Απασχολημένος με την μεταγραφή του Σιλβέν Φρανσίσκο στον Παναθηναϊκό και με το πάθημα της Εθνικής Εφήβων, είχα πολλή ώρα να σηκώσω κεφάλι από το λάπτοπ μου. To εκκωφαντικό σήμα του 112 ακούστηκε στο σπίτι προτού ακόμη δω τους πυκνούς καπνούς από το παράθυρο του σαλονιού. «Εάν έχετε την ατυχία να βρίσκεστε στο Άνω Δάσος Χαϊδαρίου, εκκενώστε τα σπίτια σας και πηγαίνετε προς το Περιστέρι», ήταν -σε δική μου μετάφραση- η οδηγία.
Ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού, διαπίστωσα ιδίοις όμμασι τη γελοιότητα της εντολής – απόφασης (αφού η πυρκαγιά στο Ποικίλο Όρος βρισκόταν σε πολύ μεγάλη απόσταση από τις τσιμεντένιες γειτονιές του Δάσους), είδα τα πυροσβεστικά αεροπλάνα να κατατροπώνουν τη φωτιά και βάλθηκα από δημοσιογραφική διαστροφή να τραβάω φωτογραφίες, για να τις στείλω στους συναδέλφους της βάρδιας.
Έπειτα, υπολόγισα τα χιλιόμετρα και τη φορά του ανέμου και κατάλαβα ότι η φωτιά θα μπορούσε να απειλήσει το Ψυχιατρείο στο Δαφνί. Και αυτό είναι ο χειρότερος εφιάλτης που μπορεί να περάσει από το μυαλό όποιου ζει στη συγκεκριμένη περιοχή. Ή μάλλον, ο δεύτερος χειρότερος. Διότι υπάρχει και σενάριο ακόμα πιο εφιαλτικό: να φτάσουν οι φλόγες στα διυλιστήρια. Έχω κάνει τη διαθήκη μου για παν ενδεχόμενο.
Μετρούσα τον θυμό μου για την κυβερνητική χυδαιότητα του 112 («εμείς σας προειδοποιήσαμε να φύγετε, συνεπώς εσείς φταίτε αν γίνετε κάρβουνο προσπαθώντας να σώσετε το σπίτι σας και τα ζώα σας και τα δάση σας, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μην καούν άνθρωποι και χρεωθούμε κανένα νέο Μάτι») και παράλληλα σκεφτόμουν τους δυστυχείς που νοσηλεύονται στο Δαφνί.
Δεν έχω εικόνα για τις σημερινές συνθήκες νοσηλείας και διαβίωσης, γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι το Ψυχιατρείο ήταν για πολλά χρόνια ένα κανονικό κολαστήριο, μία αποθήκης ψυχών. Μας είχαν πάει κάποτε «εκπαιδευτική εκδρομή» με το σχολείο, όταν ήμουν γυμνασιόπαιδο, και ένιωσα την ψυχή μου να φλέγεται. Η μοναξιά αυτών των ανθρώπων τσάκιζε κόκαλα.
Πολλοί ασθενείς ήταν εμφανώς παρατημένοι στο έλεος της μοίρας και περίμεναν τον αργό θάνατο, άλλοι ήταν «ακίνδυνοι» αλλά είχαν εγκαταλειφθεί από συγγενείς ή δεν είχαν κανέναν, ενώ υπήρχε και πτέρυγα τοξικομανών, που θύμιζε εξπρές του μεσονυχτίου. Αρκετοί είχαν σοβαρά κινητικά ή αναπνευστικά προβλήματα ή έπασχαν από ανίατες ασθένειες και βαριά κατάθλιψη.
«Η φωτιά βρίσκεται στα 500 μέτρα και εξετάζεται το ενδεχόμενο εκκένωσης», έλεγαν τα ρεπορτάζ. Αλλά πώς να εκκενωθεί μία τέτοια μονάδα;
Τότε κόπηκε το ηλεκτρικό ρεύμα και με έκανε να ψάχνω ραδιοφωνάκι για να παρακολουθήσω τις εξελίξεις. Ευτυχώς, οι μπαταρίες του παλιού τρανζίστορ ήταν ακόμη ενεργές. Συντονίστηκα «Στο Κόκκινο», αφού εκεί ήταν ξεχασμένος από παλιά ο δείκτης της συσκευής. Και άκουσα στην εκπομπή του Κώστα Σαββόπουλου τον γιατρό του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου, Νεκτάριο Χαϊντάρ (με το ιδανικό για την περιοχή μας επώνυμο), να βγάζει φωτιές και καπνούς από τα αυτιά του.
