήθεια. Εγώ, που ήμουν ένας άνθρωπος με τις δυσκολίες του, άρχισα σιγά σιγά να βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη και να σκέφτομαι πώς μπορώ να φροντίζω τον εαυτό μου. Χωρίς καν να το καταλάβω, μπήκα σε αυτή τη διαδικασία. Και είναι πολύ όμορφο αυτό. Δεν το περίμενα ποτέ. Είναι ένα δώρο που κάνω στον εαυτό μου. Μετά όλα αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Προσέχω τι θα φάω. Φροντίζω οι στιγμές μου με τους ανθρώπους που επιλέγω να έχω δίπλα μου να είναι ποιοτικές. Φροντίζω περισσότερο και τη δουλειά μου. Η φροντίδα, τελικά, απλώνεται σε όλα τα πράγματα χωρίς καν να το καταλαβαίνεις.
Όλα αυτά δεν τα έκανες παλιότερα; Τα έκανα κατά καιρούς. Ξεκινούσα πράγματα, αλλά τα άφηνα στη μέση. Τώρα νιώθω ότι υπάρχει μεγαλύτερη σταθερότητα, περισσότερη προσήλωση. Βρίσκομαι σε μια περίοδο της ζωής μου όπου η φροντίδα έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Αυτή η αλλαγή στον τρόπο που στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου σε έκανε να βλέπεις διαφορετικά και τον χώρο του θεάτρου; Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια; Οι άνθρωποι. Έχει αλλάξει ο τρόπος που το αντιμετωπίζουν οι νέοι σκηνοθέτες. Και βλέπω νέους ηθοποιούς με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και κέντρο και πολύ πιο καθαρή φωνή από αυτή που είχα εγώ όταν ξεκινούσα. Ήμουν πολύ πιο φοβισμένη. Δεν μπορούσα να εκφραστώ εύκολα. Σήμερα βλέπω παιδιά που διεκδικούν, που έχουν άποψη, που δεν φοβούνται να πουν αυτό που σκέφτονται. Και αυτό μου αρέσει πολύ. Το χαίρομαι. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλοί ταλαντούχοι νέοι άνθρωποι. Και νομίζω ότι έχει αλλάξει και η σχέση του κοινού με το θέατρο. Περισσότερος κόσμος το αναζητά. Περισσότεροι νέοι άνθρωποι έρχονται σε επαφή μαζί του.
Αν ήσουν νέα ηθοποιός σήμερα, πως θα ήσουν; Νομίζω ο τρόπος που υπάρχουμε συμβαδίζει συμβαδίζει πολύ με τον κοινωνικό περίγυρο. Προχωράμε όπως προχωράει και η κοινωνία. Με το τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας. Νομίζω ότι ο βασικός μου πυρήνας θα ήταν ίδιος με τότε, αλλά ίσως να είχα μια διαφορετική λειτουργία μέσα στα πράγματα. Κι αυτό δεν ξέρω αν θα ήταν καλό ή κακό, γιατί σίγουρα πάντα κάτι χάνεις, πάντα κάτι κερδίζεις. Νοιώθω για παράδειγμα πως αυτή η στοχοπροσήλωση που είχαμε τότε είχε συμβάλλει με ένα καλό τρόπο, αλλά βέβαια και με έναν πολύ δύσκολο τρόπο. Είχαμε φοβερή εμπιστοσύνη στο πως κυλούσαν τα πράγματα. Και κυρίως πολύ σε αυτόν που ηγούνταν μιας κατάστασης.
Ήταν η εποχή των μεγάλων προσώπων… Ευτυχώς τώρα δεν υπάρχει αυτή η προσωπολατρεία.
Τότε, όμως, δεν ήμασταν πιο ήσυχοι μέσα σε αυτόν τον περίεργο ρομαντισμό; Δεν νομίζω τελικά, εξού και βάζαμε κάτω απ’ το χαλί τόσα πολλά πράγματα και γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν το λέω αυτό με ησυχία. Θεωρώ ότι ήταν ένα κακό επικάλυμμα που έκρυβε πολλά άσχημα πράγματα τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Δεν τα αντιμετωπίζαμε και ούτε τολμούσαμε να σκεφτούμε να τα φέρουμε στην επιφάνεια. Και κάποια στιγμή, λοιπόν, ήρθε η έκρηξη. Καλύτερα τώρα. Είμαι αισιόδοξη γενικά.
Νιώθεις ότι μπορείς να παρακολουθήσεις αυτή τη νέα εποχή; Όχι πάντα. Έχω όμως περιέργεια. Και αυτή με σώζει. Καμιά φορά νιώθω λίγο σαν τουρίστας στη ζωή μου- με την καλή έννοια. Σαν να βρίσκομαι μπροστά σε πράγματα που δεν καταλαβαίνω απολύτως, αλλά θέλω να τα παρατηρήσω, να δω πώς λειτουργούν. Η περιέργεια είναι κινητήρια δύναμη. Αν δεν με αιφνιδιάσει κάτι, αν δεν αιφνιδιάσω εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό, μπορώ πολύ εύκολα να τεμπελιάσω.
