Αν και στην πολιτική το «ποτέ μη λες ποτέ» είναι αρχή απαράβατη, όλα πείθουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκοπεύει να ολοκληρώσει την τετραετία. Οι λόγοι που τον ωθούν σε μία τέτοια επιλογή δεν είναι λίγοι – σε προηγούμενο σημείωμα από αυτή εδώ τη στήλη υποστηρίζαμε, μάλιστα, ότι το «εργαλείο» της ΔΕΘ είναι πολύτιμο για να ακυρωθεί από μία απόφαση πρόωρων εκλογών.
Ο πρωθυπουργός σε μία περίοδο έξαρσης της ακρίβειας και οικονομικής στενότητας των νοικοκυριών δίνει χρόνο στα νέα κόμματα, με το ρίσκο της πιθανής ενίσχυσής τους, για να διατηρήσει τη δυνατότητά να εξαγγείλει τον Σεπτέμβριο οικονομικά μέτρα ενίσχυσης της μεσαίας τάξης και παροχές που θα γίνουν αντιληπτές προ των εκλογών.
Ο φόβος των…ευρωεκλογών
Αυτός ίσως είναι και ο βασικός λόγος που απορρίπτει το σενάριο της πρόωρης προσφυγής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και ο μοναδικός. Με τις δημοσκοπήσεις να εμφανίζουν το κόμμα του μακριά από το εκλογικό κατώφλι της αυτοδυναμίας, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας επιδιώκει πάση θυσία να ακυρώσει κάθε πιθανότητα δημιουργίας κλίματος ευρωεκλογών και διασποράς της ψήφου σε μικρότερα κόμματα.
Δεδομένου, μάλιστα, ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το ερχόμενο φθινόπωρο, μέσα σε κλίμα εκλογικής αβεβαιότητας, θα τροφοδοτούσε τις τάσεις κατακερματισμού του κομματικού συστήματος, αποδέχεται την πιθανότητα ενίσχυσης του κόμματος Σαμαρά και επιχειρεί να προβάλει ένα νέο αφήγημα σταθερότητας. Στη ρητορική των κυβερνητικών στελεχών έχει αρχίσει ήδη να αξιοποιείται το timing της Ελληνικής Προεδρίας και να προβάλλεται η ανάγκη της πολιτικής συνέχειας ως πλεονέκτημα για τη χώρα και για τη θέση που θα διασφαλίσει στον ευρωπαϊκό καταμερισμό.
Η επιστροφή της «χαμένης ψήφου»
Επειδή, ωστόσο, κάθε αφήγημα μεταφέρει πέρα από τα προφανή και ένα «υπόμνημα» ανομολόγητων ευθέως προσδοκιών, η εκλογική επιλογή της Άνοιξης του 2027 δεν υιοθετείται απλώς για να επιδειχθεί ο θεσμικός σεβασμός στη συνταγματική πρόβλεψη για εξάντληση της τετραετίας ούτε για να προβληθεί η ευρωπαϊκή ευκαιρία που προβάλει μέσω της Ελληνικής Προεδρίας.
Αυτό που ισοδύναμα επιδιώκεται είναι να περιοριστεί η ψήφος διαμαρτυρίας, να αναβιώσει προ του κινδύνου αστάθειας και συνεχών εκλογών η λογική της χαμένης ψήφου και, εφόσον παγιωθεί το προβάδισμα της ΕΛΑΣ έναντι του ΠΑΣΟΚ – πράγμα που στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι θα συμβεί – να προβληθεί το δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας και το δίλημμα «με το παρελθόν ή με το μέλλον».
Η εκτίμηση των συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι με νωπά ακόμα τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το μεγαλύτερο μέρος της δεξαμενής των αναποφάσιστων θα κατευθυνθεί προς τη Νέα Δημοκρατία, δίνοντας της το απαραίτητο εκλογικό πλεονέκτημα ώστε να «δέσει» μία νέα τετραετία.
Μπρα ντε φερ στην «γκρίζα ζώνη»
Ενδέχεται, πράγματι, οι εξελίξεις να πάρουν αυτή την τροπή, ενδέχεται και όχι… Αν ο Αλέξης Τσίπρας παγιώσει όντως το προβάδισμα της ΕΛΑΣ έναντι του ΠΑΣΟΚ και μειώσει την απόσταση που δημοσκοπικά χωρίζει το κόμμα του από τη Νέα Δημοκρατία, θα διεκδικήσει κι αυτός ένα τμήμα των αναποφάσιστων ή των ψηφοφόρων που έχουν μετακινηθεί στη γκρίζα ζώνη της αποχής.
Σε αυτό το σενάριο η αντιμετώπισή του Τσίπρα με τα «εργαλεία» του ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ μετώπου δεν θα είναι αρκετή, πόσω μάλλον αν ο ίδιος επιμείνει στη γραμμή «προοδευτικού πραγματισμού» που ακολουθεί για να απευθυνθεί και σε αριστερά και σε κεντρώα ακροατήρια.
Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος μέχρι τις κάλπες είναι ακόμα μακρύς… Τα προγνωστικά, φυσικά, και επιτρέπονται – αν και το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί δεν ευνοεί στοιχήματα…
