Αν είσαι theater kid, λάτρης του μιούζικαλ ή απλώς άνθρωπος που δεν μπορεί να αντισταθεί στο ανόθευτο αμερικάνικο θεατρικό θέαμα, τότε κάθε χρόνο καταλήγεις- με κάποιο τρόπο- να συντονίζεσαι στα Tony Awards. Μπορεί να μην έχεις δει ποτέ τις παραστάσεις του Broadway που βραβεύονται ούτε τα ονόματα των συντελεστών να σου λένε κάτι (εκτός αν έχουν κάνει τις βόλτες τους στο Hollywood ή την μουσική βιομηχανία), όμως ξέρεις τι να περιμένεις. Μια τελετή με τόση λάμψη που μοιάζει να ξεφεύγει απ’ την οθόνη και να φτάνει μέχρι το διαμέρισμά σου στους Αμπελόκηπους.
Γιατί μπορεί οι Αμερικάνοι να έχουν τα προβλήματα τους, αλλά ένα πράγμα το ξέρουν καλά. Και κάπως έτσι, συνέβη και φέτος…
#1 This is Lady Maaaaaarmalade!
Έχουμε δει αρκετές θεαματικές ενάρξεις στα Tony Awards, όπως τον Νιλ Πάτρικ Χάρις σε βραδιά open mic ή την Ρόζι Ο’ Ντόνελ να αλλάζει το «Roxie» απ’ το «Chicago» σε «Tony» όμως τα εναέρια ακροβάτικα της Pink-Πίτερ Παν εκτοξεύθηκαν (pun intended) στην κορυφή των καλύτερων ενάρξεων. Ποιος καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις τα 25 χρόνια του «Moulin Rouge»;
#2 Κι άλλη επέτειος, κι άλλη Pink
Ποιο είναι το μακροβιότερο αδιάκοπα παιζόμενο revival μιούζικαλ του Broadway; Η απάντηση είναι σχεδόν αυτονόητη. Το «Chicago», που συμπληρώνει πλέον 30 χρόνια αδειάλειπτης παρουσίας στη σκηνή. Και κάπως έτσι, το Radio City Music Hall απέκτησε για λίγο το απαραίτητο «razzle-dazzle», με την Κουίν Λατίφα (την αξέχαστη Mama Morton της κινηματογραφικής βερσιόν) και την Pink ως Βέλμα Κέλι να ερμηνεύει την iconic χορογραφία του Μπομπ Φόσι «All that jazz», θυμίζοντας πως ορισμένα θεατρικά DNA αρνούνται πεισματικά να γεράσουν.
#3 Free Palestine
Ωραία η χρυσόσκονη, η μουσική και οι χορογραφίες, όμως το θέατρο είναι και ένα ιδανικό μέρος για να μιλήσεις για όσα συμβαίνουν έξω απ’ τη καλοφωτισμένη σκηνή. Κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτηκε και ο Μαροκινοαμερικανός ηθοποιός Άλι Λούι Μπουρζγκί, ο οποίος αφιέρωσε το πρώτο του Tony (για τον ρόλο του ως βαμπίρ στο The Lost Boys) στο «όμορφο μωσαϊκό των οικογενειών μεταναστών που κάνουν αυτή τη χώρα πραγματικά ξεχωριστή – προσθέτοντας «μακάρι μια μέρα να μην χρειαστεί να κάνετε οντισιόν για την ενσυναίσθηση που θα έπρεπε να προσφέρεται ελεύθερα από αυτή τη χώρα που επωφελείται από την ομορφιά σας». Αναφέρθηκε επίσης στις queer και τρανς κοινότητες που «υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, ανεξάρτητα από όσα προσπαθούν να τους στερήσουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία». Συνέχισε τον λόγο του μιλώντας «για τον λαό της Παλαιστίνης που αξίζει να ζήσει μια γόνιμη ζωή, μια ελεύθερη ζωή, μια πλήρη ζωή χωρίς κατοχή», για τους Άραβες θεατρικούς δημιουργούς και καλλιτέχνες και έκλεισε λέγοντας πως «οι άνθρωποι αρέσκονται να λένε ότι το θέατρο είναι μια μορφή διαφυγής, αλλά εγώ διαπίστωσα περισσότερο από ποτέ ότι σε αυτή την εποχή του χρόνου, το θέατρο είναι ένα από τα τελευταία μέρη όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν για να λατρέψουν τη δύναμη της αληθινής συλλογικής ανθρώπινης παρουσίας».
#4 Μια ουσιαστική πρωτιά
Η Κουίν Τζιν έγραψε ιστορία στα φετινά Tony Awards καθώς έγινε η πρώτη τρανς γυναίκα – και συνολικά το πρώτο τρανς άτομο -που κατακτά βραβείο Tony. H ενδυματολόγος του «Cats: The Jellicle Ball» που βραβεύθηκε για τα καλύτερα κουστούμια σε μιούζικαλ, προσέγγισε το κλασικό έργο ως ένα queer ball, επανασυστήνοντας με τόλμη ουσιαστικά ένα- ας είμαστε ειλικρινείς- κουρασμένο μιούζικαλ που εδώ και χρόνια έδειχνε να κουβαλά τη σκόνη της ίδια του της κληρονομιάς. Στον συγκινητικό, θαραλλέο και πολιτικά φορτισμένο λόγο της μίλησε για μια «μνημειώδη» στιγμή: «Είμαστε εδώ για την κληρονομιά των κουήρ και των τρανς ανθρώπων. Καταλαμβάνουμε χώρο με τρόπους που οφείλουμε να καταλαμβάνουμε χώρο. Πρέπει να αλλάξουμε το παράδειγμα». Η Κουίν Τζιν, συνιδρύτρια της συλλογικότητας Black Trans Liberation, μίλησε ανοιχτά για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων στην τραμπική Αμερική: «Η υπερηφάνεια είναι διαμαρτυρία. Αυτή τη στιγμή, βλέπουμε σε όλη την πόλη ανθρώπους, κουήρ, νέους, γονείς υπό κράτηση. Βρίσκονται στις εγκαταστάσεις του Νιούαρκ Ντελάνεϊ. Αυτές οι δομές όχι μόνο πρέπει να κλείσουν, αλλά και να ερευνηθούν σε βάθος. Η αστυνομία δεν μπορεί να ερευνά την αστυνομία. Δεν έχει νόημα να διοχετεύονται δισεκατομμύρια σε ένα ίδρυμα καταστροφής, όταν αυτοί οι πόροι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν τους ανθρώπους και να τους προσφέρουν νομική υποστήριξη, και τα ανθρώπινα δικαιώματα που τους αξίζουν».
#5 Ένα ρεκόρ που δύσκολα θα σπάσει
Δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι στα 96 του θα σπαει ακόμη ρεκόρ – εκτός, φυσικά, αν λέγεται Τζουν Σκουίμπ. Η ηθοποιός έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία υποψήφια ερμηνεύτρια στην ιστορία του θεσμού, χάρη στην υποψηφιότητα της για Καλύτερη Ερμηνεία Β’ Γυναικείου Ρόλου στο «Marjorie Prime»). Με κομψό αυτοσαρκασμό είχε δηλώσει πριν λίγο καιρό στο περιοδικό People: «Είμαι ενθουσιασμένη να δω τι θα κάνει αυτή η υποψηφιότητα για την καριέρα μου». Εμείς πάλι θα ευχηθούμε κάτι απλούστερο, πολλούς ακόμη ρόλους -και γιατί όχι, κι άλλη μια υποψηφιότητα, αυτή την φορά με το βραβείο να καταλήγει στα χέρια της