Που χρησιμοποιείς περισσότερο αυτό το χαρακτηριστικό; Μου είναι πολύ βοηθητικό στη δουλειά μου. Δεν εφησυχάζω. Δεν αντέχω τον εαυτό μου. Όταν επαναπαύεται ή όταν καθησυχάζει τον ίδιο του τον εαυτό, όταν του τον ίδιο όταν αρχίζω να γίνομαι πολύ αναμενόμενη μέσα στην ίδια τη δουλειά. Οπότε αυτό με κινητοποιεί. Το ίδιο συμβαίνει και στον τρόπο που βλέπω τους ανθρώπους. Όταν αρχίσω να θεωρώ κάτι δεδομένο, προσπαθώ να το τινάζω στον αέρα για να προχωρήσει, να πάει κάπου αλλού, να κυλίσει. Οπότε κάπως με βοηθάει. Όχι πάντα – ε δυσκολεύει πολύ κιόλας. Αλλά προσπαθώ να το διοχετεύω σε κάτι που μου κάνει καλό, γενικά, λειτουργικά.
Βαριέσαι εύκολα; Παλιά περισσότερο. Έχει μεταποιηθεί ευτυχώς γιατί θα συνέχιζα να είμαι τρελή και ακόμη περισσότερο. Είναι ένα δομικό κομμάτι του χαρακτήρα μου. Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω την ανάγκη να πας στην παραλία και να πρέπει να κάθεσαι στο ίδιο μέρος για ώρες, και ώρες, και ώρες (γέλια)
Τα τελευταία χρόνια έκανες και λίγο παραπάνω τηλεόραση. Πώς ήταν αυτή η επιστροφή; Ήταν κάτι που ήθελα να ξανα- δοκιμάσω. Έβαλα πάλι τηλεόραση στη ζωή μου γιατί ήθελα και να βγάλω χρήματα. Και το λέω χωρίς να το κρύβω. Το έκανα με την εντιμότητα που οφείλω να έχω απέναντι στη δουλειά μου και δεν το μετάνιωσα. Αλλά τώρα νιώθω ότι θέλω να επιστρέψω περισσότερο σε αυτό που είμαι.
Είναι δύσκολο να μετακινείσαι από το θέατρο στον κινηματογράφο και την τηλεόραση; Όχι τόσο. Αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι η συγκέντρωση. Έχω ένα θέμα με το να κάνω πολλά πράγματα μαζί. Όταν δουλεύω πολύ, πραγματικά δεν μπορώ να διαχειριστώ τον χρόνο μου. Δεν έχω την αίσθηση ότι «δεν έχω χρόνο». Είναι περισσότερο ότι ο χρόνος μου πηγαίνει όλος κάπου. Και τώρα πια η δουλειά είναι πιο μπροστά στη ζωή μου. Δεν το λέω ως καλό ή κακό. Είναι απλώς αυτό που συμβαίνει.
Τι θέλει ο κόσμος σήμερα; Αλήθεια ή ψευδαίσθηση; Δεν ξέρω αν τα ξεχωρίζουμε πια τόσο εύκολα. Έχω την αίσθηση ότι στην εποχή μας η ψευδαίσθηση έχει γίνει, σε μεγάλο βαθμό, η νέα αλήθεια. Οπότε ίσως αυτό να είναι και η απάντηση.
Ποια είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη που έχουμε ως άνθρωποι; Ότι όλα μπορούν να κρατήσουν για πάντα. Και δεν μπορούν.
Θα το ήθελες; Όχι πια. Με απασχολεί πολύ τελευταία αυτό. Όχι μόνο στις σχέσεις. Σε όλα. Ξεκινάμε κάτι και σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει μέσα στη φαντασία μας το τέλος του. Σαν να κάνουμε μια σιωπηλή συμφωνία ότι δεν θα συμβεί. Κι όμως, το τέλος είναι πάντα μέρος της διαδρομής. Νομίζω ότι έχουμε ένα είδος κόμπλεξ απέναντί του. Δεν θέλουμε να το κοιτάξουμε. Δεν θέλουμε να το φανταστούμε. Ενώ ίσως θα έπρεπε να μπορούμε να το σκεφτούμε και ως κάτι φυσικό. Ακόμη και όμορφο κάποιες φορές.
Με τον χρόνο πώς τα πας; Μέτρια (γελάμε)
Απάντησες πολύ γρήγορα… Δεν είναι ότι δεν με απασχολεί. Απλώς δεν με απασχολεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Όταν είμαι καλά, τον σκέφτομαι λιγότερο. Όταν δεν είμαι καλά, περισσότερο. Όπως συμβαίνει μάλλον με όλα.
