Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να πιστεύει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του. Και γι΄ αυτό, παρά το ότι είχε κάποιες φορές «παράθυρο» για να στήσει κάλπες, τις απέφευγε συνειδητά. Θα μπορούσε να τις έχει κάνει πριν καν επιστρέψει ο Αλέξης Τσίπρας στα πράγματα και πριν να εμφανιστεί ακόμη και η Καρυστιανού ως υποψήφια. Ακόμα και το εγχείρημα Σαμαρά, δεν θα μπορούσε να έχει αποτύπωμα, αν οι εκλογές είχαν γίνει νωρίτερα.
Ο κ. Μητσοτάκης για τους δικούς του λόγους επέλεξε να αφήσει τον χρόνο να κυλήσει, μένοντας πιστός στο δόγμα της θεσμικότητας, με την οποία θέλει να ταυτίσει τη θητεία του ως πρωθυπουργός. Τώρα εάν αντέξει στον πειρασμό μέχρι τέλους, δεν γνωρίζω, αλλά βλέπω ότι έχει μπει σε μια διάθεση δημοσίως τουλάχιστον να λέει ότι θα κάνει τις εκλογές την άνοιξη του 2027. Και επειδή είμαι καλόπιστος άνθρωπος, θα δεχτώ αυτό που λέει ως αληθές.
Μάλιστα μαθαίνω ότι πίσω από αυτήν την άποψη υπάρχει και συγκεκριμένη τεκμηρίωση. Επιτελείς του πρωθυπουργού ισχυρίζονται ότι τόσο ο Τσίπρας, όσο και η Καρυστιανού, σε αυτήν τη φάση καταγράφουν τα υψηλά τους. Όσο περνά ο καιρός, είτε θα ξεφουσκώσουν εκλογικά, είτε θα σταθεροποιηθούν στα χαμηλά ποσοστά που βρίσκονται σήμερα. Είναι μια άποψη η οποία στηρίζεται σε λογικοφανή επιχειρήματα. Ότι, δηλαδή, θα πρέπει να παρουσιάσουν πρόγραμμα και ομάδα με την οποία θα διεκδικήσουν την εξουσία και στη συνέχεια να μπουν στη βάσανο των τηλεοπτικών εμφανίσεων.
Παράλληλα, για τον κ. Τσίπρα, από το Μαξίμου πιστεύουν ότι θα μπει φρένο στην ανοδική του πορεία, μόλις μπουν στο κάδρο και οι μετακινούμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ βουλευτές και στελέχη.
Παράλληλα, εκτιμούν ότι οι εναπομείναντες στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, θα πάψουν να βλέπουν τον πρώην πρωθυπουργό ως σύντροφο, αλλά ως τον άνθρωπο που τους οδήγησε στην πολιτική απομείωση, στην απαξίωση και στην εκλογική εξαφάνιση.
Με βάση τα παραπάνω, εκτιμούν στο Μαξίμου ότι ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα ξεφουσκώσει. Το ίδιο εκτιμούν, για άλλους λόγους, ότι θα συμβεί και με το κόμμα Καρυστιανού.
Βέβαια δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η πολιτική δεν είναι μαθηματικά. Που συγκεκριμένες πράξεις παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Η πολιτική έχει συναίσθημα κι έναν κόσμο φαντασιακό που ο καθένας τον κτίζει όπως τον επιθυμεί.
Σε αυτά τα χαρακτηριστικά, έρχεται ο παράγων απρόοπτο. Και τότε ενδέχεται το μπαλόνι της αντιπολίτευσης, να μην ξεφουσκώσει όπως επιθυμεί ο πρωθυπουργός, αλλά να σκάσει στα χέρια του.
Σε αυτήν την περίπτωση οι εξελίξεις δεν θα είναι γραμμικές, αλλά πιθανόν απρόβλεπτες.
