Ο Παναθηναϊκός πέρασε την Πάκσι και συνεχίζει το ευρωπαϊκό του ταξίδι. Αν, όμως, κάποιος έβλεπε μόνο το τελικό αποτέλεσμα, θα νόμιζε πως οι «πράσινοι» έκαναν δύο γεμάτες εμφανίσεις. Η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική.
Η πρόκριση ήρθε, αλλά το ποδόσφαιρο που παρουσίασε η ομάδα του Γιάκομπ Νίστρουπ έμεινε πολύ πίσω από το επίπεδο των ποδοσφαιριστών που διαθέτει. Κι αυτό είναι το πρώτο καμπανάκι. Όχι γιατί κινδύνεψε ιδιαίτερα από την Πάκσι, αλλά γιατί απέναντι σε έναν αντίπαλο περιορισμένων δυνατοτήτων δεν κατάφερε ούτε να επιβληθεί, ούτε να πείσει ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει να παίξει.
Αν χρειάστηκε τόσο κόπο απέναντι στους Ούγγρους, τι θα συμβεί όταν απέναντι βρεθεί μια ομάδα με μεγαλύτερη ποιότητα;
Η άμυνα θύμιζε πολλές φορές… ανοιχτή πρόσκληση. Ο Στέφαν Ντε Φράι κουβαλά στις πλάτες του μια σπουδαία καριέρα και εμπειρίες που λίγοι στόπερ μπορούν να επιδείξουν. Η εμπειρία του είναι ανεκτίμητη. Το κοντέρ της ταχύτητας, όμως, δεν γράφει πια τις ίδιες επιδόσεις. Όταν ο αντίπαλος βρει χώρο να τρέξει, ο Ολλανδός δυσκολεύεται να ακολουθήσει και αυτό φάνηκε αρκετές φορές στα δύο παιχνίδια. Δίπλα του, ο Τουμπά συνέχισε να προκαλεί… ταχυπαλμίες. Δεν ήταν μόνο τα λάθη. Ήταν η αίσθηση ότι κάθε επίθεση της Πάκσι μπορούσε να εξελιχθεί σε επικίνδυνη κατάσταση. Για ομάδα που φιλοδοξεί να κάνει πρωταθλητισμό και να προχωρήσει στην Ευρώπη, αυτή η εικόνα δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική. Η πλήρης ένταξη του Φαν Ντρόκελεν ισως λύσει το πρόβλημα.
Στη μεσαία γραμμή ο Καμαρά ήταν εκείνος που κράτησε όρθιο το κέντρο. Έτρεξε, πίεσε, κέρδισε μονομαχίες και προσπάθησε να βάλει ένταση στο παιχνίδι. Δεν μπορεί, όμως, να κάνει όλες τις δουλειές μόνος του. Οι επιστροφές των χαφ ήταν αργές, οι αποστάσεις μεγάλες και η άμυνα συχνά έμενε εκτεθειμένη. Σαν να έπαιζαν οι γραμμές του Παναθηναϊκού με… διαφορετικά ωράρια. Ο Γιαγκούσιτς έδειξε ότι έχει ποδοσφαιρικό μυαλό. Βλέπει γήπεδο, παίζει κάθετα και μπορεί να συνδέσει το παιχνίδι. Θετικό δείγμα, χωρίς αμφιβολία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Ταμπόρδα πρέπει να παρακολουθεί από απόσταση. Κάθε φορά που μπήκε στο γήπεδο, ο Αργεντινός άλλαξε τον ρυθμό. Έφερε ένταση, ταχύτητα και διάθεση να πάρει πρωτοβουλίες.
Σε μια ομάδα που ψάχνει το απρόβλεπτο, μοιάζει πολυτέλεια να μένει στο περιθώριο. Στα άκρα, Ζαρουρί και Αντίνο είχαν κέφι. Έτρεξαν, προσπάθησαν, συμμετείχαν. Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν βαθμολογεί την πρόθεση αλλά την εκτέλεση. Από δύο παίκτες με τα χαρακτηριστικά τους περιμένεις να σηκώσουν τον κόσμο από το κάθισμα, να κερδίσουν προσωπικές μονομαχίες, να δημιουργήσουν ρήγματα και να προσφέρουν εκείνη τη μία ενέργεια που αλλάζει ένα παιχνίδι. Στα δύο ματς με την Πάκσι, αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ. Τη λύση έδωσε ο Ράστοντερ. Εκείνος πήρε την πάσα από την πάσα από την κεφαλιά του Ντε Φράι κι έβγαλε τον Παναθηναϊκό απο τα διαγραφόμενα αδιέξοδα. Έκανε τη δουλειά του και έβαλε την υπογραφή του στην πρόκριση.
Η αλήθεια είναι απλή. Ο Παναθηναϊκός πέρασε επειδή διαθέτει περισσότερη ποιότητα από την Πάκσι. Όχι επειδή την έβγαλε στο χορτάρι. Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ανησυχία. Οι «πράσινοι» διαθέτουν παίκτες που μπορούν να παίξουν πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο. Μέχρι στιγμής, όμως, μοιάζουν να κρατούν χειρόφρενο.
Η πρόκριση μπήκε στο σακούλι και αυτό είναι που μένει στην ιστορία. Οι εμφανίσεις, όμως, άφησαν πίσω τους αρκετούς αστερίσκους. Γιατί στην Ευρώπη οι επόμενοι αντίπαλοι δεν θα δείξουν την ίδια επιείκεια με την Πάκσι.
Και τότε ο Παναθηναϊκός δεν θα χρειάζεται μόνο αποτέλεσμα. Θα χρειάζεται και την ποιότητα που προς το παρόν εμφανίζεται… με καθυστέρηση.
