Άρχισε να ζωγραφίζει στα 58 της χρόνια, εγκατέλειψε τη συγγραφή βιβλίων μαγειρικής και μετέτρεψε το σπίτι της στο Λονδίνο σε έναν εκρηκτικό κόσμο χρωμάτων, γλυπτών και παράξενων αντικειμένων.
Η Sue Kreitzman δεν υπήρξε πάντοτε καλλιτέχνιδα. Σύμφωνα με την ίδια, είχε αποτύχει σε κάθε μάθημα Καλλιτεχνικών που είχε παρακολουθήσει, από το δημοτικό έως και το λύκειο. Η ζωή της άρχισε να ακολουθεί διαφορετική πορεία στην ηλικία των 58 ετών, αφού προηγουμένως είχε διαγράψει επιτυχημένη επαγγελματική πορεία ως εκπαιδευτικός, συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής και τηλεοπτική μαγείρισσα. Όλα ξεκίνησαν την ώρα που εξέταζε τα δοκίμια του τελευταίου βιβλίου μαγειρικής της. Πήρε έναν μαρκαδόρο και σχεδίασε μια γοργόνα. «Κοίταξα τη γοργόνα και η γοργόνα κοίταξε εμένα. Της έβαλα ένα ψάρι για καπέλο. Εκείνη είχε τον έλεγχο, όχι εγώ. Η γοργόνα κατέλαβε τη ζωή μου», αφηγήθηκε. Από εκείνη τη στιγμή δεν έγραψε ποτέ ξανά βιβλίο μαγειρικής, καθώς απέκτησε, όπως λέει, εμμονή με τη ζωγραφική.
Το σπίτι της Kreitzman στο Mile End του ανατολικού Λονδίνου είναι γεμάτο από πάνω μέχρι κάτω με πίνακες, ζωγραφιές και γλυπτά. Έργα τέχνης βρίσκονται σε κάθε πολύχρωμο τοίχο, σε όλα τα τραπέζια, στα δωμάτια και στους διαδρόμους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια εικαστική εγκατάσταση μέσα στην οποία η ίδια κατοικεί. Η Kreitzman έχει οικιακή βοηθό, όμως η διατήρηση τόσων αντικειμένων χωρίς σκόνη παραμένει μια δύσκολη διαδικασία. Όπως εξήγησε, το καθάρισμα γίνεται «λίγο λίγο». Διαθέτει επίσης επιμελητή, τον καλλιτέχνη Jaime Freestone, ο οποίος διανυκτερεύει συχνά στο σπίτι της και φροντίζει να παραμένουν τακτοποιημένες οι συλλογές της. Ανάμεσά τους βρίσκεται μία σύνθεση με δεκάδες προτομές εμπνευσμένες από την αρχαία Αίγυπτο και κεφάλια από κούκλες.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Freestone ανέλαβε αυτόν τον ρόλο αφού επικοινώνησε αρχικά με την Kreitzman μέσω email, ζητώντας συμβουλές και καθοδήγηση. Σήμερα αποτελεί έναν από τους στενότερους φίλους της. Όπως παραδέχθηκε, όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το σπίτι, ο τεράστιος αριθμός αντικειμένων τού είχε φανεί κάπως overwhelming, καθώς δεν ήξερε πού να πρωτοκοιτάξει.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, ο χώρος έγινε για εκείνον ένα δεύτερο σπίτι. «Είναι ένας από αυτούς τους ασφαλείς χώρους για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και για ανθρώπους που αναζητούν καθοδήγηση. Η Sue προσφέρει σε όλους μας αυτόν τον ασφαλή χώρο», ανέφερε.
Ένα από τα αντικείμενα χωρίς τα οποία η Kreitzman εμφανίζεται σπάνια είναι το αποκαλούμενο «neck shrine», ένα ογκώδες, εξατομικευμένο γλυπτό που φοριέται γύρω από τον λαιμό σαν πολύχρωμο περιδέραιο ή προσωπικό φυλαχτό. Η Kreitzman έχει κατασκευάσει εκατοντάδες τέτοια έργα, ίσως ακόμη και περισσότερα από χίλια. Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ, η δημοσιογράφος του BBC Anna O’Neill είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει το δικό της «neck shrine» στο εργαστήριο που βρίσκεται στον πίσω κήπο του σπιτιού. Η Kreitzman τής έδωσε για βάση ένα περιλαίμιο των Μασάι με χάντρες, το οποίο είχε αγοραστεί με δεοντολογικό τρόπο από Κενυάτισσα σχεδιάστρια. Όπως της εξήγησε, η εξατομικευμένη σύνθεση έπρεπε να περιλαμβάνει αντικείμενα με προσωπική σημασία για εκείνη.
