Photo: Kavinsky Instagram/Vincent Facchini Photographe
Ο Γάλλος παραγωγός Kavinsky βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στο Παρίσι και μπορεί να μην άφησε πίσω του μια αχανή δισκογραφία, όμως κατάφερε κάτι πολύ πιο σπάνιο, να δημιουργήσει ένα τραγούδι που ξεπέρασε τον ίδιο τον δημιουργό του. Ένα κομμάτι που έγινε ο ήχος μιας ολόκληρης εποχής, μιας κινηματογραφικής αισθητικής και μιας νυχτερινής διαδρομής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ο Vincent Belorgey, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, χρειάστηκε ένα μόνο τραγούδι για να γράψει ιστορία και αυτό το τραγούδι είναι το “Nightcall”. Ακόμα και αν δεν ξέρεις το όνομα Kavinsky, σίγουρα αναγνωρίζεις το πρώτο δευτερόλεπτό του, με το χαρακτηριστικό synth, την υποβλητική μπασογραμμή, τη σχεδόν απόκοσμη φωνή της Lovefoxxx και εκείνη την αίσθηση ότι οδηγείς μόνος μέσα σε μια φωτισμένη πόλη λίγο πριν ξημερώσει.
Δεν είναι υπερβολή να πω ότι το Nightcall έζησε πολλές διαφορετικές ζωές. Πρώτα ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια της γαλλικής ηλεκτρονικής σκηνής, έπειτα ως soundtrack αμέτρητων βραδινών διαδρομών, βίντεο στο YouTube, fan edits, reels και TikTok. Κάθε νέα γενιά το ανακαλύπτει σαν να κυκλοφόρησε μόλις χθες.
Όμως η πραγματική στιγμή που άλλαξε τα πάντα, ήταν το 2011. Ο Nicolas Winding Refn έκανε το “Nightcall” αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της ταινίας Drive. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η μουσική του Kavinsky έδωσε τον τόνο για όλα όσα θα ακολουθούσαν. Ο Ryan Gosling πίσω από το τιμόνι, το λευκό σατέν μπουφάν με τον χρυσό σκορπιό, οι άδειοι δρόμοι του Los Angeles, τα νέον φώτα και η μελαγχολία μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ έγιναν ένα ενιαίο σύνολο. Και από τότε δεν μπορούμε να ακούσουμε το τραγούδι χωρίς να δούμε την ταινία μπροστά στα μάτια μας και φυσικά δεν γίνεται να σκεφτούμε την ταινία χωρίς να μουρμουρίσουμε το τραγούδι.
Το Drive δεν εκτόξευσε μόνο την καριέρα του Kavinsky, συνέβαλε καθοριστικά στην αναγέννηση του synthwave, ενός ήχου που αντλεί έμπνευση από τα synths των ’80s, αλλά δεν περιορίζεται στη νοσταλγία. Μαζί με καλλιτέχνες όπως οι College, Chromatics και αργότερα οι Carpenter Brut, Perturbator και The Midnight, ο Kavinsky έγινε ένας από τους ανθρώπους που απέδειξαν ότι το παρελθόν ακούγεται απολύτως σύγχρονο.
Ένα επίσης πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της καριέρας του ήταν ο ίδιος ο χαρακτήρας που είχε δημιουργήσει, αφού ο Kavinsky ήταν ένα ολοκληρωμένο alter ego και όχι μόνο ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Σύμφωνα με τη μυθολογία που είχε χτίσει ο ίδιος, ήταν ένας νεαρός που σκοτώθηκε οδηγώντας τη Ferrari του το 1986 και επέστρεψε από τους νεκρούς για να περιπλανιέται στους δρόμους τη νύχτα, δημιουργώντας μουσική επηρεασμένη από τις ταινίες, τα video games και την ποπ κουλτούρα εκείνης της δεκαετίας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτή η ιδέα διαπερνά ολόκληρο το έργο του. Η μουσική του μοιάζει σαν να έρχεται από μια άλλη εποχή, από μια άλλη διάσταση. Είναι σκοτεινή αλλά όχι απειλητική, νοσταλγική αλλά όχι παρωχημένη και άκρως κινηματογραφική από μόνη της.
Ο ήρωας που είχε επινοήσει είχε ήδη νικήσει τον θάνατο μέσα στη μυθολογία του, αλλά ο πραγματικός Vincent Belorgey έφυγε ξαφνικά στα 50 του χρόνια, τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια είχε γνωρίσει μια νέα περίοδο αναγνώρισης. Το Reborn απέδειξε ότι δεν είχε μείνει δημιουργικά στο παρελθόν, ενώ η εντυπωσιακή εμφάνισή του στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024 υπενθύμισε σε εκατομμύρια θεατές ότι ο ήχος του εξακολουθεί να μοιάζει συναρπαστικά επίκαιρος.
Ο Kavinsky χρειάστηκε μόνο μία επιτυχία για να πετύχει την αθανασία και το “Nightcall” θα παραμείνει για πάντα η μουσική υπόκρουση μιας ολόκληρης αισθητικής. Θα είναι ο ήχος της μοναχικής διαδρομής μετά τα μεσάνυχτα, το soundtrack της πόλης όταν αδειάζει από κόσμο και γεμίζει φώτα και ένα κομμάτι που θα συνεχίζει να ανακαλύπτεται ξανά και ξανά από ανθρώπους που ίσως δεν μάθουν ποτέ το όνομα του δημιουργού του, αλλά θα θυμούνται για πάντα πώς τους έκανε να αισθανθούν.