Με ενδιαφέρει πολύ η ιδέα των ανθρώπων που περνούν από τη ζωή μας. Εκείνων που κάποτε ήταν σημαντικοί και μετά χάνονται. Εσύ τι νοιώθεις γι’ αυτό; Δεν ξέρω αν χάνονται πραγματικά. Νομίζω ότι απλώς αλλάζει η θέση τους μέσα μας. Μου αρέσει να σκέφτομαι τη ζωή σαν μια σειρά από κύκλους. Κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται πολύ κοντά μας για ένα διάστημα, μετά απομακρύνονται και ίσως κάποια στιγμή ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας. Κάποιες φορές χρειάζεται να απομακρυνθείς για να ξανασυναντηθείς. Δεν αισθάνομαι ότι κλείνω ανθρώπους μέσα μου. Ποτέ.
Δηλαδή δεν υπάρχουν οριστικά αντίο; Όχι για μένα. Υπάρχουν αποστάσεις. Υπάρχουν περίοδοι. Υπάρχουν διαφορετικές ζωές που τρέχουν παράλληλα. Αλλά οι άνθρωποι παραμένουν. Και πολλές φορές, όταν ξαναβρισκόμαστε μετά από χρόνια, νιώθω ότι δεν έχει κλείσει τίποτα. Σαν να υπήρξε απλώς μια μεγάλη παύση.
Είσαι ανοιχτή στις επιστροφές δηλαδή των ανθρώπων που έμειναν πίσω στην ζωή σου; Πολύ. Πάρα πολύ. Και μάλιστα πολλές φορές συμβαίνει. Ξανασυναντώ ανθρώπους και νιώθω ότι η σχέση υπάρχει ακόμη, απλώς με άλλη μορφή. Ίσως γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι τελείωσε πραγματικά.
Αυτό έχει να κάνει και με τον τρόπο που ζεις; Ίσως. Γιατί όταν δουλεύω πολύ, εξαφανίζομαι λίγο από όλα τα υπόλοιπα. Δεν το κάνω επίτηδες. Απλώς έτσι λειτουργώ. Δεν είμαι καλός διαχειριστής του χρόνου μου. Όταν βρίσκομαι μέσα σε μια δουλειά, βυθίζομαι ολοκληρωτικά. Οπότε πολλές φορές η ζωή μοιάζει να χωρίζεται σε περιόδους. Σε φάσεις έντονης αφοσίωσης και σε φάσεις επανασύνδεσης.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο εκτός δουλειάς; Τη μουσική. Το ξανάπα ε; Μια βόλτα στο βουνό. Ποτάμια, λίμνες, δέντρα. Όχι ζέστη. Τη σιχαίνομαι (γελάει) Και μια καλή πρόβα- μη σου πω ότι μου αρέσουν περισσότερο από την ίδια την παράσταση.
Αυτό είναι σχεδόν αιρετικό για έναν ηθοποιό ή όχι; Στην πρόβα υπάρχει μια ελευθερία που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Μπορείς να ρισκάρεις. Να αποτύχεις. Να δοκιμάσεις κάτι ανόητο και να αποδειχθεί σπουδαίο. Είναι ένας χώρος ανοιχτός. Στην παράσταση εξακολουθεί να υπάρχει το ρίσκο, αλλά πλέον υπάρχουν και κανόνες. Δεν ισχύει απόλυτα αλλά νιώθω πως υπάρχει ένας μικρός θάνατος μετά την πρόβα. Η πρόβα είναι πιο άγρια. Και πιο ζωντανή.
Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο σ’ αυτή; Η στιγμή που συμβαίνει κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει. Όταν όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν προς τα πού πηγαίνει μια σκηνή και ξαφνικά ανοίγει μια πόρτα που δεν είχε δει κανείς. Και λες: «Από πού ήρθε αυτό;» Αυτή είναι η στιγμή που αγαπώ περισσότερο.
Σαν ανακάλυψη; Ακριβώς. Σαν να σχηματίζεται ξαφνικά ένας άλλος αστερισμός μπροστά σου. Γι’ αυτό και πολλές φορές νιώθω ότι η πρόβα μοιάζει με θρίλερ.
Θρίλερ; Ναι. Με ένα θρίλερ ανίχνευσης δολοφόνου (γελάει). Ψάχνεις στοιχεία. Ακολουθείς λάθος διαδρομές. Επιστρέφεις πίσω. Κοιτάζεις αλλού. Και κάποια στιγμή εμφανίζεται μπροστά σου κάτι που ήταν εκεί από την αρχή και δεν το είχες δει. Νομίζω ότι γι’ αυτό αγαπώ τόσο πολύ τις πρόβες. Αν δεν ήμουν ηθοποιός, ίσως να ήθελα να είμαι εγκληματολόγος.
