Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι ένας από τους πιο γνωστούς διανοούμενους στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Το τελευταίο διάστημα συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας ως ο βασικός συγγραφέας του «μανιφέστου του Ινστιτούτου Τσίπρα». Μάλιστα, ορισμένες τοποθετήσεις του έγιναν αντικείμενα πολιτικών αντιπαραθέσεων. Στη συζήτηση που είχαμε μαζί του, προσπαθήσαμε να αποσαφηνίσουμε τη σχέση με την ΕΛΑΣ καθώς και να καταγράψουμε τους προβληματισμούς του για τη σύγχρονη Kεντροαριστερά και την κρίση της πολιτικής.
Ξεκινώντας, ρωτήσαμε το Γιώργο Σιακαντάρη αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα ότι η Αμαλίας τον έχει παραγκωνίσει. Μας απάντησε ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα με την ΕΛΑΣ. Υποστήριξε ότι ο ίδιος ζήτησε να μην μπει στα κομματικά όργανα γιατί θεωρεί ότι διατηρώντας την αυτονομία του μπορεί να προσφέρει πιο πολλά στην ΕΛΑΣ. «Από μια στιγμή και ύστερα είδα ότι μετά από κάθε τοποθέτησή μου, ετίθετο το ερώτημα “αν συμφωνεί ο Τσίπρας με αυτή τη θέση”. Επειδή δεν ασχολούμαι με την πολιτική για ιδιοτελείς λόγους και θέλω να ενισχύσω την Αριστερά έτσι όπως τη βλέπω εγώ, έκρινα ότι θα είμαι πιο χρήσιμος εκτός οργάνων. Εννοείται ότι υποστηρίζω με όλη μου την ψυχή την ΕΛΑΣ και τον Αλέξη Τσίπρα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Σιακαντάρης θεωρεί ότι στα σύγχρονα πολυσυλλεκτικά κόμματα που συχνά μοιάζουν με πολιτικά σούπερ μάρκετ «από τα ράφια των οποίων μπορείς να ψωνίσεις αριστερές, δεξιές, κεντρώες ιδέες και προτάσεις» γίνεται όλο και πιο δύσκολή η αυτόνομη κριτική σκέψη. «Στα βιβλία μου αναφέρομαι πολλές φορές στον αρχηγοκεντρισμό των σύγχρονων κομμάτων. Δηλαδή τα σύγχρονα κόμματα, στο πλαίσιο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα οποία απαιτούν αρχηγικό στυλ, πρέπει να δείχνουν ότι όλα βρίσκονται υπό έλεγχο», ανέφερε. Αυτός ο φόβος ότι η διαφορετικότητα θα δώσει πλεονέκτημα στους αντιπάλους, δυσκολεύει την εσωτερική πολιτική συζήτηση. «Όμως, η διαφορετικότητα, ο ιδεολογικός διάλογος και η διαφωνία συνιστούν ζωτική ανάγκη για τα κόμματα», υπογράμμισε.
Στα μείζονα προβλήματα των σύγχρονων κομμάτων ο Σιακαντάρης συμπεριλαμβάνει την εξάρτηση από το πολιτικό χρήμα. Παρατήρησε ότι «σήμερα για να εκλεγείς πρέπει να πληρώσεις ΜΜΕ, social media, να πληρώσεις προσωπικό. Η πολιτική γίνεται όλο και πιο ακριβή υπόθεση. Άρα είναι άμεση εξάρτηση της εκλογής ενός προσώπου από το πολιτικό χρήμα. Και αν εξαρτάται ένα πρόσωπο από το πολιτικό χρήμα, κάποια στιγμή πρέπει να του ανταποδώσει. Εκεί πλέον αρχίζουν τα κενά της δημοκρατίας».
Συνεχίζοντας, η συζήτηση πήγε στη σύγκλιση των προοδευτικών κομμάτων την οποία ο Γιώργος Σιακαντάρης υποστηρίζει τα τελευταία χρόνια. Τον ρωτήσαμε πώς βλέπει την προοπτική της συνεργασίας των προοδευτικών κομμάτων σε αυτήν τη συγκυρία που η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ αλλά και τα μικρότερα αριστερά κόμματα δεν συζητούν καν μεταξύ τους.
«Είναι άποψή μου εδώ και πολλά χρόνια ότι τα κόμματα της υπάρχουσας Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν χτυπήσει ταβάνι όσον αφορά την απήχησή τους», μας απάντησε. Από αυτή τη σκοπιά, εκτιμά ότι έχουν κλείσει τον κύκλο τους ως κόμματα εξουσίας, αν και μπορεί να διατηρηθούν ως κόμματα του 10%-12%. «Επομένως, η πρόταση που έκανα, πριν ακόμα ο Αλέξης Τσίπρας αρχίσει να μιλάει για ένα νέο κόμμα, ήταν ουσιαστικά ένα big bang σε αυτό το χώρο, με σεβασμό πάντα στην ιστορία κάθε κόμματος. Θεωρώ ότι η δημιουργία της ΕΛΑΣ κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Και γι’ αυτό συντάχθηκα μαζί της», σημείωσε.
Στην ερώτηση μας για το πώς ακριβώς εξυπηρετείται η προοδευτική σύγκλιση από την άρνηση της ΕΛΑΣ ακόμα και να συζητήσει με τα άλλα προοδευτικά κόμματα, ο Σιακαντάρης μας απάντησε ως εξής: : «Νομίζω ότι η στάση Τσίπρα είναι σε αυτή τη φάση η καλύτερη τακτική. Δεν είναι όμως στρατηγική. Να διαχωρίσουμε την τακτική από την στρατηγική. Στρατηγική θα είναι η σύγκλιση όλων προοδευτικών δυνάμεων σε ένα νέο τοπίο. Αλλά πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί το νέο τοπίο. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό, είναι να ενισχυθεί η ΕΛΑΣ. Η κατοχύρωση της ΕΛΑΣ ως εναλλακτικής λύσης απέναντι στη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του κυρίου Μητσοτάκη είναι το πρώτο ζητούμενο. Αλλά αυτό είναι ένα τακτικό ζήτημα. Χρειάζεται μετά να δούμε και το στρατηγικό. Εν ευθέτω χρόνω θα χρειαστεί ένα ιδεολογικοπολιτικό συνέδριο όλων αυτών των δυνάμεων (ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ) για να διαμορφώσουν από κοινού ένα σχέδιο για το μέλλον της Αριστεράς και της χώρας».
Κατά τον Σιακαντάρη, το σύγχρονο αριστερό σχέδιο πρέπει να διαφοροποιηθεί από την προοδευτική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών. Θωρεί ότι στο σημερινό «κατασκοπευτικό καπιταλισμό, τον καπιταλισμό της πλατφόρμας» η αναδιανομή του εισοδήματος δεν μπορεί να γίνει όπως στο παρελθόν. Το επίκεντρο της προοδευτικής πολιτικής πρέπει να είναι η μείωση των ανισοτήτων όχι μόνο μέσα από τη φορολόγηση των εισοδημάτων, αλλά και των περιουσιών. «Το μείζον σήμερα είναι οι ανισότητες των περιουσιών. Η παρέμβαση στις περιουσίες, τις μεταβιβάσεις, τους φόρους κληρονομιάς έχει κρίσιμη σημασία για να υπερβούμε όχι απλά το νεοφιλελευθερισμό, αλλά και τις μεταμορφώσεις του σημερινού καπιταλισμού», υπογράμμισε.