Η δημοσιογράφος είχε φέρει μαζί της διάφορα αντικείμενα. Ανάμεσά τους βρίσκονταν δύο κολιέ που της είχαν χαρίσει πρόσωπα από τα οποία είχε πάρει συνέντευξη στο παρελθόν, μία καρδιά από πεπιεσμένο χαρτί που είχε κατασκευάσει χρόνια νωρίτερα η κόρη της και δύο μικροσκοπικά μικρόφωνα που συμβόλιζαν την επαγγελματική σταδιοδρομία της στη ραδιοτηλεόραση. Στο εργαστήριο υπάρχουν πολλά συρτάρια και κουτιά με ετικέτες όπως «δόντια» και «μάτια». Τα δόντια είναι αληθινά, ενώ τα μάτια όχι — σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιόταν.
Η Kreitzman διευκρίνισε με χιούμορ ότι είναι καλλιτέχνιδα και όχι κατά συρροή δολοφόνος. Όταν ολοκληρώθηκε το προσωπικό «neck shrine» της δημοσιογράφου, η Kreitzman το χαρακτήρισε «εξαιρετικό» και το άφησε να στεγνώσει. Την ίδια ώρα έφτασαν από τη γειτονική Brick Lane bagels με παστό βοδινό κρέας και τυρί κρέμα.
Όταν ρωτήθηκε πώς θα περιέγραφε τον εαυτό της, η Kreitzman απάντησε: «Εμμονική, θεότρελη και εξαιρετικά πολύχρωμη». Όπως εξήγησε, εργάζεται έξω από το κυρίαρχο καλλιτεχνικό ρεύμα, δεν έχει λάβει ποτέ επίσημη εκπαίδευση και επινοεί τον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί καθώς προχωρά. Σε ολόκληρη τη ζωή της άκουγε ότι δεν μπορούσε να γίνει καλλιτέχνιδα, επειδή αδυνατούσε να κάνει τα πράγματα με τον τρόπο που της ζητούσαν. Είχε διαρκώς την αίσθηση ότι έκανε τα πάντα λάθος.
Ακόμη και όταν ήταν παιδί και ζωγράφιζε με τις ξυλομπογιές που αγαπούσε, οι επιλογές της φαίνονταν διαφορετικές από εκείνες που περίμεναν οι γύρω της. Η μητέρα της τη ρωτούσε συχνά γιατί ζωγράφιζε με αυτόν τον τρόπο, όμως η Kreitzman δεν μπορούσε ποτέ να της εξηγήσει.
Η Kreitzman δεν αγαπά την ιδέα της πώλησης των δημιουργιών της. Προτιμά να ανταλλάσσει έργα με φίλους, ενώ τα δικά της αντικείμενα συνυπάρχουν στο σπίτι με πολλά δώρα άλλων ανθρώπων. Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι δεν τοποθετεί τα αντικείμενα τυχαία το ένα δίπλα στο άλλο. Όλα έχουν νόημα και η παρουσία τους την κάνει να αισθάνεται ασφαλής.
Δείχνοντας τις αιγυπτιακές προτομές, ανέφερε ότι τα κεφάλια αυτά της μιλούν. Όταν ρωτήθηκε τι της λένε, απάντησε ότι αυτό εξαρτάται τόσο από τη δική τους διάθεση όσο και από τη δική της. Κατά την Kreitzman, κάθε κεφάλι έχει τη δική του ζωτική δύναμη και τη δική του ψυχή.
Στον πίσω κήπο βρίσκεται το «Museum Shed», ένα μικρό μουσείο μέσα σε παράπηγμα, πάνω από την πόρτα του οποίου υπάρχει μία πινακίδα με τις λέξεις «drama queen». Καθισμένη σε αυτό που αποκαλεί «θρόνο» της, δίπλα σε μια συλλογή από παλιά τηλέφωνα διακοσμημένα με πολύτιμες πέτρες και λαμπερά αντικείμενα, η Kreitzman παρουσίασε τα «τηλέφωνα των θεών».
