Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει ηρεμία στα Στενά του Ορμούζ, και τη θέλει γρήγορα. Η ανακοίνωσή του ότι θα γίνει νέα συνάντηση ΗΠΑ – Ιράν στην Ντόχα δείχνει έναν πρόεδρο που προσπαθεί να σώσει τη διπλωματική διαδικασία πριν η κρίση ξαναπεράσει ανεξέλεγκτα στις αγορές και ίσως τελικά στην κάλπη των ενδιάμεσων εκλογών.
Όπως όλα δείχνουν, για έναν πρόεδρο που έχει μπει σε χρονιά ενδιάμεσων εκλογών με χαμηλή δημοτικότητα, το κόστος που ξεκινάει από τα Στενά του Ορμούζ μεταφράζεται σχεδόν αμέσως σε αρνητική επιρροή εντός των ΗΠΑ.
Οι ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές λειτουργούν πάντα ως δημοψήφισμα για τον Πρόεδρο. Οι Αμερικανοί πολίτες μπορεί να ψηφίζουν για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και για ένα μέρος της Γερουσίας, αλλά στην πράξη απαντούν στο ερώτημα αν είναι ικανοποιημένοι από τη μέχρι εκείνη τη στιγμή απόδοση του Προέδρου τους.
Ο πόλεμος με το Ιράν, που έφερε άνοδο στις τιμές της βενζίνης, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε πληθωρισμό οριζόντια στην οικονομία, έχει δημιουργήσει ένα επικίνδυνο πολιτικό μείγμα για τους Ρεπουμπλικανούς.
Ο Τραμπ γνωρίζει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν μικρή πλειοψηφία στη Βουλή και δύσκολη μάχη στη Γερουσία. Βλέπει επίσης ότι οι ανεξάρτητοι και οι Λατίνοι ψηφοφόροι, δύο κρίσιμες ομάδες για τη δική του επιστροφή στην εξουσία, εμφανίζονται πλέον πιο επιφυλακτικοί απέναντί του. Για τον Τραμπ, η διπλωματία με το Ιράν είναι πλέον και προεκλογική διαχείριση μιας αποτυχίας.
Αυτό εξηγεί την απότομη μεταστροφή του από μια παράλογη πολεμική επιχείρηση, σε μια έντονη επιμονή επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει τη συνάντηση στην Ντόχα ως απόδειξη ότι η διπλωματία παραμένει ζωντανή.
Εδώ θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι το βασικό κίνητρο αυτών των τοποθετήσεων είναι το μήνυμα που στέλνεται, και όχι τι πραγματικά ισχύει. Αυτό αναδεικνύεται και από τη στάση της Τεχεράνης που σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, είναι μάλλον πολύ πιο προσεκτική σε θεαματικές δηλώσεις και διαρροές.
Οι Ιρανοί κάνουν λόγο απλώς για διαβουλεύσεις με το Κατάρ και για ανάγκη εφαρμογής των δεσμεύσεων της άλλης πλευράς. Αυτή η διαφορά ύφους έχει σημασία. Ο Τραμπ δείχνει να αναζητά να κερδίσει μια καθησυχαστική εικόνα, ενώ η Τεχεράνη επιμένει στην ουσία και αναζητά μια πλήρη συμφωνία με ξεκάθαρες προβλέψεις επί του ελέγχου των Στενών.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Ορμούζ γίνεται εκλογικό αμερικανικό ζήτημα. Κάθε νέα στρατιωτική σύγκρουση μπορεί να πλήξει περαιτέρω την εικόνα ενός Προέδρου που άνοιξε έναν πόλεμο χωρίς καθαρό όφελος και τώρα ψάχνει την έξοδο.
Το ερώτημα είναι αν αυτή την πραγματικότητα οι Ιρανοί είναι πρόθυμοι να την εκμεταλλευτούν για να κερδίσουν περισσότερα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης ή για να ταπεινώσουν τον Πρόεδρο που τόλμησε να στραφεί εναντίον τους, όπως δεν είχε πράξει κανείς προκάτοχός του.