«Ενώ βρισκόμασταν όλοι στον χώρο μαζί με συναδέλφους που έσπευσαν για να συνδράμουν, και προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε τους ασθενείς, δεχθήκαμε χυδαιότατες επισκέψεις», είπε ο γιατρός.
Όποιος δεν υποψιάστηκε μεμιάς από τα συμφραζόμενα την ταυτότητα του «χυδαιότατου» επισκέπτη, μάλλον κατέφτασε μόλις σήμερα στον πλανήτη Ελλάδα. Αυτήν τη φορά ο Άδωνις Γεωργιάδης άφησε στο αυτοκίνητο τα γυαλιά με τις ενσωματωμένες κάμερες. Αποδελτιώνω verbatim την οργισμένη μαρτυρία του γιατρού:
«Μας επισκέφτηκε μια κουστωδία μετά του υπουργού και όταν εκφράσαμε τη δυσφορία μας, λέγοντας ότι καλό είναι να απομακρυνθεί από το χώρο γιατί αυτή η στιγμή είναι μια κρίσιμη στιγμή όπου προσπαθούμε να κάνουμε ένα κρίσιμο έργο με όλη την επικινδυνότητα που αυτό ενέχει και με όλες τις δυνάμεις που αυτό απαιτεί.
Του είπαμε ότι η παρουσία του είναι και εξοργιστική για εμάς σε ένα νοσοκομείο, το οποίο έχει αφήσει υποστελεχωμένο και στα όρια της διάλυσης με την ψυχική υγεία συνεχώς υποβαθμισμένη.
Του εκφράσαμε ότι είναι ανεπιθύμητος και καλέσαμε την Υπεάρχισσα να απομακρύνει τον πολιτικό της προϊστάμενο γιατί δυσχεραίνει το έργο μας. Η απάντηση του κυρίου Άδωνι ήταν να κινηθεί απειλητικά προς τους εργαζόμενους και να μας απειλήσει ότι αυτό που κάνουμε είναι πειθαρχικό παράπτωμα γιατί είναι το αφεντικό μας.
Ήρθε, απείλησε, προχώρησε στον χώρο μετά της κουστωδίας του και στη συνέχεια αποχώρησε. Το έχει συνηθίσει, έχει συνηθίσει να θεωρεί αμελητέο πράγμα τις ζωές των ασθενών και των εργαζομένων στο ΕΣΥ. Είχαμε να ασχοληθούμε με σοβαρότερα πράγματα».
Ο Άδωνις εκδιώχθηκε από το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο και φεύγοντας τα έβαλε σε απειλητικό τόνο με τους επιστήμονες, γιατί του χάλασαν το δήθεν ψυχοπονιάρικο σόου. Από την άλλη, 64 χιλιάδες σταυροί. Δεύτερος σε όλη την Ελλάδα, βεβαίως βεβαίως. Ολογράφως, εξήντα τέσσερις χιλιάδες συμπολίτες μας, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν την ατυχή ατυχία να καταφεύγουν στα διαλυμένα δημόσια νοσοκομεία και να χρυσοπληρώνουν τα πανάκριβα φάρμακα.
Γιατί θυμώνουμε, λοιπόν; Γιατί απαιτούμε να ιδρώσει το αυτί όπου στηρίζεται το πρέντατορ γυαλί; Ο Άδωνις και ο κάθε Άδωνις δεν σκαρφάλωσαν μόνοι τους στους υπουργικούς θώκους. Εφ’ όσον τους ψηφίζουμε ή πάμε για μπάνιο και τσίπουρα την Κυριακή των εκλογών, πάει να πει ότι αυτή την Ελλάδα θέλουμε. Με φέικ ευαισθησία, φέικ μαλλί, φέικ γυαλί και αγνό, ατόφιο, πυρίμαχο θράσος.
Όσο γι’ αυτόν τον ΧαΪντάρ, κανένας «λάθρο» θα είναι.