Όπως εξήγησε, όταν κάποιος χρειάζεται πραγματικά βοήθεια, μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα από αυτά τα τηλέφωνα για να καλέσει μία θεά. Τα τηλέφωνα, σύμφωνα με την ίδια, συνδέουν τον άνθρωπο με κάτι μυστικιστικό, χωρίς να γνωρίζει ποτέ ποια ακριβώς θεότητα θα απαντήσει. Η αβεβαιότητα αυτή είναι και το στοιχείο της ιδέας που αγαπά περισσότερο.
Καθώς το απόγευμα προχωρούσε, περισσότεροι πολύχρωμα ντυμένοι άνθρωποι άρχισαν να φτάνουν στο σπίτι. Ανάμεσά τους ήταν η καλλιτέχνιδα Elizabeth Joseph, γνωστή για τη δημιουργία μικροσκοπικών επίπλων. Ήταν ντυμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια με πλεκτά ρούχα, ενώ φορούσε τεράστια πλεκτά βραχιόλια και ακόμη και πλεκτό δαχτυλίδι.
Η Joseph γνώρισε την Kreitzman στο Spitalfields, όπου η 85χρονη εμφανίζεται συχνά για τον μηνιαίο Colour Walk. Οι δυο τους έψαχναν για μικρούς «θησαυρούς» σε έναν από τους πάγκους με παλιά αντικείμενα. Η Joseph θυμήθηκε γελώντας ότι η Kreitzman είδε τα βραχιόλια που φορούσε και κινήθηκε αμέσως προς το μέρος της. Η Kreitzman πρόσθεσε ότι την αγάπησε από την πρώτη στιγμή που την αντίκρισε.
Λίγο αργότερα, το κουδούνι χτύπησε ξανά και στην πόρτα εμφανίστηκε ένα «κινούμενο γλυπτό». Ήταν η Γαλλίδα καλλιτέχνιδα Anne-Sophie Cochevelou, μία από τις προστατευόμενες καλλιτέχνιδες της Kreitzman. Η Cochevelou φορούσε ένα καπιτονέ φόρεμα στο ύφος της Anne Boleyn και μια μάσκα προσώπου διακοσμημένη με χάντρες. Είχε επίσης χρυσά παπούτσια με ψηλές πλατφόρμες και δήλωσε υπερήφανα ότι μπορούσε να κάνει ποδήλατο φορώντας τα. Όπως ανέφερε, η Kreitzman ήταν εκείνη που την ανακήρυξε καλλιτέχνιδα και την έκανε να πιστέψει στον εαυτό της. Κάθε φορά που αισθάνεται πεσμένη ή δεν έχει έμπνευση, επισκέπτεται το σπίτι της. Εκεί αντλεί δημιουργική ενέργεια και, όταν φεύγει, αισθάνεται ανανεωμένη, γεμάτη δύναμη και έτοιμη να δημιουργήσει ξανά τέχνη.
Αναλογιζόμενη τη διαχρονική αγάπη της για τα χρώματα, η Kreitzman θυμήθηκε τη στιγμή που μετακόμισε στο πρώτο νοικιασμένο διαμέρισμά της. Ήταν η πρώτη φορά που είχε τη δυνατότητα να βάψει τους χώρους με όποια χρώματα επιθυμούσε. Κάλεσε τότε τη μητέρα της για φαγητό και ετοίμασε, όπως θυμάται, ένα υπέροχο γεύμα. Όταν η μητέρα της μπήκε στο διαμέρισμα, κοίταξε τους πολύχρωμους τοίχους από τη μία πλευρά και μετά από την άλλη και σχολίασε ότι αυτή ήταν μια φάση που η κόρη της θα ξεπερνούσε μεγαλώνοντας.
Η Kreitzman γέλασε με απόλαυση καθώς θυμήθηκε τη στιγμή και έστειλε τη δική της απάντηση στη μητέρα της: «Λοιπόν, μαμά, μάντεψε. Είμαι 85 ετών και ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει».
Πηγή: BBC
